III SA/Lu 1311/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk, WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Referent stażysta Michał Białowski po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Inne z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od kwoty środków europejskich podlagających zwrotowi oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] Zarząd Województwa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] o odmowie umorzenia odsetek od kwoty środków europejskich podlegających zwrotowi, wypłaconych Gminie B w ramach realizacji projektu "Zmniejszenie emisji zanieczyszczeń w gminie B poprzez zastosowanie przyjaznej środowisku energii słonecznej". Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Gmina B w dniu [...] sierpnia 2010 r. zawarła z Województwem L. umowę o dofinasowanie projektu "Zmniejszenie emisji zanieczyszczeń w gminie B. poprzez zastosowanie przyjaznej środowisku energii słonecznej". Dofinansowanie pochodziło ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2007-2013, Oś Priorytetowa VI: Środowisko i czysta energia, Działanie 6.2: Energia przyjazna środowisku. Wartość projektu wynosiła 18.932.875,00 zł, zaś wysokość dofinansowania - 16.092.943.74 zł. W wyniku dwukrotnego aneksowania umowy o dofinansowanie, wysokość udzielonego dofinasowania wyniosła 9.374.073,72 zł, natomiast całkowita wartość projektu – 11.034.422,10 zł. W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. Instytucja Zarządzająca Programem Operacyjnym Województwa L. na lata 2007-2013 zwróciła się do Gminy B. z prośbą o uzyskanie interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z uwagi na wątpliwości w kwestii kwalifikowalności poniesionego kosztu podatku od towarów i usług (VAT). W interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2014 r. stwierdzono, że możliwe jest odliczenie naliczonego podatku od towarów i usług od nakładów poniesionych na wyżej wymienioną inwestycję w związku z montażem instalacji solarnych na budynkach należących do mieszkańców gminy. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. IZ RPO WL wezwała Gminę do zwrotu części refundacji dokonanej na poczet podatku VAT z tego tytułu w wysokości 677.804,91 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej dla zaległości podatkowych, naliczanymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu. W dniu [...] września 2014 r. Gmina zwróciła część refundacji dotyczącej wydatków poniesionych na podatek VAT. Następnie Gmina B., w piśmie z dnia [...] września 2014 r., wniosła o nienaliczanie bądź umorzenie odsetek wynikających ze zwrotu refundacji dotyczącej wydatków poniesionych na podatek VAT. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Zarząd Województwa L. odmówił umorzenia odsetek od kwoty środków europejskich podlegających zwrotowi, wypłaconych Gminie B. w ramach realizacji projektu "Zmniejszenie emisji zanieczyszczeń w gminie B. poprzez zastosowanie przyjaznej środowisku energii słonecznej". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Zarząd Województwa L. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu organ wskazał na wstępie, że zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.), dalej: ustawa o finansach publicznych, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że obowiązkiem beneficjenta, który pobrał dofinasowanie w sposób nienależny lub w nadmiernej wysokości, jest jego zwrot wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Organ stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że istnieje ważny interes strony lub interes publiczny, które uzasadniałyby udzielenie ulgi w postaci umorzenia należności objętych wnioskiem strony. Okoliczności wskazane przez skarżąca nie mają charakteru nadzwyczajnego czy wyjątkowego. Z faktu wykonywania przez gminę zadań publicznych nie można uczynić samoistnej przesłanki do stosowania ulg w spłacie należności. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że odsetki powstały na skutek okoliczności, za które gmina nie ponosi odpowiedzialności, ponieważ wniosek o dofinansowanie przeszedł pozytywną weryfikację, a wartość podatku VAT jako wydatek kwalifikowany nie była kwestionowana, organ stwierdził, że strona podpisując umowę o dofinansowanie projektu zobowiązała się do stosowania wspólnotowych i krajowych przepisów dotyczących kwalifikowania wydatków, w tym zasad określonych w Podręczniku kwalifikowania wydatków oraz w Wytycznych dla beneficjentów w zakresie zasad wypełniania obowiązków sprawozdawczych oraz rozliczania wydatków projektów współfinansowanych w ramach III-VIII Osi Priorytetowej RPO WL 2007-2013. Organ podkreślił, że z Wytycznych wynika, że posiadanie prawa odzyskania podatku od towarów i usług wyklucza uznanie wydatku za kwalifikowalny, nawet jeśli faktycznie zwrot nie nastąpił. Poprzez prawną możliwość odzyskania podatku VAT należy rozumieć przysługujące podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim nabywane towary lub usługi wykorzystywane są do wykonywania czynności opodatkowanych. Skarżąca we wniosku o dofinansowanie projektu wskazała, że nie ma prawnej możliwości odzyskania podatku VAT, uznając tym samym poniesiony w ramach projektu podatek VAT za kwalifikowalny. Tymczasem skarżąca posiada prawną możliwość odzyskania podatku VAT poniesionego w ramach projektu, o czym jednoznacznie przesądza interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2014 r., odnosząca się do stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Z interpretacji indywidualnej wynika, że wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją inwestycji "Zmniejszenie emisji zanieczyszczeń w gminie B. poprzez zastosowanie przyjaznej środowisku energii słonecznej", ponieważ wydatki związane z montażem kolektorów słonecznych są wykorzystywane przez wnioskodawcę do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zainteresowany jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Skoro skarżąca miała prawną możliwość odzyskania poniesionego podatku VAT, to pobrała środki na refundację podatku VAT w sposób nienależny. Tym samym spełniła przesłanki zwrotu środków, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Gmina B. zaskarżyła powyższą decyzję w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 107 § 3 w związku z art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej: k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie kwestionuje zwrotu części dotacji w związku z odzyskaniem podatku VAT, kwestionuje natomiast naliczenie odsetek. Podkreśliła, że możliwość odzyskania podatku VAT pojawiła się dopiero w trakcie realizacji projektu, w związku z wydaniem interpretacji podatkowej z dnia 15 lipca 2014 r. Skarżąca stwierdziła, że to Instytucja Zarządzająca uznała najpierw podatek VAT za wydatek kwalifikowany, a w trakcie realizacji projektu zmieniła stanowisko i konsekwencjami tej zmiany obciążyła skarżącą, poprzez naliczanie odsetek od dotacji podlegającej zwrotowi od dnia przekazania tych środków. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa L. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Zarządu Województwa L. o odmowie umorzenia odsetek od kwoty środków europejskich podlegających zwrotowi, wypłaconych Gminie B. w ramach realizacji projektu "Zmniejszenie emisji zanieczyszczeń w gminie B. poprzez zastosowanie przyjaznej środowisku energii słonecznej". Na wstępie wskazać należy, że dofinasowanie projektu pochodziło z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2007-2013, Oś Priorytetowa VI: Środowisko i czysta energia, Działanie 6.2: Energia przyjazna środowisku. Za prawidłową realizację programu operacyjnego, w świetle art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 z późn. zm.), dalej: u.z.p.p.r., odpowiada instytucja zarządzająca, którą w niniejszej sprawie jest Zarząd Województwa L. Zgodnie z art. 26 ust. 1 u.z.p.p.r., do zadań instytucji zarządzającej należy m.in. określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego (art. 26 ust. 1 pkt 6), jak również odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych. Wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych m. in. ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu (art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych). W myśl art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że na podstawie umowy o dofinasowanie Gmina B. otrzymała środki na realizację projektu "Zmniejszenie emisji zanieczyszczeń w gminie B. poprzez zastosowanie przyjaznej środowisku energii słonecznej". Następnie instytucja zarządzająca wezwała skarżącą do zwrotu udzielonego dofinansowania w zakresie obejmującym część refundacji dotyczącej wydatków poniesionych na podatek VAT. Okoliczność obowiązku zwrotu części udzielonego dofinasowania nie jest kwestionowana przez skarżącą. Z akt sprawy wynika, że skarżąca zwróciła część refundacji dotyczącej wydatków poniesionych na podatek VAT w dniu 15 września 2014 r. Gmina B. domagała się jednak umorzenia odsetek od wyżej wymienionej kwoty. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy zasadnie organ odmówił Gminie B. umorzenia odsetek od kwoty środków europejskich podlegających zwrotowi, wypłaconych Gminie B. w ramach realizacji projektu "Zmniejszenie emisji zanieczyszczeń w gminie B. poprzez zastosowanie przyjaznej środowisku energii słonecznej". W ocenie skarżącej istniały podstawy do umorzenia odsetek na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. We wniosku o umorzenie odsetek oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca powołała się na ważny interes podatnika, podnosząc, że jest on tożsamy interesem publicznym. Skarżąca wskazała, że wszelkie działania podejmowane w celu uniknięcia obciążeń, co do zasady będą działaniami podejmowanymi w interesie publicznym. Zgodnie z art. 60 pkt 6 ustawy o finansach publicznych, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. W myśl art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Stosownie do art. 55 ustawy o finansach publicznych niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Przepisy ustawy o finansach publicznych nie zawierają przesłanek, które uzasadniają dopuszczalność stosowania ulg w odniesieniu do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym. W art. 67 ustawy o finansach publicznych zostało jednak zawarte odesłanie, z którego wynika, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Stosownie do przepisu art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzja wydana w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych ma charakter uznaniowy, co nie oznacza jednak, że może być ona dowolna. Uznanie oznacza przyznanie organowi administracji przy podejmowaniu decyzji pewnego stopnia swobody, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa za najbardziej właściwy. Od oceny organu zależy więc, czy wydana zostanie decyzja umarzająca należność w całości lub w części. Aby działanie organu w ramach uznania nie było dowolne, niezbędne jest odwoływanie się do ogólnych zasad postępowania, w tym w szczególności zasady zaufania do organów. Cechą specyficzną instytucji uznania jest to, że decyzja wydana w tym trybie nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia celowości. Nie oznacza to jednak wyłączenia decyzji uznaniowych całkowicie spod kontroli sądowej. W orzecznictwie podkreśla się, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego dotyczy prawidłowości postępowania organu administracji, poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności kontrola ta polega na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z regułami postępowania zawartymi w przepisach prawa. W niniejszej sprawie obowiązkiem organu działającego w ramach uznania było wyważenie interesu publicznego i interesu indywidualnego strony. Bark jest definicji ustawowych powyższych terminów. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, w myśl którego "interes publiczny" to sytuacja, gdy zapłata zaległości spowoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspakajać swoich potrzeb materialnych. Z kolei "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik (strona) nie jest w stanie uregulować zaległości. Będzie to między innymi utrata losowa majątku, utrata możliwości zarobkowania, nieporadność życiowa związana również ze stanem zdrowia, czy też w przypadku podmiotów innych niż osoby fizyczne: trudności ekonomiczne podmiotu zobowiązanego (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98). Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ uczynił zadość powyższemu obowiązkowi i rozważył istnienie w niniejszej sprawie wyżej wymienionych przesłanek. Organ dokonał wnikliwej analizy sytuacji majątkowej Gminy B. W celu oceny sytuacji finansowej skarżącej, jako dowód dopuścił następujące dokumenty: - uchwałę nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie uchwalenia budżetu gminy na rok 2013 r.; - zarządzenie nr [...] Wójta Gminy B. z dnia 8 stycznia 2013 r. w sprawie dokonania zmian w budżecie gminy na 2013 r.; - uchwałę nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 15 stycznia 2013 r. zmieniającego uchwałę w sprawie uchwalenia budżetu gminy na 2013 r.; - uchwałę nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 27 lutego 2013 r. zmieniające uchwałę w sprawie uchwalenia budżetu gminy na 2013 r.; - uchwałę nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 30 grudnia 2013 r. w sprawie wieloletniej prognozy finansowej; - uchwałę nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 30 grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia budżetu gminy na rok 2014; - uchwałę nr [...] Rady Gminy z B. z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie uchwały budżetowej na rok 2015 r.; - uchwałę nr [...] Rady Gminy z B. z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie wieloletniej prognozy finansowej; - uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w L. nr [...] z dnia 3 lutego 2015 r. w sprawie opinii o możliwości sfinansowania deficytu przestawionego w uchwale budżetowej gminy B. na 2015 r.; - uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w L. nr [...] z dnia 3 lutego 2015 r. w sprawie opinii o prawidłowości planowanej kwoty długu gminy B. wynikającej z planowanych i zaciągniętych zobowiązań; - uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w L. nr [...] z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie opinii o projekcie uchwały Rady Gminy B. w sprawie wieloletniej prognozy finansowej opracowanej na lata 2015-2018; - uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w L. nr [...] z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie opinii o możliwości sfinansowania deficytu przestawionego w uchwale budżetowej gminy B. na 2015 r.; - uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w L. nr [...] z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie opinii o przedłożonym projekcie uchwały budżetowej gminy B. na 2015 r.; - uchwałę Nr [...] Wójta Gminy B. z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie zmian wieloletniej prognozy finansowej; - uchwałę Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 23 kwietnia 2015 r. zmieniająca uchwałę w sprawie uchwalenia budżetu gminy na 2015 r.; - uchwałę Nr [...] Wójta Gminy B. z dnia 10 kwietnia 2015 r w sprawie dokonania zmian w budżecie gminy na 2015 r.; - uchwałę Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 31 marca 2015 r. zmieniająca uchwałę w sprawie uchwalenia budżetu gminy na 2015 r.; - uchwałę Nr [...] Wójta Gminy B. z dnia 13 marca 2015 r, w sprawie dokonania zmian w budżecie gminy na 2015 r.; - uchwałę Nr [...] Wójta Gminy B. z dnia 27 lutego 2015 r. w sprawie dokonania zmian w budżecie gminy na 2015 r.; - uchwałę Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniająca uchwałę w sprawie uchwalenia budżetu gminy na 2015 r.; - uchwałę Nr [...] Wójta Gminy B. z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie dokonania zmian w budżecie gminy na 2015 r.; - oświadczenie o statusie podatnika VAT z dnia 6 maja 2010 r. Na podstawie przedstawionych dokumentów, w szczególności uchwały Rady Gminy B. z dnia 30 grudnia 2014 r. Nr [...] w sprawie uchwały budżetowej na rok 2015 r. oraz uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie opinii o możliwości sfinansowania deficytu przedstawionego w projekcie uchwały budżetowej Gminy B. na rok 2015 r., organ ustalił, że skarżąca jest w stanie regulować ciążące na niej zobowiązania. Organ uwzględnił wysokość planowanych i bieżących dochodów, planowane i bieżące wydatki oraz kwotę planowanego deficytu. Stwierdził również, że nie zaszły żadne nadzwyczajne bądź losowe okoliczności, z powodu których skarżąca nie mogłaby uregulować należności. W konsekwencji zasadnie organ uznał, że nie istnieje ważny interes strony ani interes publiczny uzasadniający umorzenie odsetek. Podzielić należy pogląd organu, który stwierdził, że z samego faktu wykonywania przez gminę zadań publicznych nie można uczynić samoistnej przesłanki do stosowania ulg w spłacie należności. Skarżąca podniosła również, że obowiązek zwrotu dotacji wraz z odsetkami powstał wyniku okoliczności niezależnych od Gminy. Instytucja zarządzająca na etapie składania i oceny wniosku nie sygnalizowała, że wydatki z tytułu podatku VAT zostały błędnie uznane za wydatek kwalifikowalny. Gmina składając wniosek o przyznanie dofinasowania działała w dobrej wierze. Obowiązek zwrotu dotacji wraz z odsetkami powstał z winy instytucji zarządzającej. Wbrew twierdzeniu skarżącej, to jednak Gmina opowiada za treść wniosku i złożonych w nim oświadczeń. To wnioskodawca musi wykazać się należytą starannością przy wypełnianiu wniosku zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i dokumentacji konkursowej. Zasady kwalifikowania wydatków w ramach RPO WL na lata 2007-2013 są określone w "Wytycznych dla Beneficjentów w zakresie zasad wypełniania obowiązków sprawozdawczych oraz rozliczania wydatków projektów współfinasowanych w ramach III-VIII Osi Priorytetowej RPO WL na lata 2007-2013" oraz w "Wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach RPO WL 2007-2013 – Podręcznik kwalifikowania wydatków". Definicja wydatków kwalifikowalnych została zawarta również w umowie o dofinasowanie projektu z dnia 26 sierpnia 2010 r. Z powyższych dokumentów wynika, że podatek VAT nie jest uznany za wydatek kwalifikowalny. Jak słusznie stwierdził organ, Gmina podpisując umowę zobowiązała się do stosowania wspólnotowych i krajowych przepisów dotyczących kwalifikowania wydatków, w tym zasad określonych przez instytucję zarządzającą. Obowiązkiem Gminy była zatem ocena możliwości odzyskania podatku VAT. Błędna ocena stanu prawnego i w konsekwencji błędne zakwalifikowanie wydatków poniesionych na podatek VAT do wydatków kwalifikowalnych nie stanowi podstawy umorzenia odsetek w niniejszej sprawie. Błędne jest również stanowisko Gminy, że możliwość odzyskania podatku VAT istniała dopiero od daty wydania przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej z dnia 15 lipca 2014 r. Z interpretacji wynika bowiem, że prawo do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją wyżej wymienionej inwestycji nie jest ograniczone czasem i możliwość wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie. Prawo do odliczenia podatku VAT istniało zatem od początku realizacji inwestycji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718).