III SA/Lu 122/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi N. K.-Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 13 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. uchyla zaskarżona decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej na rzecz N. K.-Ś. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. III SA/Lu 122/25 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia 13 grudnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Starosty Ł. (dalej jako "organ I instancji") z dnia 10 maja 2024 r. nr [...] kierującą N. K.-Ś. (dalej jako "skarżąca") na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Stan sprawy przedstawia się następująco. Powiatowa Komisja Lekarska w Ł. badająca stan zdolności do służby wojskowej N. K.-Ś., orzeczeniem z dnia 4 kwietnia 2024 r. uznała ją za niezdolną do służby wojskowej w czasie pokoju, z wyjątkiem niektórych stanowisk służbowych przeznaczonych dla terytorialnej służby wojskowej i zaliczyła do kategorii zdolności D. W trakcie przeprowadzonych badań rozpoznano u skarżącej trzy schorzenia: krótkowzroczność obu oczu z korektą szkłami, policystyczne jajniki oraz cukrzycę typu II. Orzeczenie to zostało przekazane do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Ł. . Zawiadomieniem z dnia 23 kwietnia 2024 r. Starosta Ł. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie skierowania skarżącej na badania lekarskie w związku z zastrzeżeniami co do stanu jej zdrowia mogącymi mieć wpływ na kierowanie pojazdami, zawiadamiając ją o tym. Decyzją z dnia 10 maja 2024 r. Starosta Ł. orzekł o skierowaniu skarżącej na badania lekarskie. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że podstawę skierowania stanowiła informacja z Powiatowej Komisji Lekarskiej w Ł. wraz z orzeczeniem w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej, w którym stwierdzono, że w wyniku przeprowadzonych badań lekarskich oraz zgromadzonej dokumentacji medycznej rozpoznane u skarżącej krótkowzroczność obu oczu z korektą szkłami, policystyczne jajniki w wywiadzie oraz cukrzyca typu II, wskazują na konieczność skierowania jej na badania lekarskie w zakresie posiadanych przez nią uprawnień do kierowania pojazdami. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2024 r., poz. 1210) badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Stosownie natomiast do art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania, jeżeli takie uzasadnione zastrzeżenia istnieją. Decyzja w tej sprawie jest wydawana na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych. Warunkiem przesądzającym o zastosowaniu trybu przewidzianego w art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy jest zatem uzyskanie przez organ informacji, dotyczących stanu zdrowia osoby, która ma być poddana badaniu, wskazujących z dużym prawdopodobieństwem na istotne zmniejszenie sprawności organizmu kierującego pojazdem. Przepis ten nie określa, od kogo taka informacja powinna pochodzić, ani w jakiej formie ma być przekazana. Wystarczy, że w toku postępowania administracyjnego organ ustali, że przekazana informacja jest wystarczającą podstawą do skierowania na badania lekarskie, obowiązany jest do wydania takiego skierowania. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązująca w tym zakresie regulacja prawna ma na celu ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego, dlatego właściwy starosta uprawniony jest nie tylko do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów osobom, które mają odpowiedni stan zdrowia, ale także do kontrolowania, czy osobom tym stan zdrowia się nie pogorszył w sposób uniemożliwiający dalsze bezpieczne prowadzenie pojazdów. Prawdą jest przy tym, iż prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy, co oznacza, że jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo zakresach, stąd też ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia stanu zdrowia kierującego jest ograniczona. Organ ten nie może dokonywać tej czynności w sposób dowolny, ale tylko wtedy, gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, podzielając w tym zakresie argumentację odwołania, że stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, lekarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu. Na mocy ust. 2 pkt 3 tego przepisu, w sytuacji, gdy zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób, lekarz z tej tajemnicy zostaje zwolniony. Niezachowanie tajemnicy lekarskiej, obejmuje jednak tylko takie schorzenia, które mogą stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób. Zatem ustalone w wywiadzie ze skarżącą schorzenie policystycznych jajników z całą pewnością nie może stanowić niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób i informacja o tym schorzeniu nie powinna zostać udostępniona osobom, czy instytucjom postronnym bez zgody osoby, której ona dotyczy, a Starosta Ł. nie powinien był na to schorzenie się powoływać przy kierowaniu na badania lekarskie. Natomiast schorzenia obejmujące krótkowzroczność obu oczu oraz cukrzycę typu II, które zostały rozpoznane u skarżącej i stwierdzone podczas przeprowadzonego przez Komisję Wojskową badania lekarskiego, uprawniały tę Komisję do przekazania informacji o stanie zdrowia N. K.-Ś. Staroście Ł. w celu zweryfikowania i skierowania jej na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. B, które ona posiada. Organ odwoławczy wskazał, że wprawdzie skarżąca już w dacie ubiegania się o prawo jazdy posiadała wadę wzroku, co zostało wskazane najpierw w orzeczeniu lekarskim z dnia 1 września 2015 r., a następnie w decyzji Starosty Ł. z dnia 15 stycznia 2016 r. stwierdzającej spełnienie warunków do wydania jej dokumentu prawa jazdy kat. B, ważnego do dnia 7 stycznia 2031 r. z ograniczeniem oznaczonym kodem 01.02 (soczewki kontaktowe), to jednak stwierdzona u skarżącej cukrzyca typu II jest schorzeniem, o którym wcześniej organ nie wiedział i z całą pewnością ta dysfunkcja organizmu powinna być zweryfikowana przez lekarza uprawnionego do badań kierowców. Dopiero lekarz, po przeprowadzonym badaniu lekarskim, stwierdzając istnienie lub brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi, potwierdzi możliwość bycia uczestnikiem ruchu drogowego przez skarżącą bądź zaprzeczy temu stanowi rzeczy, wydając stosowne orzeczenie. Organ odwoławczy podkreślił, że cukrzyca typu II jest chorobą metaboliczną charakteryzującą się wysokim stężeniem glukozy we krwi oraz opornością na insulinę i względnym niedoborem insuliny. Osoby chorujące na cukrzycę i posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami, aby nie stwarzać zagrożenia dla sobie i innych uczestników ruchu drogowego mogą, pod pewnymi warunkami, być czynnymi uczestnikami ruchu drogowego, co może być zweryfikowane jedynie przez lekarza uprawnionego do badań kierowców. Wobec tego dostateczną i wystarczającą przesłanką do skierowania skarżącej na badania lekarskie stanowią informacje wynikające z orzeczenia lekarskiego w sprawie zdolności skarżącej do służby wojskowej z dnia 4 kwietnia 2024 r. co do krótkowzroczności jej obu oczu, ale przede wszystkim rozpoznanej cukrzycy typu II, nasuwające poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia N. K.-Ś., w kontekście możliwości kierowania przez nią pojazdami mechanicznymi, których organ pierwszej instancji nie mógł zbagatelizować. N. K.-Ś. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej zarzucając jej: 1. naruszenie prawa materialnego w zakresie działania organu tj. powiatowej komisji lekarskiej bez jakiejkolwiek podstawy prawnej przekazania danych w zakresie ustaleń co do stanu zdrowia, a ponadto uznania organu I instancji - jako działań własnych; 2. podstaw, sposobu i okoliczności prowadzonego postępowania administracyjnego; 3. wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem norm prawnych. Wobec tak postawionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości, stwierdzenie nieważność decyzji w całości, stwierdzenie wydanie decyzji z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skarżąca zwróciła uwagę, że oprócz zawiadomienia z powiatowej komisji lekarskiej akta sprawy nie zawierają żadnych innych ustaleń. Ponadto powiatowa komisja lekarska powiadamiając Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w Ł. powołała się jedynie na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak więc działała z przekroczeniem ustawowych uprawnień ponieważ, w ustawie z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny jak też w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 marca 2023 r. w sprawie komisji lekarskich orzekających o stopniu zdolności do służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej nie znajdują się podstawy prawne lub uprawnienia do takiego działania. Komisja kierując zawiadomienie naruszyła przepisy dotyczące ochrony danych osobowych oraz ochronę danych wrażliwych. Skarżąca zwróciła uwagę, że Starosta Ł. w swojej decyzji, działając bez żadnych podstaw prawnych naruszył przepisy dotyczące danych wrażliwych, a mianowicie chorób. Jaki bowiem wpływ na kierowanie pojazdem może mieć choroba policystycznych jajników czy też insulinoopomość (nie cukrzyca). Zdaniem skarżącej w przeprowadzonym postępowaniu organ w żaden sposób nie wykazał, że choroby na które wskazuje powiatowa komisja lekarska stanowią przesłankę wskazującą na poważne zastrzeżenia. Powiatowa Komisja Lekarska poinformowała o "zastrzeżeniach co do stanu zdrowia", nie wskazując na poważne zastrzeżenia, a organ nie wykazał istnienia uzasadnionego zastrzeżenia w prowadzonym postępowaniu. Skarżąca podkreśliła, że przed uzyskaniem pierwszych uprawnień do kierowania pojazdami kat. B w 2016 r. została poddana badaniu lekarskiemu, podczas którego lekarz stwierdził u niej krótkowzroczność i w związku z tym posiada prawo jazdy z wpisanym kodem ograniczenia 01.02 tj. soczewki kontaktowe. Od tamtej pory stan stwierdzony przez uprawnionego lekarza do badania kierowców nie zmienił się. Lekarz prowadzący badania nie stwierdził ponadto innych dolegliwości i chorób, które mogłyby ograniczać zdolność skarżącej do prowadzenia pojazdów. Skarżąca zwróciła również uwagę, że uzasadniając swoją decyzję organ powołuje się na "szeroko pojętą profilaktykę w zakresie bezpieczeństwa na drogach". Tak stawiana teza daje praktycznie nieograniczoną swobodę ingerencji w posiadane uprawnienia przez kierowców, co nie jest prawdą. W świetle obowiązujących przepisów ustawy, organ powinien czuwać aby osoby korzystające z uprawnień do kierowania pojazdami posiadały wymaganą sprawność, jednak ingerencja organu w uprawnienia kierowcy nie jest nieograniczona. Organ może wezwać kierowcę do poddania się weryfikacji jego stanu zdrowia o ile zaistnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia w tym zakresie. Skierowanie kierowcy na badania musi być powiązane z dużym prawdopodobieństwem, że kierowca nie może ze względu na stan zdrowia kierować pojazdem w ruchu. W żaden sposób organ w trakcie przeprowadzonego postępowania nie znalazł powiązania przyczynowo - skutkowego zapisu w ustawie z posiadanymi dowodami. Skarżąca zakwestionowała także okres rozpatrywania jej odwołania przez organ odwoławczy, wskazując że trwało to aż siedem miesięcy. Na koniec skarżąca wyjaśniła, że według Samorządowego Kolegium Odwoławczego insulinooporność jest zagrożeniem dla kierowcy. Jednak w schorzeniu tym nie zawsze przyjmuje się lekarstwa. Według danych zamieszczonych na stronie Ministerstwa Zdrowia w Polsce obecnie choruje ponad 2 mln osób na insulinooporność i tylko osoba nieznająca się na tym schorzeniu może uzasadniać i potwierdzać potrzebę przeprowadzenia dodatkowych badań kierowcy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Dodał również, że z informacji uzyskanej od organu I instancji, już po wydaniu decyzji przez Kolegium wynika, że N. K.-Ś. poddała się badaniu lekarskiemu i orzeczeniem z dnia 22 stycznia 2025 r. nr [...] uprawniony lekarz do badań lekarskich kierowców stwierdził brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez nią pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Powyższa regulacja pozostaje w ścisłym związku z treścią art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, wedle którego badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. W orzecznictwie wskazuje się, że skierowanie na badania lekarskie może mieć miejsce, jeżeli istnieją uzasadnione, nadto poważne, zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu, mającym zakończyć się decyzją o skierowaniu na badania. Te uzasadnione i poważne zastrzeżenia muszą być na tyle oczywiste, aby nie było wątpliwości co do tego, że istotnie stan zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy wymaga, aby został oceniony w badaniu lekarskim, które potwierdzi istnienie bądź nie przeciwwskazań do kierowania pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2016 r., I OSK 2019/14). Wskazać trzeba, że przesłanka istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Zadaniem organów administracji jest zatem czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób, który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, a sformułowanie, że "mają być uzasadnione" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się jakichś okoliczności faktycznych mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. W przedmiotowej sprawie podstawą wydania zaskarżonej decyzji było orzeczenie Powiatowej Komisji Lekarskiej w Ł. uznające skarżącą za niezdolną do służby wojskowej w czasie pokoju. Z orzeczenia wynikało bowiem, że u skarżącej rozpoznano trzy schorzenia: krótkowzroczność obu oczu z korektą szkłami, policystyczne jajniki oraz cukrzycę typu II. Poza wskazanym orzeczeniem ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie zgromadziły żadnych innych dowodów. Zdaniem Sądu ustalenia organów orzekających w niniejszej sprawie, z których wynikało, że w stosunku do skarżącej zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jej stanu zdrowia, budzą wątpliwości. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej jako "k.p.a." organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Organy administracji publicznej powinny też prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, że samo uzyskanie wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia danej osoby stanowi jedynie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, jednakże nie obliguje organu do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Organ administracji, mając na uwadze treść art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., winien bowiem przeprowadzić postępowanie administracyjne zmierzające do uprawdopodobnienia istnienia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów przez stronę ze względu na jej stan zdrowia. W przedmiotowej sprawie organy nie podjęły żadnych czynności procesowych zmierzających do weryfikacji, czy w przypadku skarżącej rzeczywiście zachodzą uzasadnione zastrzeżenia, co do stanu jej zdrowia, poprzestając jedynie na samym orzeczeniu wydanym w sprawie kwalifikacji wojskowej. Dodatkowo słusznie zwraca uwagę skarżąca oraz organ odwoławczy, że schorzenie w postaci policystycznych jajników nie może stanowić niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia kierowcy lub innych uczestników ruchu drogowego. Zatem Sąd stwierdza, że organy uchybiły normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustaliły faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, a tym samym mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Również Kolegium, rozpoznając odwołanie nie dostrzegło wskazanych nieprawidłowości i utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Prowadzi to do wniosku, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Przepis ten wymaga, aby zastrzeżenia dotyczące stanu zdrowia były "uzasadnione" i "poważne". Oznacza to, że okoliczności ustalone przez organ muszą przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem wskazywać, że z uwagi na aktualny stan zdrowia w stosunku do kierującego mogą występować przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami i powinny zostać zweryfikowane podczas badania lekarskiego, co w rozpoznawanej sprawie nie zostało ustalone. Końcowo Sąd zauważa, że już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy skarżąca poddała się badaniu lekarskiemu i orzeczeniem z dnia 22 stycznia 2025 r. nr [...] uprawniony lekarz do badań lekarskich kierowców stwierdził brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez nią pojazdami. To również niejako ex post potwierdza, że organy przedwcześnie rozstrzygnęły sprawę, nie dysponując wystarczającym materiałem dowodowym. Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935). Orzeczenie o kosztach ma oparcie w art. 200 powołanej ustawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy będzie miał na uwadze rozważania dotyczące prawidłowego sposobu ustalania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy będzie miał również na uwadze okoliczności wynikające z orzeczenia z dnia 22 stycznia 2025 r. nr [...] oraz ich wpływ na ewentualną bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.