II SO/Lu 8/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K. L. z udziałem Burmistrz Miasta [...] w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi w sprawie udostępnienia informacji publicznej I. wymierzyć Burmistrzowi Miasta [...] grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych za nieprzekazanie w terminie skargi K. L. z dnia 31 lipca 2012r. wraz z odpowiedzią i aktami sprawy; II. zasądzić od Burmistrza Miasta [...] na rzecz K. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2012r (data prezentaty) K. L. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta w wysokości 5000zł za nieprzekazanie jej skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę sądowi w terminie określonym w art. 21 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji publicznej od dnia jej wniesienia. Skarżąca wskazała, że organ przesłał jej skargę z piętnastodniowym opóźnieniem. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta wniósł o odrzucenie wniosku na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem organu skarżąca nie złożyła skargi w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a złożyła skargę na bezczynność organu. Wobec tego – zdaniem organu – skarga wraz z aktami prawidłowo została przekazana w terminie przewidzianym w art. 54 § 2 ww. ustawy tj. w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej zwana jako "p.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przy czym, mając na uwadze charakter prawa dostępu do informacji publicznej jako publicznego prawa podmiotowego (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), ustawodawca w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) zwiększył gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i skrócił przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę - do 15 dni. W myśl zaś art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przewidziany w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 p.p.s.a., ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lubinie skargę, odpowiedź na skargę i akta sprawy z uchybieniem piętnastodniowego terminu. Skarga na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła bowiem do organu w dniu 31 lipca 2012r., natomiast przekazana została sądowi dopiero w dniu 27 sierpnia 2012 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Lu 79/12. Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Niemniej jednak, co należy podkreślić, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. (czy w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej – z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny (por. postanowienie NSA z dnia 8 października 2010r., sygn. akt I OZ 751/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazał określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. dokumenty, ale z dwunastodniowym uchybieniem terminu. Wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie ma zatem przede wszystkim charakter restrykcyjny, co jest zgodne także z ratio legis uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej, w której tak ustalono terminy postępowania w sprawach prawa dostępu do informacji publicznej oraz jego ochrony sądowej, aby jej udzielenie, odmowa, czy też kontrola sądowa następowała stosunkowo szybko, a tym samym, aby utrzymany był jej prawno - podmiotowy, gwarancyjny charakter. Wobec tego Sąd uznał wniosek K. L. za uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 500 zł. Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczność przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, jak i uchybienie terminowi przekazania dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2010r., sygn. akt I OZ 895/10, publ. Lex nr 653783). Dodać należy, że jednokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011 r. (M.P. 2012r., poz. 63) wyniosła 3.399,52 zł (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.