III SA/Lu 10/12

Dnia 27 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zezwolenia oraz odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2011 r. nr [...], którą uchylono decyzję organu pierwszej instancji oraz uchylono w całości wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L.decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., zezwalającą skarżącej na sprzedaż i podawanie napojów zawierających od 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu przy ul. K. w L. w okresie od 17 kwietnia 2011 r. do 30 kwietnia 2016 r. oraz odmówiono skarżącej wydania tego rodzaju zezwolenia. W skierowanej do Sądu skardze B.B. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2012 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca nie powołała tego rodzaju okoliczności, które uzasadniałyby zaistnienie w sprawie przesłanek niezbędnych w świetle przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) do wstrzymania wykonania skarżonej decyzji. Z okoliczności przedstawionych we wniosku nie wynika, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca zostanie całkowicie pozbawiona możliwości osiągania dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej, że zmuszona będzie zakończyć prowadzoną dotychczas działalność gospodarczą. Sąd podkreślił, że skarżąca na poparcie podnoszonych zagrożeń o charakterze majątkowym nie wskazała nawet, jakie konkretnie szkody i w jakim rozmiarze mogą pojawić się w związku z brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie dołączyła też do wniosku żadnych dokumentów dotyczących jej sytuacji życiowej i majątkowej, a także nawet hipotetycznie nie wykazała możliwości wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II GZ 249/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie B. B. wniesione na powyższe postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2012 r. Podzielając stanowisko wyrażone w orzeczeniu Sądu pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności przez nią wskazane nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie podano bowiem żadnych faktów, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. W piśmie z dnia 30 stycznia 2013 r. B. B. wniosła o uchylenie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku skarżąca odniosła się do materiału dowodowego zebranego w postępowaniu administracyjnym wskazując, że znajdujący się w aktach wypis z rejestru gruntów i budynków z dnia 21 września 2011 r. błędnie określa podstawową funkcję budynku według stanu w dniu wydania zaskarżonej decyzji, na dowód czego skarżąca złożyła dwa pisma z Wydziału Geodezji Urzędu Miasta L. z dnia 23 lipca 2012 r. oraz z dnia 12 listopada 2012 r. Ponadto skarżąca podniosła, że przesłankę zawieszenia postępowania w sprawie stanowiła śmierć uczestnika postępowania S. N.. Natomiast S. N. nie pozostawił spadkobierców i w tej sytuacji zastosowanie w sprawie winien mieć przepis art. 935 kodeksu cywilnego. Powołując się na treść art. 61 § 4 p.p.s.a. skarżąca stwierdziła, że wykazała zmianę okoliczności, które warunkowały podjęcie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a mianowicie zaistnienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgłoszony ponownie przez skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże § 2 art. 61 p.p.s.a. przewiduje, że w razie wniesienia skargi właściwy organ może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wykonanie w całości lub w części zaskarżonych decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, za wyjątkiem przepisów prawa miejscowego. Stosownie zaś do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazuje się w orzecznictwie, chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811 oraz z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10). Podkreślić jednocześnie należy, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera wyczerpujący katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd. Ustawodawca nie wiąże natomiast podstaw udzielenia takiej ochrony z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję (tak uzasadnienie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77). Z przepisu art. 61 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter odstępstwa od zasady przewidzianej w § 1 wymienionego artykułu, w związku z czym zastosowanie tej instytucji winno następować w okolicznościach mających charakter wyjątkowy. Przy tym instytucja unormowana w art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. stanowi ochronę o charakterze tymczasowym. Zgodnie z § 6 tego artykułu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Stosownie zaś do § 4 art. 61 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W świetle ostatnio przytoczonego przepisu, stanowiącego normę szczególną w stosunku do art. 165 p.p.s.a., nie budzi wątpliwości dopuszczalność ponownego zgłoszenia w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mimo prawomocnego oddalenia wcześniejszego wniosku w tym przedmiocie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2012 r., od którego zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Jednakże skuteczność ponownego wniosku zgodnie z § 4 art. 61 p.p.s.a. jest uzależniona od zmiany okoliczności. Chodzi zaś w tym przypadku o okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując z tego punktu widzenia oceny ponownego wniosku B.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartego w piśmie z dnia 30 stycznia 2013 r., Sąd uznał, że nadal nie zostały spełnione przesłanki z § 3 art. 61 p.p.s.a. Skarżąca nie powołała, ani tym bardziej nie uprawdopodobniła tego rodzaju okoliczności, które obecnie uzasadniałyby uznanie, że zachodzą podstawy do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca poza ogólnikowym stwierdzeniem o zaistnieniu przesłanki wyrządzenia znacznej szkody nie przywołała żadnych okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu organu odwoławczego. Za takie okoliczności nie można bowiem uznać argumentów zawartych w piśmie z dnia 30 stycznia 2013 r., gdyż są to argumenty o charakterze merytorycznym, odnoszące się do prawidłowości zgromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych organu przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, a zatem stanowiące uzasadnienie skargi. Natomiast kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji sąd dokonuje dopiero na etapie merytorycznego orzekania w sprawie. Ponadto przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowią również kwestie podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Wskazać przy tym należy, że skarżąca miała świadomość konieczności powołania oraz jednocześnie uprawdopodobnienia stosownymi dokumentami wystąpienia w sprawie okoliczności przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem to właśnie brak ich uprawdopodobnienia legł u podstaw prawomocnego oddalenia uprzedniego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji uznać zatem należy, że skarżąca nadal nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.