III SA/Lu 115/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi M. C. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. wydaną przez Wójta Gminy K. orzeczono o wymeldowaniu M. M. z pobytu stałego spod adresu: K. [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ argumentował między innymi, że M. M. w 1996 r. opuściła dobrowolnie wskazane powyżej miejsce pobytu stałego i zamieszkiwała w innych miejscach. Aktualnie swoje życie osobiste i rodzinne skoncentrowała w wynajmowanym mieszkaniu w P. M. M. oświadczyła, że nie pozostawiła żadnych rzeczy osobistych w dawnym mieszkaniu i nie zamierza również do niego wracać. Po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Wojewody L. utrzymano zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ administracyjny wydaje decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wojewoda podał, iż przeprowadzone postępowanie wykazało, że została spełniona przesłanka do wydania decyzji orzekającej o wymeldowaniu M. M. Potwierdzeniem powyższych ustaleń są wyjaśnienia stron, w tym samej odwołującej się, która stwierdziła, że w niniejszym mieszkaniu nie ma należących do niej rzeczy i przedmiotów osobistego użytku. Ponadto odwołująca stwierdziła, że nawet gdyby istniała możliwość powrotu do dawniej zajmowanego mieszkania, z uwagi na konflikt zaistniały pomiędzy nią, a mężem nie wróciła by pod dawny adres. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy podniósł, że w świetle powołanego przepisu i ustalonego stanu faktycznego nie znajduje podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji. Od powyższej decyzji organu drugiej instancji M. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżąca wskazała, iż nie mieszka pod adresem zameldowania ponieważ jest w trakcie rozwodu i nie jest w stanie gdzie indziej się zameldować. Skarżąca wskazała, że obecnie zamieszkuje w wynajętym lokalu, którego właściciel nie chce wyrazić zgody nawet na tymczasowe zameldowanie. Podkreśliła również, że sama wychowuje córkę, na którą dostaje zasiłek rodzinny, a przypadku wymeldowania się nie będzie mogła otrzymywać takiej pomocy ani kontynuować pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał ponadto, iż wymeldowanie skarżącej nie spowoduje pozbawienia ją zasiłku na dziecko jak również nie spowoduje utraty pracy. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W/w przepis przewiduje, że organ administracyjny wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Jak wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, niespornym jest fakt opuszczenia przez skarżącą lokalu położonego w miejscowości K. W tym lokalu skarżąca nie przebywa od kilkunastu już lat, co zresztą sama przyznaje w swoich wyjaśnieniach z dnia 3 listopada 2011 r. – złożonych w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego – jak również w uzasadnieniu skargi sądowej. Organ ustala, iż skarżąca nie zamieszkuje w spornym lokalu od 15 lat. Ustala także, że skarżąca swoje życie osobiste i rodzinne koncentruje w P. Okoliczność tę potwierdzają M. M., C. M. i J. Ś. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca kwestionowała ustalenia organu w tym zakresie. Zarzuty i wnioski skargi nie podważają argumentacji zaprezentowanej przez organ. To, że skarżąca obecnie zamieszkuje w wynajętym lokalu, którego właściciel nie chce wyrazić zgody nawet na tymczasowe zameldowanie, podobnie jak fakt, że skarżąca sama wychowuje córkę, na którą dostaje zasiłek rodzinny, nie ma znaczenia w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżąca uważa, że "bez meldunku" nikt jej nie zatrudni, a ponadto straci zasiłek rodzinny na córkę. W orzecznictwie dotyczącym instytucji wymeldowania podnosi się, że wyłączną przesłanką wymeldowania określonej osoby z lokalu jest sam opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Zameldowanie i wymeldowanie są jedynie aktami rejestracji danych pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustalenia tego pobytu w dotychczasowym miejscu (wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 1973/10). Decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny (postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2011 r. sygn. akt 530/11). Sam fakt przejściowej nieobecności, czy też występowania nawet nieregularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany je opuścił w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 127/11). W wyroku z dnia 27 maja 2002 r. sygn. K 20/01 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnia między innymi, że realizacja obowiązku meldunkowego służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego, a celem obowiązku meldunkowego jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że decyzja o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego jest rozstrzygnięciem, które nie narusza przepisów prawa. W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika skarżącej uzasadnia art. 250 p.p.s.a.