III SA/Lu 1320/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 3 września 2015 r. nr [...] R. M. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 3 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis odnosi się zatem nie tylko do zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia lecz również obejmuje swym zakresem akty podjęte w granicach tej samej sprawy. W niniejszej sprawie skarżący domagał się wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji, to jest decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2015 r., którą wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W związku z tym należy wskazać, że wstrzymanie wykonania aktu administracji do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek wstrzymania wykonania kwestionowanego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na stronie. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). W złożonym w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzi w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w skardze nie powołał żadnych okoliczności dla uzasadnienia zgłoszonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie określił czy i o jakim charakterze szkoda albo negatywne dla skarżącego skutki miałaby wystąpić w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji. Przede wszystkim zaś trzeba wskazać, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może orzec o przyznaniu określonej tym przepisem ochrony tymczasowej tylko w odniesieniu do aktów, które podlegają wykonaniu, a zatem nie można wstrzymać wykonania decyzji, która została już wykonana, niezależnie od tego czy strona dokonała tego dobrowolnie, czy też nastąpiło to w drodze egzekucji administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., II FZ 1039/12, LEX nr 1282842). Natomiast, jak wynika z akt postępowania administracyjnego, w tym postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2016 r. [...], obowiązek wynikający z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] został już przez skarżącego wykonany. Nie zachodziły zatem podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2015 r. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.