III SA/Lu 11/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski,, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca),, Sędzia NSA Marek Zalewski,, Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi F. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowanie na badania lekarskie w zakresie prawa jazdy kategorii A, B i T I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi B. C.-G. kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, kwotę płatną z funduszów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P., po rozpoznaniu odwołania F. T., utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Ł. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], o skierowaniu na badania lekarskie w zakresie prawa jazdy kategorii A, B i T. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż wnioskiem z dnia 10 lipca 2009r. Prokurator Rejonowy w Ł. wystąpił do Starosty Ł. o wszczęcie postępowania administracyjnego i skierowanie F. T. na badania lekarskie przeprowadzone w celu stwierdzenia u niego istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu wniosku podano, że Prokuratura Rejonowa w Ł. nadzorowała śledztwo przeciwko F. T. oskarżonemu o szereg czynów zagrożonych odpowiedzialnością karną. Postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] czerwca 2008r. sygn. [...]. W trakcie prowadzonego postępowania została wywołana opinia sądowo-psychiatryczna z której wynika, że biegli rozpoznali u strony organiczne zaburzenia osobowości oraz zmiany organiczne w ośrodkowym układzie nerwowym. Zdaniem Prokuratora wyniki badań psychiatrycznych wskazują na potrzebę weryfikacji zdolności F. T. do prowadzenia pojazdów mechanicznych. W toku postępowania przed organem I instancji strona złożyła pismo do którego załączyła plik dokumentów, w którym zaoponowała przeciwko prowadzonemu postępowaniu i zawnioskowała o jego umorzenie. W ocenie F. T. złożony przez Prokuratora Rejonowego w Ł. wniosek o skierowanie go na badania lekarskie jest wynikiem złośliwych działań i manipulacji tego organu. Potwierdził, że przeciwko niemu było prowadzone postępowanie karne na potrzeby którego była sporządzona opinia sądowo-psychiatryczna z której wynika, że nie jest chory psychiczny ani też chory umysłowo. Strona wskazała, że opinia ta była sporządzona w dniu 5 marca 2005r. i wobec czego, że nie rozumie dlaczego z przedmiotowym wnioskiem Prokurator wystąpił dopiero po tak długim okresie czasu. W dniu [...] sierpnia 2009r. Starosta Ł. wydał decyzję o skierowaniu F. T. na badania lekarskie w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, T. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie podał, że otrzymał informacje o zastrzeżeniach w stanie zdrowa mogących powodować niezdolność do kierowania pojazdami. Organ wskazał, że nie jest uprawniony do oceny zaświadczeń lekarzy oraz biegłych psychologów ale w jego ocenie stwierdzenia wynikającej z otrzymanej opinii sadowo-psychiatrycznej o występujących u F. T. organicznych zaburzeniach osobowości a także zawarta w niej sugestia że opiniowany wymaga leczenia specjalistycznego z uwagi na zmiany organiczne w jego ośrodkowym układzie nerwowym stanowią przesłankę o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, z późn. zm.). Zaistniały tym samym podstawy do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, aby uprawniony lekarz stwierdził, czy ma to wpływ na zdolność kierowania pojazdami mechanicznymi. F. T. odwołał się od tej decyzji domagając się jej uchylenia i wskazując, że została wydana z naruszeniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz postępowania administracyjnego. Potrzymał argumenty podnoszone w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, iż wszczęte i prowadzone na wniosek Prokuratora Rejonowego postępowanie jest wynikiem złośliwości. Zarzucił, iż wydanie zaskarżonej decyzji jest bezpodstawne bowiem nie zaistniały wynikające z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy przesłanki do jej wydania i kierowania go na badania lekarskie. Wskazał, że złożył do Starosty Ł. szereg dokumentów w celu wykazania, że nie ma żadnych przeciwwskazań zdrowotnych. Zarzucił, że jego zadaniem kwestionowana decyzja nosi znamiona przestępstwa ponieważ z całą pewnością nie została ona sporządzona w dniu [...] sierpnia 2009r ale dopiero 25 sierpnia 2009r. bowiem dopiero w tym dniu została przekazana na pocztę, a jemu doręczna w dniu 2 września 2009r. Takie postępowanie organu wskazuje na naruszenie zasady szybkości postępowania bowiem od wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji upłynęło 48 dni a także zasady praworządności oraz innych zasad postępowania administracyjnego. Uzasadniając rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiodło, iż celem wprowadzonego przez ustawodawcę art. 122 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest zagwarantowanie bezpieczeństwa w ruchu, przy równoczesnym zachowaniu praw podmiotowych osób, które na ewentualne badania są kierowane. W tym celu w ust. 1 pkt 1-6 tego przepisu w sposób enumeratywny wymieniono przypadki, gdy organ może skierować osobę fizyczną na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Przepisy ustawy wyposażają starostę w instrumenty prawne pozwalające na ocenę predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami w stosunku do kierowców legitymujących się formalnie aktualnymi orzeczeniami lekarskimi. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Szczegółowe warunki i tryb kierowania na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określa rozporządzenie Ministra Zdrowia dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). W myśl § 2 ust. 4 rozporządzenia starosta wydaje decyzję o skierowaniu określonej osobę na badanie lekarskie, jeżeli zaistnieje przynajmniej jedna z trzech przesłanek wymienionych w tym przepisie. W świetle § 2 ust. 5 rozporządzenia starosta może również skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Rozpatrywana sprawa należy do tej ostatniej kategorii. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "starosta może" oznacza wprowadzenie do postępowania elementu uznania administracyjnego, a więc powinności wnikliwej i rzetelnej oceny, czy i z jakich powodów określoną osobę należy na takie badanie skierować albo też, czy i z jakich powodów potrzeba taka nie zachodzi. Możliwość skierowania na badanie lekarskie dopuszczalna jest tylko w ściśle określonych sytuacjach i tylko w razie stwierdzenia zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy. Zastosowanie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy wymaga po pierwsze zaistnienia przesłanki materialnoprawnej w postaci "nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia", a po drugie potwierdzenia zastrzeżeń co do stanu zdrowia w wyniku przeprowadzonego postępowania, które kończy decyzja starosty o skierowaniu na badania lekarskie. Obowiązująca w tym zakresie regulacja prawna ma na celu ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Właściwy organ jest uprawniony nie tylko do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów osobom, które mają odpowiedni stan zdrowia, ale także może on następnie kontrolować, czy osobom tym stan zdrowia się nie pogorszył, uniemożliwiając dalsze bezpiecznie prowadzenie pojazdów. Prawdą jest przy tym, iż prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy, co oznacza, że jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo zakresach. Stąd też i ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia stanu zdrowia kierującego jest ograniczona. Organ ten nie może dokonywać tej czynności w sposób dowolny, ale tylko wtedy gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Zgodnie z wyjaśnieniami zamieszczonymi w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PAN, Warszawa 1981, t. III, s. 963) "zastrzeżenie" to uwaga wyrażająca krytykę lub wątpliwość dotycząca jakiegoś szczegółu, słabej strony czegoś, mimo ogólnej oceny pozytywnej. Przyjmując powyższe znaczenie dla potrzeb postępowania administracyjnego, nie sposób twierdzić, że wystarczy, aby zastrzeżenia do stanu zdrowia kierującego mógł skutecznie zgłosić jakikolwiek podmiot. Zastrzeżenia te winien stwierdzić organ wydający decyzje o skierowaniu na badanie, a takie ustalenia mogą być dokonane dopiero po wnikliwym zebraniu i rozważeniu całego materiału dowodowego. Tylko postępowanie przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi w szczególności z art. 7 i art. 77 § 1 KPA pozwala na ustalenie okoliczności uprawdopodobniających istnienie stanów chorobowych wpływających na zdolność psychofizyczną kierowcy. Warunkiem przesądzającym o zastosowaniu trybu przewidzianego w § 2 ust. 5 cyt. rozporządzenia jest zatem uzyskanie przez organ rzetelnych, zgodnych z prawdą informacji, dotyczących stanu zdrowia osoby, która ma być poddana badaniu, wskazujące z dużym prawdopodobieństwem na istotne zmniejszenie sprawności organizmu kierującego pojazdem. W ocenie organu odwoławczego otrzymane przez Starostę zawiadomienie od Prokuratora Rejonowego zasadnie stanowiło podstawę do władczych działań, bowiem informacja pochodzi od organu państwowego, jakim jest Prokurator i została przekazana w zakresie właściwości tego organu. Starosta w toku postępowania wyjaśniającego zebrał materiał dowodowy w postaci opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 5 marca 2005r. z której wynika, że F. T. niewątpliwie ma organiczne zaburzenia osobowości. Wynikające z powyższej opinii stwierdzenia odnoszące się do osoby skarżącego, ze wskazaniem, iż w kontekście istniejących zmian organicznych w jego ośrodkowym układzie nerwowym wymaga leczenia specjalistycznego są okolicznością uprawdopodobniającą istnienie stanu zdrowia wpływającego na zdolność psychofizyczną kierowcy. Zebrany materiał dowodowy ma przymiot wiarygodnej informacji, uzasadniającej przeprowadzenie badania na okoliczność istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Nie można zgodzić się z argumentacją strony, że w sytuacji gdy nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo nie zachodzą przesłanki wynikające z art. art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy. Stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Od dyspozycji psychofizycznej kierowcy w dużym stopniu zależy bezpieczeństwo ruchu. Niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Zagrożenie dla ruchu może być wywołane niezdolnością kierowcy do prowadzenia pojazdu spowodowaną brakami fizycznymi lub umysłowymi, a nawet cechami charakteru dyskwalifikującymi go jako kierowcę. W tej sytuacji bardzo istotną rzeczą jest poddanie badaniom osoby, wobec której nasuwają się zastrzeżenia co do jej stanu zdrowia po uzyskaniu uprawnień do prowadzenia pojazdów. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż kondycja zdrowotna uprawnionego może ulec pogorszeniu. Temu celowi służy właśnie wskazany przepis umożliwiający organowi skorzystanie z omówionego postępowania, gdy zachodzi okoliczność określona w tej normie prawnej. Zdaniem Kolegium przekazana przez Prokuratora Ł., w sprawie informacja powzięta po dacie przyznania skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami może powodować istotne wątpliwości co do posiadania przez skarżącego wymaganej sprawności. Skierowanie na badania mające wykazać brak istnienia przeciwwskazań do dalszego prowadzenia pojazdów przez skarżącego jest w okolicznościach sprawy najwłaściwszą formą dozwolonej kontroli posiadanych przez niego uprawnień. Kolegium podkreśliło przy tym, iż to, czy i w jakim stopniu stwierdzone u skarżącego organiczne zaburzenia osobowości może wpływać na jego zdolność kierowania pojazdami będzie dopiero przedmiotem badania przez lekarzy specjalistów. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że w sprawie wystąpiła przesłanka uprawniająca starostę do skierowania skarżącego na badania lekarskie bo organ ten powziął "inną informację", o jakiej mowa w § 2 ust.5 powołanego na wstępie rozporządzenia wykonawczego. Zdaniem organu sytuacja jaka została ustalona w toku przedmiotowego postępowania dawała podstawy do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy. Z uwagi, na to że organy administracji publicznej nie mają uprawnień do ustalania we własnym zakresie, czy faktycznie nastąpiło zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem należy przeprowadzić stosowne badania lekarskie. Badania, te mogą przeprowadzać tylko uprawnione jednostki organizacyjne co daje gwarancje ich wiarygodności i wnikliwości tym bardziej, że wyniki tych badań podlegają kontroli instancyjnej. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady szybkości postępowania organ odwoławczy podzielił w tym zakresie stanowisko strony. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 15 lipca 2009r., a decyzja sporządzona 14 sierpnia 2009r. została faktycznie przekazana na pocztę w dniu 25 sierpnia 2009r., zaś stronie doręczna w dniu 2 września 2009r. W ocenie Kolegium za naganne należy uznać postępowanie gdy sporządzona decyzja nie jest przekazywana stronie niezwłocznie po jej wydaniu. Organ wskazał jednak równocześnie, że z ust. 6 § 2 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich kierowców wynika, że starosta wydaje skierowanie (na badanie lekarskie) w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania wniosku, zawiadomienia lub informacji. W świetle poglądów orzecznictwa jest to jednak termin instrukcyjny, bowiem ma na celu jedynie dyscyplinowanie organów administracji, a jego ewentualne naruszenie pozostaje bez wpływu na postępowanie administracyjne, a w szczególności nie może skutkować bezprzedmiotowością tego postępowania. W skardze do sądu administracyjnego F. T. wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, iż postępowanie w sprawie skierowania jego osoby na badania lekarskie zostało wydane całkowicie bezpodstawnie i miało charakter "złośliwej" inwektywy pod adresem skarżącego. Skarżący poddał w wątpliwość, dlaczego skierowanie na badanie zostało wydane na podstawie opinii biegłych sporządzonej na zlecenie prokuratury jeszcze w 2005 r. Skarżący podniósł także naruszenie niesprecyzowanych bliżej przepisów postępowania administracyjnego wskutek znacznego przekroczenie 30-dniowego terminu załatwienia sprawy. W ocenie skarżącego organ w tak długim czasie nie poczynił żadnych istotnych ustaleń w sprawie poza tym, co wynikało ze złożonych przez samą stronę dokumentów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w tym trybie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie można organom administracji publicznej skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego skutkujące uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod katem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. , Nr 108, poz. 908). W art. 122 ww. ustawy prawodawca określił przesłanki skierowania na badania lekarskie kierowcy w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W świetle art. 122 ust. 1 pkt 4 powyższego przepisu, jedną z nich mogą stanowić "nasuwające się zastrzeżenia", co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Przepisy powołanej ustawy nie precyzują, o jakie zastrzeżenia, co do stanu zdrowia chodzi, ani bliżej ich nie definiują. Jednak w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania (Dz. U. Nr 2, poz. 15), wydanym w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 123 ustawy Prawo o ruchu drogowym, określono sytuacje uprawniające Starostę do skierowania kierowców na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. W § 2 ust. 5 w/w rozporządzenia wskazano, że Starosta może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w jej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Uznaniowy charakter tego przepisu wymagał rozważenia przez starostę po pierwsze: czy informacja o stanie zdrowia pochodzi z miarodajnego źródła, a po drugie, czy może świadczyć o przeciwwskazaniach zdrowotnych do kierowania pojazdami. Przeciwwskazania zdrowotne nie ograniczają się tylko do przypadków ułomności fizycznej, powodującej trudności w obsłudze pojazdu, lecz dotyczą następstw różnych schorzeń, tak fizycznych jak i psychicznych, które ze względu na swój charakter mogą wpływać na bezpieczne uczestniczenie, przez kierowców w ruchu drogowym. Informacja, która była powodem wszczęcia przez organ postępowania pochodziła od prokuratora i była poparta opinią sądowo- psychiatryczną sporządzoną przez biegłych psychiatrów. Fakt, iż opinia ta była sporządzona dla potrzeb innego postępowania nie ma w sprawie znaczenia, nie była ona podstawą orzekania przez organy, lecz stanowiła źródło informacji, o jakim mowa w § 2 ust. 5 cyt. rozporządzenia. Opinia lekarska została sporządzona po przeprowadzeniu badań przez uprawnione do tego osoby. Uznanie przez organy, że otrzymane informacje budzą wątpliwości dotyczące zdolności skarżącego do kierowania pojazdami nie narusza zasad swobodnej oceny dowodów. Sąd podziela stanowisko organu, że informacja o stanie zdrowia skarżącego ma charakter wiarygodny, pochodzi od organu państwowego (prokuratora) i została poparta analizą stanu zdrowia skarżącego, a konkluzja tej opinii wskazuje na określone schorzenie. W ocenie Sądu zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze B. P. uznało, że organy administracji publicznej nie mają uprawnień do ustalenia we własnym zakresie czy faktycznie nastąpiło zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. Dlatego też, uprawniony organ kieruje taką osobę na stosowne badania lekarskie. Badania takie mogą przeprowadzić tylko uprawnione jednostki organizacyjne, co daje gwarancje ich wiarygodności i wnikliwości. W świetle powyższego niezasadne są zarzuty skargi, iż skarżący na żadną chorobę psychiczną nie cierpi ani nie jest upośledzony umysłowo i w związku z tym nie wymaga specjalistycznego leczenia psychiatrycznego. Zarówno Sąd jak i organy nie mogą samodzielnie dokonywać wiążącej oceny stanu zdrowia skarżącego, tym bardziej, iż nie jest to przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Z całą stanowczością jeszcze raz należy podkreślić, iż w niniejszym postępowaniu Starosta Ł. nie zarzucał F. T., iż ten cierpi na chorobę psychiczną lub jest upośledzony umysłowo, jednakże po stwierdzeniu zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego był uprawniony do skierowania go na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Sąd zwraca uwagę, iż skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, a jedynie ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, czy stwierdzone w opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 5 marca 2005 r., organiczne zaburzenia osobowości oraz zmiany organiczne w ośrodkowym układzie nerwowym mogą mieć wpływ na zachowanie uczestnika w ruchu drogowym. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny zawarty m.in. w wyrokach z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. I OSK 126/09, oraz z 17 listopada 2008 r. sygn. I OSK 1467/07, zgodnie z którym z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest obojętne, czy kierowca potrafi powściągnąć emocje w sytuacjach stresowych, z którymi będzie stykał się na drodze. Bez znaczenia natomiast jest, czy pojawiające się na tym tle dysfunkcje mają postać jednostki chorobowej, czy też cechy nieprawidłowej osobowości. Każda, bowiem trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym. Dlatego też stan psychiczny, emocjonalny kierującego pojazdem nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W opozycji do zarzutu zawartego w skardze naruszenia niesprecyzowanych przepisów postępowania administracyjnego to należy wskazać, że w toku postępowania organy nie dopuściły się naruszeń prawa procesowego, które uzasadniałyby uchylenie lub wyeliminowanie w inny sposób, z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Wydanie w stosunku do skarżącego skierowania na badania lekarskie po upływie 30 dni od dnia powzięcia wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby nie stanowi naruszenia prawa materialnego, a jedynie przekroczenie terminu instrukcyjnego, dyscyplinującego organ do sprawnego działania, tym samym nie rzutuje na ocenę zgodności z prawem wydanej opinii. Odnosząc się do podnoszonych w toku postępowania administracyjnego i w skardze do sądu kwestii związanej z datą wydania decyzji pierwszoinstancyjnej oraz datą przekazania jej na pocztę, to należy podkreślić, iż data wydania decyzji, określa granice czasowe dla oceny stanu faktycznego sprawy, stanu prawnego będącego podstawą rozstrzygnięcia. Oczywistym jest, że data decyzji nie jest datą równoważną z tą, od której organ i strony są decyzją związani. Zgodnie z treścią art. 110 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Doręczenie decyzji lub jej ogłoszenie stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2009, str. 425).Doręczenie decyzji wywołuje również ten skutek, iż od tej daty liczone są terminy do podjęcia przez stronę czynności procesowych związanych z wniesieniem odwołania. Skarżący nie poniósł negatywnych skutków procesowych w związku z opieszałym działaniem organu w przekazaniu decyzji celem doręczenia jej przez pocztę, gdyż odwołanie do organu wyższej instancji wniósł w ustawowym terminie. Mając na uwadze powyższe Sąd, uznając skargę za bezzasadną oddalił ją na mocy art. 151 p.p.s.a. O wynagrodzeniu na rzecz pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu, orzeczono na postawie art. 250 p.p.s.a. oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2002 r. Nr 163, poz. 1348).