III SA/Lu 103/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 7 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 lutego 2022 r. Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję z dnia 1 grudnia 2021 r., którą Starosta Chełmski odmówił M. M. przyznania prawa do zasiłku z dniem 4 października 2021 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 4 października 2021 r. M. M. złożyła drogą elektroniczną w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. wniosek w celu rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej. Starosta C. decyzją z dnia 4 listopada 2021 r. orzekł o uznaniu M. M. za osobę bezrobotną. Natomiast nie została rozstrzygnięta kwestia ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Wobec powyższego, pismami z dnia 25 października 2021 r. Powiatowy Urząd Pracy w C. wystąpił do dotychczasowych pracodawców M. M. o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych, celem ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, obejmujących wysokość wynagrodzenia, od którego opłacono składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w rozbiciu na poszczególne miesiące. W odpowiedzi na wezwania Powiatowego Urzędu Pracy w C. wpłynęły odpowiednie informacje od pracodawców strony: - P. w W. z okresu zatrudnienia od 1 kwietnia 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r.; - "E." Spółki z o.o. w C. z okresu zatrudnienia od 2 stycznia 2020 r. do 26.06.2020 r. w N. w C.; od 2 marca 2020 r. do 26 czerwca 2020 r. w N. w S. ; od 2 marca 2020 r. do 26 czerwca 2020 r. w N. w S. ; - B. w C. z okresu zatrudnienia od 2 września 2019 r. do 26 czerwca 2020 r.; - B. w C. z okresu zatrudnienia od 2 września 2019 r. do 30 czerwca 2020r. Decyzją z dnia 1 grudnia 2021 r., Starosta C. odmówił M. M. przyznania prawa do zasiłku z dniem 4 października 2021 r. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 690 ze zm., dalej także jako "ustawa") prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który udokumentuje 365 dni okresów uprawniających do zasiłku w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania. Enumeratywny katalog tych okresów zawierają przepisy wymienione w art. 71 ustawy. W przypadku M. M. okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania zamyka się w przedziale czasowym od 3 kwietnia 2020 r. do 3 października 2021 r. W tym czasie wnioskodawczyni wykazała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 357 dni. Do okresów, od których zależy wysokość zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy nie zostały zaliczone okresy zatrudnienia: - od 27 czerwca 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. w N. w C. -zatrudnienie na 0,5etatu; - od 1 kwietnia 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r. w P. w W. - zatrudnienie na 10/20 etatu; z uwagi na to, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy nie stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. W odwołaniu od powyższej decyzji M. M. podniosła, że nie mogła terminowo dokonać rejestracji jako osoba bezrobotna z winy pracodawcy, który wydał błędne świadectwo pracy i dokonywał jego korekty. Wojewoda Lubelski nie uwzględnił odwołania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że na poczet okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od 3 kwietnia 2020 r. do 3 października 2021 r. podlega zaliczeniu zatrudnienie z tytułu którego wnioskodawczyni osiągała wynagrodzenie, którego podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz pracy stanowiła kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca tj: - zatrudnienie w okresie od 3 kwietnia 2020 r. (od pierwszego dnia okresu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w PUP w C.) do 26 czerwca 2020 r. (zakończenia zatrudnienia) w N. w C. (0,34 etatu), N. w C. (0,06 etatu), N. w C. (0,27), N. w S. (0,17 etatu), N. w S. (0,17)- 85 dni, - zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy w N. w C. od 21 września 2020 r. do 31 marca 2021 r.- 192 dni. Dodatkowo organ odwoławczy zaliczył, mimo nieudokumentowania osiąganego przez wnioskodawczynię wynagrodzenia z tytułu wykonywania pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy po 0,5 etatu w okresie od 1 lipca 2020 r. do 18 września 2020 r. w dwóch niepublicznych szkołach: N. w C. oraz E. sp. z o.o. Sp. K w L. to zatrudnienie jako okres wykonywania przez wnioskodawczynię pracy łącznie na 1 etacie i osiągania przez nią co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego istniał obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy (80 dni). W analizowanym okresie minimalne wynagrodzenie za pracę w 2020 r. wynosiło miesięcznie 2600 zł, według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2020 r., a w 2021 r. wynosiło miesięcznie 2800 zł, według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 2020 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2021 r. W związku z powyższym, na poczet okresu uprawniającego do zasiłku zaliczeniu podlega łącznie 357 dni, czyli okres krótszy niż wymagane ustawą 365 dni. Tym samym, w opinii organu odwoławczego, skarżąca nie spełnia warunków ustawowych, określonych w przepisie art. 71 ustawy do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy podniósł nadto, że odstąpił od badania wynagrodzenia z tytułu: - wykonywania przez stronę, umowy zlecenia zawartej w dniu 30 sierpnia 2019 r. z firmą I. Sp. z o.o., ponieważ w tym okresie świadczyła pracę od 3 kwietnia 2020 r. do 26 czerwca 2020 r. i okres ten został zaliczony do "365 dni" z tytułu zatrudnienia, - wykonywania przez stronę pracy na podstawie umowy zlecenia zawartej w dniu 12 listopada 2019 r. z F. w W., ponieważ w tym okresie świadczyła pracę od 3 kwietnia 2020 r. do 26 czerwca 2020 r. oraz od 1 lipca 2020 r. do 31 lipca 2020 r. i okres ten został zaliczony do "365 dni" z tytułu zatrudnienia. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii opóźnionej rejestracji jako osoby bezrobotnej z winy pracodawcy, który dokonywał korekty świadectwa pracy, organ odwoławczy stwierdził, że rejestracja bezrobotnych w powiatowym urzędzie pracy jest dobrowolna. W świetle przepisu art. 71 ust .1 pkt 2 ustawy, miarodajnym dniem do ustalenia bezrobotnemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest dzień rejestracji, bowiem prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy pod warunkiem spełnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. Wnioskodawczyni złożyła drogą elektroniczną wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny i opatrzyła go potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP w dniu 4 października 2021 r. i na ten dzień badany był okres uprawniający do zasiłku, który w tym przypadku wyniósł 357 dni. Odwołując się do treści przepisu § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 667) wojewoda wskazał, że fakt dokonywania korekty świadectwa pracy przez byłego pracodawcę nie stał na przeszkodzie, aby wnioskodawczyni zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Chełmie w terminie wcześniejszym niż 4 października 2021 r. - po zakończeniu w dniu 31 sierpnia 2021 r. zatrudnienia w P. w W. . Jednak w aktach niniejszej sprawy brak potwierdzenia, że M. M. wystąpiła z takim wnioskiem do Starosty Chełmskiego przed dniem 4 października 2021 r. W skardze na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 11 marca 2022 r. M. M. wniosła o jej uchylenie. Skarżąca powielając treść odwołania wskazała, że umowa o pracę uległa wygaśnięciu w dniu 31 sierpnia 2021 r. Natomiast z winy pracodawcy - P. w W. , który wydał błędne świadectwo pracy i dokonywał korekty (uzupełniał dane o informację o szkodliwych warunkach pracy) nie mogła terminowo dokonać rejestracji jako osoba bezrobotna. Dodatkowo na opóźnioną rejestrację, która odbywała się elektronicznie miał fakt nieprzygotowania pracowników PUP do obsługi tego systemu. Próby zarejestrowania się w dniu 1 października 2021 r. zakończyły się bezskutecznie. Gdyby rejestracja nastąpiła 1 września 2021 r. zasiłek dla bezrobotnych bezspornie przysługiwałby skarżącej. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, skarżąca podniosła, że osoba, która legitymuje się odpowiednio długim stażem (w ciągu 18 miesięcy przepracowała przez co najmniej 365 dni) ma prawo do zasiłku, nawet jeśli z opóźnieniem złoży wniosek o zarejestrowanie jako osoba bezrobotna i przyznania prawa do świadczenia. Nie może być jednak wątpliwości, że otrzymałaby zasiłek, gdyby złożyła wniosek bezpośrednio po utracie pracy (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 5/13). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stosownie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Organ uznał, że w przypadku skarżącej warunki ustawowe nie zostały łącznie spełnione, bowiem suma okresów uprawniających do zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, na przestrzeni 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy w Chełmie, jest krótsza niż 365 dni i wynosi 357 dni. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa do ustalonego stanu faktycznego – który zasadniczo jest bezsporny. Ściślej rzecz ujmując, czy prawnie dopuszczalnym jest, by organ liczył ustawowy termin 365 dni od innej daty niż termin rejestracji strony w urzędzie pracy. Skarżąca stoi na stanowisku, że umowa o pracę uległa wygaśnięciu w dniu 31 sierpnia 2021 r. Natomiast z winy pracodawcy, który wydał błędne świadectwo pracy i dokonywał korekty, nie mogła terminowo dokonać rejestracji jako osoba bezrobotna. Dodała przy tym, że gdyby rejestracja nastąpiła 1 września 2021 r. bezspornie przysługiwałby jej zasiłek dla bezrobotnych. Sąd nie mógł uwzględnić tej okoliczności. Wniosek skarżąca złożyła skutecznie za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 4 października 2021 r. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca przed tą datą podejmowała próbę zarejestrowania się urzędzie pracy. Wprawdzie, zarówno w odwołaniu jak i w skardze (oba pisma o identycznej treści) skarżąca twierdzi, że podejmowała bezskutecznie próby zarejestrowania się w dniu 1 października 2021 r., co miało być potwierdzone licznymi telefonami do PUP oraz wysłanymi mailami. Jednak Sąd stwierdza, że zarówno do odwołania, jak i do skargi nie zostały załączone jakiekolwiek dowody świadczące o bezskutecznej próbie zarejestrowania się przez skarżącą w Urzędzie Pracy. Przy tym, za uchybienie procesowe należałoby uznać brak wezwania skarżącej przez organ do uzupełnienia odwołania o wymienione w treści odwołania załączniki, gdyby mogło by to mieć wpływ na wynik sprawy, ale w sytuacji gdy skarżąca powołuje się dowody mające wykazać fakt - próby zarejestrowania się w dniu 1 października 2021 r., to wskazany brak reakcji ze strony organu odwoławczego należy uznać za nieistotny dla wyniku sprawy, skoro suma okresów i tak byłaby niższa od ustawowego pułapu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.".). W obowiązującym na dzień złożenia wniosku stanie prawnym przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy nie może budzić wątpliwości interpretacyjnych. Warunkami skutecznego ubiegania się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych są posiadanie odpowiednio długiego stażu pracy w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania i osiąganie zarobków na ustalonym przez ustawodawcę poziomie – minimalnego wynagrodzenia za pracę. Dopiero łączne spełnienie obu warunków – to jest przepracowanie 365 dni w ciągu 18 miesięcy przed rejestracją i osiąganie dochodów w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego odprowadzane były składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy daje organowi możliwość przyznania świadczenia. Przepis w tym brzmieniu jest bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawia organom luzu decyzyjnego. Jeszcze raz należy podkreślić, że zdarzeniem mającym istotne znaczenie w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnego jest rejestracja w powiatowym urzędzie pracy i od dnia dokonania czynności rejestracji liczony jest 18-miesięczny okres, który jest badany pod kątem spełnienia przesłanek do zasiłku dla bezrobotnych. Sąd zwraca przy tym uwagę, że powołane w skardze orzeczenie WSA w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 5/13 wydane zostało w innym stanie prawnym, obowiązującym przed dniem 27 maja 2014 r. Mocą ustawy z 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 598) treść przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 została uściślona poprzez dodanie warunku "bezpośredniości". Przed ww. zmianą przepisu, jego treść mogła istotnie budzić wątpliwości interpretacyjne. Sądowi znany jest pogląd jaki był prezentowany w orzecznictwie o możliwości liczenia okresu 18 miesięcy występującego kiedykolwiek przed, a nie bezpośrednio przed dniem zarejestrowania (tak w powołanym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 5/13). Pogląd ten jednak należy uznać za nieaktualny, skoro wprowadzono zmianę polegającą na użyciu zwrotu "w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania". Tym samym, gdyby w aktualnym na dzień złożenia wniosku stanie prawnym organy liczyły ustawowy termin 365 dni od innej daty niż termin rejestracji strony w urzędzie pracy, dopuściłyby się rażącego naruszenia obowiązującego prawa. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że fakt dokonywania korekty świadectwa pracy przez byłego pracodawcę nie stał na przeszkodzie, aby skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Chełmie w terminie wcześniejszym, po zakończeniu w dniu 31 sierpnia 2021 r. zatrudnienia w P. w W. . Tryb rejestracji i sposób prowadzenia rejestru bezrobotnych i poszukujących pracy, zakresy informacji niezbędnych do rejestracji oraz informacji gromadzonych o osobach zarejestrowanych, a także dokumenty niezbędne do ustalenia statusu i uprawnień rejestrowanych osób oraz treść oświadczenia o prawdziwości danych składanego przez bezrobotnego lub poszukującego pracy pod rygorem odpowiedzialności karnej określa rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji świadectwa pracy i inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień przysługujących na podstawie przepisów ustawy (w tym prawa do zasiłku dla bezrobotnych). Z powołanego przepisu wynika, że zasadniczym dokumentem do ustalenia statusu i uprawnień rejestrowanych osób jest świadectwo pracy. Przepis dopuszcza jednak możliwość ustalania statusu rejestrowanej osoby na podstawie innych "niezbędnych" dokumentów. Przepis ten zatem koresponduje z ogólną zasadą z art. 75 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ co do zasady może dopuścić w tym zakresie dowód z innych niż świadectwo pracy dokumentów, jednakże w uzasadnieniu decyzji musi wskazać na okoliczności, które w oparciu o takie inne dokumenty ustalił oraz wykazać, iż dokumenty te są przydatne dla wykazania istotnych prawnie okoliczności sprawy. Uwzględnić przy tym trzeba, że w sytuacji gdy strona nie może udokumentować faktu zatrudnienia z przyczyn od niej niezależnych przez złożenie oczekiwanego przez organ dokumentu, nie może ona ponosić negatywnych konsekwencji w postaci chociażby pozbawienia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, co oznacza, iż na organie ciąży wtedy obowiązek podjęcia próby wyjaśnienia wszystkich niezbędnych dla sprawy okoliczności, w tym na przykład jak w realiach niniejszej sprawy organ zwrócił się do placówek w których była zatrudniona skarżąca o udzielenie informacji w jakich miesiącach wnioskodawczyni faktycznie świadczyła prace uzyskując wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy ( k: 82 – 91 akt administracyjnych ). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba: - zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy (...) (pkt 1); - wniosła wniosek o dokonanie rejestracji w trybie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 albo ust. 2 pkt 2 - po opatrzeniu go i załączonych do wniosku dokumentów oraz oświadczenia, o którym mowa w pkt 1, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (pkt 2). Podobnie jak organy obu instancji, Sąd nie neguje faktu, że były pracodawca skarżącej dokonywał w okresie od 1 września 2021 r. do 4 października 2021 r. korekty świadectwa pracy. Istotnym w tym kontekście jest przepis § 8 ust. 5 rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 2020 r., w myśl którego w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta, mając na uwadze obiektywne okoliczności lub przeszkody uniemożliwiające przedłożenie kompletu dokumentów oraz przekazanie wymaganych danych, może wyrazić zgodę na rejestrację jako bezrobotnego albo poszukującego pracy osoby nieposiadającej kompletu dokumentów lub która nie przekazała wymaganych danych. Przepis § 8 ust. 5 rozporządzenia w drodze wyjątku ("w szczególnie uzasadnionych przypadkach") dopuszcza możliwość rejestracji jako bezrobotnego albo poszukującego pracy osoby nieposiadającej kompletu dokumentów lub która nie przekazała wymaganych danych. Teoretycznie zatem skarżąca mogła złożyć wniosek o dokonanie rejestracji już w dniu 1 września 2021 r., przy czym organ rejestrowy winien wtedy ocenić czy brak świadectwa pracy w tym konkretnym przypadku byłby szczególnie uzasadnionym przypadkiem, w którym dopuszczalnym by było zarejestrowanie jej jako bezrobotnej, pomimo nieposiadania kompletu dokumentów. Podkreślić należy, że powołany przepis rozporządzenia nie stoi w sprzeczności z rygorami zawartymi w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Okres 18-miesięczny, który jest badany pod kątem spełnienia przesłanek do zasiłku dla bezrobotnych, liczony jest od dnia dokonania czynności rejestracji. Przepis ustawowy nie pozostawia organowi w tym zakresie luzu decyzyjnego. W świetle § 8 ust. 5 rozporządzenia w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, pomimo dopuszczalnych braków w dokumentacji, w dalszym ciągu zdarzeniem mającym istotne znaczenie w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnego jest rejestracja w powiatowym urzędzie pracy i od dnia dokonania czynności rejestracji liczony jest 18-miesięczny okres, który jest badany pod kątem spełnienia przesłanek do zasiłku dla bezrobotnych. Tymczasem, jak już wyżej wyjaśniono, z akt sprawy nie wynika, w szczególności ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z Systemu Informatycznego Rynku Pracy i Usług Społecznych "Syriusz", aby skarżąca ubiegała się o zarejestrowanie jako osoba bezrobotna przed dniem 4 października 2021 r. (k. 1 akt adm.). Treść wydruku potwierdza, że skarżąca jako bezrobotna zarejestrowana została w dniu 4 października 2021 r., to jest w dniu złożenia wniosku drogą elektroniczną. Poprzedni status skarżącej potwierdzony był wpisem z 1 września 2003 r. – "podjęcie pracy lub innego zatrudnienia (art. 2 ust. 1 pkt 2)". Niewątpliwie brak zgłoszenia się skarżącej we właściwym urzędzie pracy w celu dokonania rejestracji jako bezrobotnej, w terminie przypadającym bezpośrednio po dniu rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę bez wypowiedzenia (po dniu 31 sierpnia 2021 r.), pozbawił skarżącą możliwości nabycia prawa do zasiłku, albowiem w innym wypadku osiągnięcie minimalnego okresu 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania byłoby możliwe. Jednak bezwzględny charakter przepisu ustawowego powoduje, że irrelewantna jest argumentacja skarżącej co do motywacji podczas wyboru dnia złożenia wniosku, oraz co do powodów takiej decyzji. Zdaniem sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Uzasadnienie prawne decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Analiza akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uznania słuszności twierdzeń skarżącej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę a skarżąca w ustawowym terminie nie żądała przeprowadzenia rozprawy.