III SA/Lu 129/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M. S. kwotę [...]zł (trzysta osiemdziesiąt dwa złote) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., Nr [...] Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania M. S., uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. z dnia [...] 2019 r., Nr [...] i ustalił M. S. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych w łączonej wysokości 9 525,60 zł, powiększonej o odsetki. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu [...] 2006 r. M. S. (dalej jako "skarżący") złożył wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2006. We wniosku zadeklarowano do zalesienia grunty o łącznej powierzchni 8,55 ha, położone na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. (dalej jako "organ I instancji") przyznał M. S. płatność na zalesianie gruntów rolnych, w tym: - wsparcie na zalesienie w wysokości 44 485,00 zł - płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia; - premię pielęgnacyjną w wysokości 4 733,40 zł - płatną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; - premię zalesieniową w wysokości 11 970,00 zł - płatną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2008 r. kontroli na miejscu Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. wznowił postępowanie w sprawie i decyzją z dnia [...] 2008 r. uchylił własną decyzję z dnia [...] 2006 r. oraz przyznał M. S. płatność na zalesienie, w tym: - wsparcie na zalesienie w wysokości 43 145,00 zł - płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia; - premię pielęgnacyjną w wysokości 4 649,40 zł – płatną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; - premię zalesieniową w wysokości 11 690,00 zł - płatną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. W decyzji z dnia [...] 2008 r. kwota płatności została naliczona w odniesieniu do powierzchni 8,35 ha, to jest powierzchni zalesionej stwierdzonej w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2008 r. Przyznane płatności zostały wypłacone w dniach: - 25 stycznia 2007 r. w wysokości 61 188,40 zł za rok 2006 - wsparcie na zalesienie, premia zalesieniowa, premia pielęgnacyjna, - 13 grudnia 2007 r. w wysokości 16 703,40 zł za rok 2007 - premia zalesieniowa, premia pielęgnacyjna, - 12 stycznia 2009 r. w wysokości 16 339,40 zł za rok 2008 - premia zalesieniowa, premia pielęgnacyjna, - 31 sierpnia 2009 r. w wysokości 16 339,40 zł za rok 2009 - premia zalesieniowa, premia pielęgnacyjna, - 20 sierpnia 2010 r. w wysokości 16 339,40 zł za rok 2010 - premia zalesieniowa, premia pielęgnacyjna. Od roku 2011 wypłacana była tylko premia zalesieniowa: - 22 sierpnia 2011 r. w wysokości 11 690,00 zł za rok 2011, - 18 lipca 2012 r. w wysokości 11 690,00 zł za rok 2012, - 29 sierpnia 2013 r. w wysokości 11 690,00 zł za rok 2013, - 9 września 2014 r. w wysokości 11 690,00 zł za rok 2014, - 27 lipca 2015 r. w wysokości 11 690,00 zł za rok 2015, - 6 lipca 2016 r. w wysokości 11 690,00 zł za rok 2016. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. wstrzymał w odniesieniu do gruntów o powierzchni 0,33 ha płatność na zalesianie przyznaną decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2008 r. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2016 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu. W toku kontroli stwierdzono uchybienie oznaczone kodem ZGR5 – zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesienia jest większa, niż powierzchnia całkowita stwierdzona. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ stwierdził, że łączna powierzchnia zalesienia wynosi 8,02 ha. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., Nr [...] Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o wstrzymaniu płatności. W dniu [...] października 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu programu zalesieniowego przyznanych na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesienie gruntów rolnych, uchylonej decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. organ I instancji ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych w wysokości 10 668,00 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, organ II instancji decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. i ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych w łączonej wysokości 9 525,60 zł, powiększonej o odsetki w wysokości naliczonej jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych skarżący zgłosił do zalesienia m. in. działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 6,22 ha. Powierzchnia ta stanowiła podstawę przyznania płatności w formie premii zalesieniowej w latach 2007-2016. Pierwsza płatność zalesieniowa przyznana w wyniku rozpatrzenia wniosku została wypłacona w dniu 25 stycznia 2007 r. Nie budzi wątpliwości w ocenie organu, że wnioskodawca w świetle § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie", zobowiązany był do prowadzenia założonej uprawy leśnej do dnia 25 stycznia 2027 r., to jest przez okres 20 lat od dnia wypłacenia pierwszej płatności na zalesianie. W wyniku kontroli na miejscu, przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2016 r. stwierdzono powierzchnię zalesienia 5,88 ha. Zgodnie z raportem jest to powierzchnia zmierzona na działce ewidencyjnej nr [...]. Ponadto kontrolerzy zamieścili w raporcie uwagę dotyczącą działki [...], stwierdzili na powierzchni 0,29 ha nowe nasadzenia. Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, że powierzchnia uprawy leśnej w roku 2016 zmniejszyła się w stosunku do powierzchni deklarowanej we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych (z 6,22 ha na 5,88 ha, czyli o 0,33 ha). Organ podkreślił, że fakt utrzymywania uprawy leśnej na powierzchni 5,88 ha nie jest kwestionowany, co potwierdza wnioskodawca jak i raport z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2016 r. Natomiast istota sprawy dotyczy części działki ewidencyjnej o powierzchni 0,33 ha. Raport z czynności kontrolnych stwierdza, że na wskazanej powierzchni doszło do likwidacji założonej uprawy leśnej, a na powierzchni 0,29 ha stwierdzono nowe nasadzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności sprawy wskazują, że na przedmiotowym gruncie doszło do całkowitej likwidacji uprawy leśnej, a następnie dokonania nowych nasadzeń. Organ odwoławczy podniósł, że nie zaistniała również druga przesłanka wyłączająca obowiązek zwrotu płatności, a mianowicie nie została wydana decyzja na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o wyrażeniu zgody na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze albo nieleśne. Organ wskazał, że powyższe okoliczności były przedmiotem oceny Sądu Administracyjnego w L. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] 2017 r., Nr [...] dotyczącej wstrzymania płatności na zalesianie. Wyrokiem z dnia 26 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 554/17 sąd oddalił skargę M. S. na powyższą decyzję. Organ stwierdził również, że rolnik nie posiada dowodu zakupu repelentów w okresie od listopada 2006 do maja 2007 roku. Zgodnie z § 13 ust. 2b rozporządzenia, premia pielęgnacyjna w części przeznczonej na zastosowanie repelentów podlega zwrotowi za cały okres jej pobierania, jeżeli producent rolny ich nie zastosował lub nie posiadał dowodu ich zakupu, a ich zastosowanie zostało przewidziane w planie zalesiania. W świetle § 12 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia, producent rolny któremu przyznano płatność z tytułu zalesienia gruntów rolnych zobowiązany jest przechowywać przez okres 5 lat od dnia zakończenia realizacji planu dowodu zakupu repelentów. Następnie organ odwoławczy szeroko omówił podstawy prawne zwrotu nienależnie pobranych płatności i przedstawił szczegółowe wyliczenia w tym zakresie. Organ uznał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające zwolnienie od obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. S. zaskarżył decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w całości. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa; - naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich dowodów zgromadzonych w postępowaniu, a mających podstawowe znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności, poprzez błędne przyjęcie, że skarżący pozostawał w złej wierze przez okres 10 lat od dnia powiadomienia o nieuzasadnionym charakterze danej płatności; - naruszenie przepisów art. 80 k.p.a., poprzez nie uwzględnienie wszystkich dowodów zgromadzonych w postępowaniu a mających podstawowe znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności, poprzez błędne przyjęcie, że skarżący w sposób nienależyty wykazał fakt zakupu repelentu o nazwie PELLACOL, gdy tymczasem fakt zakupu tego środka ochrony roślin wykazał przez przedstawienie oświadczenia podpisanego przez sprzedającego - właściciela sklepu R. - J. W. L. S. Spółka Jawna w L. - L. S. oraz przyjęcie, że skarżący pozostawał w złej wierze, co do zakupu wyżej wymienionego repelentu i naliczenie obowiązku zwrotu płatności za okres 10 lat. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że błędne jest stanowisko organu, że działanie skarżącego zarówno w odniesieniu do rzekomej likwidacji lasu, jak i posiadania dowodu zakupu środa o nazwie PELLACOL nacechowane było złą wiarą. Skarżący podniósł, że najwcześniej po otrzymaniu decyzji Kierownika Biura Powiatowego z dnia [...] 2017 r., Nr [...] o wstrzymaniu płatności na zalesienie skarżący mógł powziąć wątpliwości odnośnie prawidłowości czynności związanych z uprawą lasu na obszarze 0,33 ha. Podkreślił, że nie dysponował ani decyzją administracyjną ani wcześniejszymi wskazówkami, w których sygnalizowano by te uchybienia, a których konsekwencją było wstrzymanie płatności na zalesienia, a następnie zwrot płatności. Do tego czasu skarżący znajdował się dobrej wierze i dlatego zastosowanie powinien znaleźć przepis o skróceniu okresu, za który należy zwrócić płatność do lat 4. Skarżący zauważył, że uprawa leśna na spornym obszarze 0,33 ha, prowadzona przez skarżącego wymagała od początku zwiększonego nakładu pracy. Od początku uprawy skarżący dosadzał drzewka na spornym obszarze trzykrotnie. Nie można czynić skarżącemu zarzutu z tego, że dbał o uprawę w sposób należyty i zgodnie z planem zalesienia oraz zaleceniami Nadleśnictwa kontrolującego uprawę leśną, w 2016 roku po raz trzeci dosadził sadzonki na areale 0,33 ha. W ocenie skarżącego wszystkie te działania nosiły znamiona działania w dobrej wierze i dlatego organ powinien przyjąć korzystniejsze dla skarżącego ograniczenie okresu za który należy się zwrot środków. Odnosząc się do zarzutu organu, że nie posiadał dowodu zakupu repelentów, skarżący podniósł, że dwukrotnie zastosował na zalesionym obszarze repelent PELLACOL, zaś środek ten zakupił dwukrotnie - w listopadzie 2006 roku (dowód oświadczenie L. S.) oraz w sierpniu 2007 roku (dowód faktura VAT nr [...]), za każdym razem u jednego sprzedawcy, w sklepie R. J. W. L. S. Spółka Jawna w L. . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych w łącznej wysokości 9525,60 zł. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej stanowił przepis § 13 ust. 5 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku gdy uprawa leśna została częściowo zlikwidowana przed upływem 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie, płatność na zalesianie wypłacona w odniesieniu do gruntów, na których uprawa ta została zlikwidowana, podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, chyba że na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych właściwy organ, w formie decyzji, wyraził zgodę na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze albo nieleśne, przy czym wsparcie na zalesienie nie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi, jeżeli częściowa likwidacja uprawy leśnej nastąpiła po upływie 5 lat od dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie. Zwrotu, o którym mowa w ust. 3 i 5, dokonuje się na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (§ 13 ust. 7 rozporządzenia). W myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019, poz. 1505 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o ARiMR", zgodnie z którym, ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej i finansowanie przez Agencje pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej – następuje w drodze decyzji administracyjnej. Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1 (art. 29 ust. 2 ustawy o ARiMR). Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji na podstawie przywołanego przepisu jest ustalenie, czy w sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. W niniejszej sprawie podstawę ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności stanowiło stwierdzenie likwidacji w 2016 roku uprawy leśnej na działce nr [...] na powierzchni 0,33 ha, a następnie dokonanie nowych nasadzeń na powierzchni 0,29 ha. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie. Pierwsza płatność została wypłacona skarżącemu w dniu 25 stycznia 2007 r., a zatem skarżący zobowiązany był do prowadzenia założonej uprawy leśnej do dnia 25 stycznia 2027 roku. Skarżący zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie powierzchnię 6,22 ha. W trakcie kontroli na miejscu, przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2016 r., stwierdzono powierzchnię zalesienia 5,88 ha. Powierzchnia uprawy leśnej zmniejszyła się o 0,33 ha, a na powierzchni 0,29 ha stwierdzono nowe nasadzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności sprawy wskazują, że na powierzchni 0,33 ha doszło do likwidacji uprawy leśnej, a następnie dokonania nowych nasadzeń. Z tej przyczyny powstał obowiązek zwrotu płatności za cały okres jej pobierania. Organ podniósł, że powyższe ustalenia były już przedmiotem oceny sądu. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 554/17, w którym sąd oddalił skargę M. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] sierpnia 2017 r., Nr [...] dotyczącą wstrzymania płatności na zalesianie. Sądowi z urzędu wiadomo, że przywołany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 554/17 został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt 3044/18. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 136/19 uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] 2017 r., Nr [...] dotyczącą wstrzymania płatności na zalesianie. Wyrok ten jest prawomocny. W uzasadnieniu wyroku sąd podniósł, że między stronami istnieje spór co do tego, czy uprawa leśna założona na działce nr [...] została zlikwidowana na powierzchni 0,33 ha. Sąd zarzucił organowi, że nie odniósł się do okoliczności dotyczących wykonania prac na gruncie w następstwie zalecenia Leśniczego Nadleśnictwa S.. Nie ustalił czego dotyczyły zalecenia i w konsekwencji nie wyjaśnił, czy działania i zabiegi podejmowane przez skarżącego na gruncie zmierzały do trwałej likwidacji uprawy leśnej, czy świadczyły o faktycznym zaprzestaniu dokonywania na gruncie uprawy leśnej, czy miały na celu utrzymywanie zalesienia i kontynuowanie prowadzenia założonej uprawy leśnej. Organ ograniczył się do stwierdzenia, że doszło do likwidacji części uprawy leśnej, niezależnie od przyczyn, jakie spowodowały konieczność ingerencji w wyżej wymienioną uprawę leśną. Sąd stwierdził, że organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nie ustaliły w sposób właściwy stanu faktycznego. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest warunkiem niezbędnym prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Ustalenie, czy doszło do trwałej likwidacji części uprawy leśnej bądź nie ma istotne znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisu § 13 ust. 5 rozporządzenia. Sąd wskazał, że przez likwidację lub częściową likwidację uprawy leśnej należy rozumieć trwałą likwidacja uprawy leśnej, faktyczne zaprzestanie dokonywania na określonym gruncie uprawy leśnej, zabiegów mających na celu utrzymywanie zalesienia. Nie może być uznana za równoznaczny z likwidacją, czy częściową likwidacją uprawy leśnej sytuacja, gdy posadzone sadzonki nie rokują na rozwój zalesienia i konieczne jest ich zastąpienie czy uzupełnienie nowymi, zgodnie z zasadami gospodarki leśnej. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w oparciu o te same ustalenia, które legły u podstaw decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., Nr [...] dotyczącej wstrzymania płatności na zalesianie, a która została uchylona prawomocnym wyrokiem. Ocena wyrażona w wyroku z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 136/19 jest aktualna w niniejszej sprawie. Stwierdzić zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nie ustalił stanu faktycznego zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jak wyżej wskazano, ustalenie czy doszło do trwałej likwidacji części uprawy leśnej czy nie, ma istotne znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisu § 13 ust. 5 rozporządzenia i orzeczenia o zwrocie płatności na zalesianie. Okoliczność ta wymaga wyjaśnienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Wyjaśnienia wymagać będzie także kwestia dowodu zakupu repelentów. Skarżący nie kwestionuje, że nie posiada oryginału dowodu zakupu repelentów, twierdzi jednak, że je zakupił i zastosował dwukrotnie, co potwierdzać miałoby oświadczenie L. S., prowadzącego w ramach spółki jawnej sklep R. w L. . Ustalenie wymagać będzie zatem, czy możliwe jest odtworzenie dowodu zakupu. Jak słusznie zauważa organ, dowodem zakupu jest nie tylko faktura lub paragon wystawiony przez sprzedawcę, lecz także inny dokument potwierdzający zawarcie umowy sprzedaży. Rzeczą skarżącego będzie poczynienie starań w celu uzyskania takiego dowodu, jeżeli umowa sprzedaży repelentów została rzeczywiście, jak twierdzi skarżący, zawarta i dotyczy okresu, w którym środki ochrony roślin miały być stosowane. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.). O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.