III SA/Lu 104/13

Dnia 27 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu M. w L. z dnia [...] grudnia 2012 roku, nr [...] w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu M.w L. z dnia [...] grudnia 2012 roku, nr [...] w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez Komisję Dyscyplinarną, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie G.K.wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że jest studentem IV semestru (w istocie, jak wynika z przedstawionych Sądowi akt – studentem IV roku) niestacjonarnych studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Stomatologicznym Uniwersytetu M. w L. Skarżący był i jest bardzo zaangażowany w swoje studia, a także działalność kół naukowych. Zaznaczył, że dopełnił wszystkich formalności związanych z powrotem do nauki po okresie urlopu dziekańskiego w roku akademickim 2011/2012, w którym przypadał okres tymczasowego aresztowania, oraz uiścił czesne w wysokości 9.000 zł. Skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, iż nawet w przypadku pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia dyscyplinarnego i sądowego – zostanie faktycznie pozbawiony możliwości kontynuowania nauki. Powstałe zaległości w nauce – zarówno niezaliczone egzaminy, jak i nieodbyte praktyki już w obecnej chwili stanowią duży problem, ale skarżący dołoży wszelkich starań, aby je nadrobić. Dalszy brak możliwości uczestniczenia w zajęciach sprawi, że z uwagi na niezaliczone zajęcia skarżący może zostać skreślony z listy studentów. Niewstrzymanie wykonania skarżonego rozstrzygnięcia spowoduje, że dotychczas poniesione wydatki na kształcenie oraz sukcesy skarżącego na tle naukowym zostaną na zawsze zniweczone. Program studiów stomatologicznych, zwłaszcza zaś intensywność zajęć praktycznych powoduje, że kilkutygodniowa przerwa w nauce pociąga za sobą zaległości niemożliwe do nadrobienia. W ocenie skarżącego powyższe argumenty przemawiają za uznaniem, że jego sytuacja jest na tyle szczególna, iż uzasadnia uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże § 2 art. 61 p.p.s.a. przewiduje, że w razie wniesienia skargi właściwy organ może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wykonanie w całości lub w części zaskarżonych decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, za wyjątkiem przepisów prawa miejscowego. Stosownie zaś do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera wyczerpujący katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd. Ustawodawca nie wiąże natomiast podstaw udzielenia takiej ochrony z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję (tak uzasadnienie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77). Stosując przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest zatem związany zamkniętym katalogiem przewidzianych w nim przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego lub czynności. Przesłankami tymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja unormowana w art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. stanowi ochronę o charakterze tymczasowym. Zgodnie z § 6 tego artykułu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zarazem z przepisu art. 61 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter odstępstwa od przewidzianej w § 1 wymienionego artykułu zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, w związku z czym zastosowanie tej instytucji winno następować w okolicznościach mających charakter wyjątkowy, a przepisu § 3 art. 61 p.p.s.a. nie należy interpretować w drodze wykładni rozszerzającej (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r., II OSK 1191/11, LEX nr 821492). Oznacza to, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 229; tak również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., I GZ 316/10, LEX nr 607229). Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek co najmniej uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek w taki sposób, który przemawiałby za zasadnością udzielenia objętej wnioskiem ochrony tymczasowej. W konsekwencji okoliczności powołane we wniosku muszą być tego rodzaju, aby w sposób przekonujący wskazywać na konkretną zależność między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a możliwością wystąpienia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 3041/11, LEX nr 1104117). Podkreślić również należy, że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Zatem odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2012 r., II OZ 616/12). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że okoliczności powołane we wniosku G. K. nie są wystarczające dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji rozstrzygającej o zawieszeniu skarżącego w prawach studenta. Wbrew przedstawionej we wniosku argumentacji nie można uznać za nieodwracalne skutków decyzji polegających na niemożności uczestniczenia skarżącego w zajęciach. W świetle zasad doświadczenia życiowego, mając na względzie różne sytuacje losowe, które niekiedy nawet w znacznym okresie uniemożliwiają udział w zajęciach w ramach przewidzianego programu studiów (np. choroba, urodzenie dziecka), nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż kilkutygodniowa przerwa studenta w nauce pociąga za sobą zaległości niemożliwe do nadrobienia. Zarazem zwrócić należy uwagę, że skarżący sam deklaruje podjęcie starań w celu nadrobienia już powstałych zaległości w zakresie niezaliczonych egzaminów i nieodbytych praktyk, a zatem przewiduje taką możliwość. W związku z powołaniem się przez skarżącego na niebezpieczeństwo skreślenia z listy studentów należy podkreślić, że ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji o zawieszeniu w prawach studenta, a w konsekwencji kwestia wywołania przez nią skutków prawnych zostanie rozstrzygnięta przez Sąd w orzeczeniu merytorycznym. Natomiast, jak wskazano już wyżej, instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi formę ochrony o charakterze wyłącznie tymczasowym, a rozważając jej zastosowanie sąd bierze pod uwagę wyłącznie przesłanki wymienione w powołanym ostatnio przepisie. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem, iż brak udzielenia ochrony tymczasowej spowoduje faktyczne pozbawienie skarżącego możliwości kontynuowania nauki oraz zniweczenie na zawsze sukcesów naukowych skarżącego, jak również dotychczas poniesionych wydatków na kształcenie. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych argumentów i okoliczności, które przemawiałyby za przyjęciem, iż niemożność aktualnego uczestniczenia w zajęciach miałaby wyłączać kontynuowanie studiów w przyszłości i wykorzystanie dotychczasowych osiągnięć w tym zakresie. Z wymienionych względów, wobec niewykazania zaistnienia przewidzianych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie wymienionego przepisu orzekł jak w postanowieniu.