III SA/Lu 1243/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. "T." z siedzibą w B. C. (Ukraina) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2021 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę T. "T." z siedzibą w B. C. (Ukraina) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącej nieprawidłowo wykonał wezwania Sądu i nie uzupełnił braków formalnych skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wniosła o uchylenie postanowienia w całości. Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postawienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienie przysługuje środek odwoławczy na zasadach ogólnych. Wniesione w niniejszej sprawie zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co uprawniało Sąd do skorzystania z instytucji tzw. autokontroli zaskarżonego postanowienia bez przesyłania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl natomiast art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie oraz powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W wypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma on obowiązek bez wezwania dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 grudnia 2020 r. wezwano pełnomocnika T. "T." do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie aktualnego odpisu z rejestru osób prawnych Ukrainy dotyczącego skarżącej spółki wraz z jego tłumaczeniem na język polski przez polskiego tłumacza przysięgłego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnika skarżącej wezwano również do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pominięcia czynności dokonanych przez pełnomocnika oraz pominięcia udziału pełnomocnika w dalszym postępowaniu. Dokumenty, o które spółka została wezwana, stanowią wymogi formalne pisma (skargi) w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., czyli na wezwanie przewodniczącego w terminie 7 dni. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego, poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei art. 29 p.p.s.a. wskazuje, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Podkreślić należy, że istotą takiego dokumentu jest wykazanie, że w chwili wnoszenia skargi podmiot, o którym mowa w art. 28 p.p.s.a., posiadał prawidłowe i aktualne umocowanie do występowania w imieniu strony, przy czym dokument, z którego ono wynika, powinien być dokumentem niebudzącym wątpliwości, autentycznym i zgodnym z prawdą w tym zakresie. W przepisie tym nie określono natomiast, jaki to ma być dokument. W wykonaniu wezwania pełnomocnik skarżącej przy piśmie z dnia 11 stycznia 2021 r. złożył odpis pełnomocnictwa z dnia 5 stycznia 2021 r. oraz tłumaczenie uwierzytelnione z języka ukraińskiego odpisu ze "Zbiorczego Państwowego Rejestru Osób Prawnych i Osób Fizycznych – Przedsiębiorców i Organizacji Społecznych". Pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej spółki przed Sądem zostało udzielone występującemu w niniejszej sprawie adwokatowi w dniu 5 stycznia 2021 r. przez dyrektora – V. A. R., to jest przez osobę upoważnioną, zgodnie z informacjami szczegółowymi o osobie prawnej z Jednolitego Rejestru Osób Prawnych, Osób Fizycznych - Przedsiębiorców oraz Organizacji Społecznych (k. 24 akt sądowych). Wymaga wyjaśnienia, że w ukraińskim systemie prawnym spółka podlega rejestracji w Jednolitym Rejestrze Osób Prawnych, Osób Fizycznych - Przedsiębiorców oraz Organizacji Społecznych (vide: ukraine.trade.gov.pl) i to z niego wynika sposób reprezentacji ukraińskich podmiotów gospodarczych. Z tego względu wyciąg z Jednolitego Rejestru Osób Prawnych, Osób Fizycznych - Przedsiębiorców oraz Organizacji Społecznych należy traktować tak jak pełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że brak było podstaw do przyjęcia, że nadesłane przez pełnomocnika skarżącej spółki tłumaczenie uwierzytelnione z języka ukraińskiego przez tłumacza przysięgłego z Jednolitego Rejestru Osób Prawnych, Osób Fizycznych - Przedsiębiorców oraz Organizacji Społecznych, uzasadniał odrzucenia skargi. Jak wynika z przepisów art. 7, art. 8, art. 14 oraz art. 21 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1326), tłumacz przysięgły jest osobą zaufania publicznego i podlega odpowiedzialności zawodowej za niewykonywanie lub nienależyte wykonywanie obowiązków i zadań ustawowo przewidzianych. Brak jest w niniejszej sprawie dowodów mogących podważyć wiarygodność tłumaczenia przez tłumacza przysięgłego dokumentów władz ukraińskich. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.