III SA/Lu 135/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Starszy asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie wydania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2024 r. (nr [...]) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublina z dnia 17 września 2024 r. (nr [...]). Powyższe decyzje wydane zostały w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: We wniosku z dnia 19 sierpnia 2024 r. S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej jako: "skarżąca", "spółka" lub "strona") wniosła o wydanie przez organ I instancji pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2023 r. poz. 2151, ze zm.), z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej w postaci opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, określonych w art. 111 ustawy. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca wyjaśniła, że w ramach prowadzonej działalności prowadzi sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży (dalej jako: "punkt sprzedaży") na podstawie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wydanych przez Prezydenta Lublina. W związku z tą działalnością składa do 31 stycznia każdego roku pisemne oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim, zgodnie z art. 111 ust. 4 ustawy oraz uiszcza opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, zgodnie z art. 111 ust. 5 ustawy. Obecnie planuje rozszerzyć działalność prowadzoną w punkcie sprzedaży o przyjmowanie i realizację zamówień na zakup napojów alkoholowych, składanych za pomocą środków komunikacji elektronicznej, tj. za pośrednictwem strony internetowej. Oferta internetowa punktu sprzedaży, analogicznie jak w przypadku sprzedaży tradycyjnej, będzie skierowana wyłącznie do pełnoletnich klientów, nieposiadających zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (sprzedaż detaliczna), nabywających napoje alkoholowe na potrzeby własne, w tym na organizowane przez siebie przyjęcia/wesela, itp. Klienci będą mogli składać zamówienia na napoje alkoholowe za pośrednictwem strony internetowej. Z tego względu strona zwróciła się o udzielenie odpowiedzi, czy w związku z opisanym wyżej rozszerzeniem działalności punktu sprzedaży będzie zobowiązana do uwzględnienia wartości sprzedaży napojów alkoholowych, dokonanej w wyniku realizacji zamówień złożonych przez klientów za pośrednictwem strony internetowej, w wartości sprzedaży napojów alkoholowych, o której mowa w art. 111 ust. 4 oraz w art. 111 ust. 5 ustawy, tj. na potrzeby określenia wysokości opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych obejmujących punkt sprzedaży, o których mowa w art. 18 ustawy. Jednocześnie we wniosku spółka przedstawiła swoje stanowisko w tej kwestii, co do oceny prawnej zaprezentowanego stanu faktycznego. Stwierdziła, że w związku z planowanym rozszerzeniem działalności punktu sprzedaży – będzie zobowiązana do uwzględniania wartości sprzedaży napojów alkoholowych dokonanej w wyniku realizacji zamówień złożonych przez klientów za pośrednictwem strony internetowej w wartości sprzedaży napojów alkoholowych, o której mowa w art. 111 ust. 4 oraz w art. 111 ust. 5 ustawy, tj. na potrzeby określenia wysokości opłaty za korzystanie z zezwoleń, o których mowa w art. 18 ustawy, na sprzedaż napojów alkoholowych obejmujących punkt sprzedaży, Prezydent Miasta Lublin decyzją z dnia 17 września 2024 r. uznał za prawidłowe stanowisko strony przedstawione w złożonym wniosku o wydanie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z rozszerzeniem oferty sprzedaży o możliwość składania zamówień na napoje alkoholowe za pośrednictwem strony internetowej, w zakresie dotyczącym uwzględnienia w pisemnym oświadczeniu o wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 111 ust. 4 i ust. 5 ustawy kwot uzyskanych ze sprzedaży napojów alkoholowych przy użyciu planowanej formy składania zamówień. W ocenie organu I instancji planowana przez skarżącą nowa konstrukcja składania zamówień w celu nabycia napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży ma być prowadzona w ramach posiadanego przez spółkę zezwolenia stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy, wobec tego uzyskaną kwotę z tej formy sprzedaży należy uwzględnić w pisemnym oświadczeniu o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim. Jednocześnie jednak organ zwrócił uwagę, że prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych musi być zgodne z warunkami określonymi w art. 18 ust. 7 ustawy oraz w art. 18 ust. 10 ustawy, dotyczących zasad prowadzenia wyżej wymienionej działalności. Model sprzedaży napojów alkoholowych musi uwzględniać warunki i wymagania administracyjnoprawne, zgodnie z którymi zezwolenie na sprzedaż alkoholu zostało udzielone i które muszą być przestrzegane pod rygorem cofnięcia tych zezwoleń. Stąd obowiązkiem wnioskodawcy jest opracowanie takich rozwiązań organizacyjnych, które zapewnią przestrzeganie warunków zezwolenia, zgodnie z przepisami. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca spółka. Zarzuciła w nim m.in., że organ błędnie uznał, iż przedsiębiorca może zrealizować obowiązek weryfikacji wieku i staniu trzeźwości nabywcy napojów alkoholowych wyłącznie osobiście lub przez osobę przez siebie zatrudnioną (bez skonkretyzowania formy tego zatrudnienia), co w ocenie organu wyklucza możliwość zlecenia tych czynności pracownikowi firmy kurierskiej doręczającemu nabywcy zamówione napoje alkoholowe. Ponadto podniosła, że organ uznał za prawidłowe stanowisko spółki w kwestii objętej pytaniem zadanym we wniosku w sytuacji, gdy zakwestionowanie legalności prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych w opisanej we wniosku formie powinno było skutkować uznaniem tego stanowiska za nieprawidłowe. Jeśli sposób realizacji zamówień przedstawiony we wniosku jest niezgodny z przepisami ustawy, to dla takiej działalności w ogóle nie mogą zostać wydane zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a w konsekwencji wartość takiej sprzedaży nigdy nie będzie stanowiła podstawy wyliczenia opłat za korzystanie z tych zezwoleń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, jako organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wyjaśniło, że zgodne z prawem jest stanowisko organu I instancji, że cała kwota uzyskana przez przedsiębiorcę za sprzedane napoje alkoholowe, z uwzględnieniem podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, niezależnie od sposobu składania zamówienia, podlega wykazaniu w oświadczeniu o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim. W ocenie Kolegium, zgodne z prawem jest także stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu I instancji, że przedsiębiorca nie może dostarczać alkoholu zamówionego za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez wynajętego przez przedsiębiorcę kuriera. Alkohol jest bowiem specyficznym towarem, którego obrót zarówno detaliczny jak i hurtowy ustawodawca uregulował w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Powołując się na treść preambuły tej ustawy organ wyjaśnił, że przepisy ustawy winny być przestrzegane ściśle. W ustawie przewidziano, że przedsiębiorca (w tym jego pracownicy) mają wynikające z ustawy uprawnienie do kontroli wieku i oceny stanu trzeźwości osoby, której sprzedają alkohol. Z ustawy nie wynika zaś, że te uprawnienia ustawowe przedsiębiorca może w drodze umowy cywilnoprawnej przekazać innej osobie, w tym pracownikowi firmy kurierskiej. Dlatego – zdaniem Kolegium – nie ma w tym zakresie domniemania, że realizacja zamówienia może się odbywać za pomocą firmy kurierskiej. Okoliczność, że alkohol jest traktowany jako rzecz oznaczona co do gatunku i przeniesienie jego własności, zgodnie z art. 155 § 2 Kodeksu cywilnego następuje z chwilą przeniesienie posiadania rzeczy, nie ma prawnego znaczenia w sprawie. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że są one niezasadne i nie mogły zostać uwzględnione. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji z jednej strony potwierdził w sentencji prawidłowość stanowiska spółki w zakresie dotyczącym uwzględnienia w pisemnym oświadczeniu o wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 111 ust. 4 i ust. 5 ustawy, kwot uzyskanych ze sprzedaży napojów alkoholowych przy wykorzystaniu planowanej formy składania zamówień, a z drugiej w uzasadnieniu decyzji zakwestionował zgodność planowanej formy realizacji tych zamówień z zapisami ustawy określającymi warunki prowadzenia działalności na podstawie udzielonych zezwoleń, które muszą być przestrzegane pod rygorem ich cofnięcia. Jednak nie było to wadliwe, bowiem organ na potrzeby udzielenia (twierdzącej) odpowiedzi na zadane przez skarżącą pytanie odwołał się wyłącznie do planowanego przez spółkę schematu przyjmowania zamówień, tak jakby sprzedaż napojów alkoholowych podlegająca zezwoleniom z art. 18 ustawy kończyła się na etapie przyjęcia zamówienia, podczas gdy pytanie spółki zadane zostało w kontekście przedstawionego we wniosku opisu planowanego rozszerzenia działalności punktu sprzedaży, obejmującego zarówno sposób przyjmowania jak i realizacji tych zamówień. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca S. Spółka z o.o. z siedzibą w L. zaskarżyła powyższą decyzję w całości, zarzucając organowi: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 15 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, poprzez błędne uznanie, że przedsiębiorca może zrealizować obowiązek weryfikacji wieku i oceny stanu trzeźwości nabywcy napojów alkoholowych wyłącznie osobiście lub przez osobę przez siebie zatrudnioną, co jednocześnie wyklucza możliwość zlecenia tych czynności upoważnionemu pracownikowi firmy kurierskiej doręczającemu nabywcy zamówione przez niego napoje alkoholowe; 2) art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 – dalej jako: "Prawo przedsiębiorców"), poprzez błędne wywiedzenie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości zakazu zlecania przez przedsiębiorcę przeprowadzania weryfikacji wieku i oceny stanu trzeźwości nabywcy napojów alkoholowych pracownikom podmiotów zewnętrznych, upoważnionym przez przedsiębiorcę do działania w tym zakresie w jego imieniu i jednocześnie zobowiązanym do dokonywania tych czynności na mocy zawartej z przedsiębiorcą umowy, pomimo, iż: . ustawodawca nie wprowadził takiego zakazu w art. 15 ust. 1 i 2 ani w innych przepisach ustawy o wychowaniu w trzeźwości, zaś art. 8 Prawa przedsiębiorców uprawnia przedsiębiorcę do podejmowania wszelkich działań, których przepisy prawa nie zakazują, . zgodnie z art. 8 Prawa przedsiębiorców, przedsiębiorca może być zobowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa, podczas gdy przepisy ustawy nie narzucają przedsiębiorcy sposobu realizacji obowiązków związanych z kontrolą wieku i stanu trzeźwości nabywcy napojów alkoholowych, obciążając go jednocześnie skutkami naruszenia tych obowiązków niezależnie od tego, czy przy ich wypełnianiu działa samodzielnie, korzysta ze swoich pracowników czy też zatrudni w tym celu podmiot zewnętrzny; 3) art. 111 ust. 4 oraz w art. 111 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w zw. z art. 34 ust. 5 Prawa przedsiębiorców, poprzez uznanie za prawidłowe stanowiska skarżącej w kwestii objętej pytaniem zadanym we wniosku w sytuacji, gdy zakwestionowanie legalności prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych w opisanej we wniosku formie powinno było skutkować uznaniem tego stanowiska za nieprawidłowe; jeśli bowiem, w ocenie SKO i Prezydenta (z którą to oceną Spółka się rzecz jasna nie zgadza), sposób realizacji zamówień przedstawiony we wniosku jest niezgodny z przepisami ustawy, to dla takiej działalności w ogóle nie mogą zostać wydane zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a w konsekwencji wartość takiej sprzedaży nigdy nie będzie stanowiła podstawy wyliczenia opłat za korzystanie z tych zezwoleń; II. przepisów postępowania, tj.: 4) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, ze zm. – dalej jako: "k.p.a."), poprzez: . brak wyjaśnienia, zarówno przez Prezydenta jak i SKO, z czego organy te wywodzą brak możliwości zlecenia przez skarżącą weryfikacji w jej imieniu wieku i stanu trzeźwości nabywcy napojów alkoholowych upoważnionemu pracownikowi firmy kurierskiej doręczającemu nabywcy zamówione przez niego napoje alkoholowe; . brak wyjaśnienia przez organ, dlaczego z jednej strony przyznaje on, że forma prawna zatrudnienia przez przedsiębiorcę osoby dokonującej weryfikacji wieku i stanu trzeźwości klienta nie ma znaczenia, a jednocześnie dopuszcza on wyłącznie możliwość, aby był to pracownik przedsiębiorcy; . brak dostatecznego wyjaśnienia przez organ w uzasadnieniu decyzji motywów stojących za uznaniem za niezasadne poszczególnych zarzutów odwołania od interpretacji; 5) art. 107 § 1 pkt 5 i 6 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a., poprzez przedstawienie w uzasadnieniu skarżonych decyzji stanowiska, które jest niespójne i sprzeczne z treścią rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji Prezydenta. Organy obu instancji (Prezydent i SKO) bowiem z jednej strony potwierdziły prawidłowość stanowiska skarżącej w zakresie dotyczącym uwzględnienia w pisemnym oświadczeniu o wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 111 ust. 4 i 5 ustawy, kwot uzyskanych ze sprzedaży napojów alkoholowych przy wykorzystaniu planowanej formy składania zamówień, a z drugiej w uzasadnieniu swoich decyzji zakwestionowały zgodność planowanej formy realizacji tych zamówień z zapisami ustawy określającymi warunki prowadzenia działalności na podstawie udzielonych zezwoleń, które muszą być przestrzegane pod rygorem ich cofnięcia; organy na potrzeby udzielenia (twierdzącej) odpowiedzi na zadane przez spółkę pytanie, odwołały się wyłącznie do planowanego przez skarżącą schematu przyjmowania zamówień, tak jakby sprzedaż napojów alkoholowych podlegająca zezwoleniom z art. 18 ustawy kończyła się na etapie przyjęcia zamówienia, podczas gdy pytanie spółki zadane zostało w kontekście przedstawionego we wniosku opisu planowanego rozszerzenia działalności punktu sprzedaży, obejmującego zarówno sposób przyjmowania jak i realizacji tych zamówień; 6) art. 34 ust. 7 Prawa przedsiębiorców, poprzez zaniechanie przez Prezydenta wezwania spółki do uzupełnienia braków w opisie zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku spółki, tj. wskazanie, czy pracownik firmy kurierskiej dostarczający nabywcy przesyłkę z zakupionymi przez niego napojami alkoholowymi zostanie upoważniony przez spółkę do weryfikacji wieku i stanu trzeźwości nabywcy w jej imieniu – w przypadku uznania przez Prezydenta, że okoliczność ta nie wynikała z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, z czym nota bene spółka się nie zgadza; 7) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z brakiem uchylenia interpretacji przez SKO pomimo jej niezgodności z przepisami wskazanymi przez skarżącą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. W konsekwencji, podlegała ona oddaleniu. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Z tego względu, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla takie akty wydane przez organy administracji publicznej w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Żadna ze wskazanych podstaw wzruszenia zaskarżonego aktu w sprawie niniejszej nie zaistniała. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie była ocena prawidłowości i zasadności stanowiska organów administracji obu instancji co do tego, czy – w kontekście treści pytania objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej – w związku z planowanym rozszerzeniem przez stronę oferty sprzedaży o możliwość składania zamówień na napoje alkoholowe za pośrednictwem strony internetowej należy, czy też nie należy uwzględniać w pisemnym oświadczeniu o wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 111 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2023 r. poz. 2151 – dalej jako: "ustawa" lub "u.w.t.p.a."), kwoty uzyskane ze sprzedaży napojów alkoholowych przy użyciu planowanej formy składania zamówień. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, z późn. zm. – dalej jako "p.p."). Zgodnie z art. 34 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 34 ust. 2 p.p.). Stosownie zaś do art. 34 ust. 3 p.p., przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie, a według art. 34 ust. 5 p.p., udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji, od której służy odwołanie. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. Trzeba zwrócić uwagę, że postępowanie w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 34 p.p. dotyczyć może zarówno zaistniałego stanu faktycznego, jak i zdarzeń przyszłych przedstawionych przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego zaistniałego już stanu faktycznego (i/lub mającego nastąpić zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna zarówno przez wnioskodawcę, jak i przez organ. Stąd granice oceny prawnej organu zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację oraz stanowiska wnioskodawcy. W konsekwencji, to treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. Tym samym, specyfika postępowania, którego przedmiotem jest wniosek o wydanie pisemnej interpretacji sprowadza się przede wszystkim do tego, że organ rozpatruje sprawę w ramach przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, gdyż może odnosić się także do działań planowanych przez wnioskodawcę i dlatego organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, a ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. Jedynie w stosunku do tych okoliczności organ wyrazić winien swoje stanowisko, które powinno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Zadaniem organu rozpatrującego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest zatem polemizowanie z każdym argumentem wnioskodawcy, czy rozstrzyganie wątpliwości co do zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, ale wydanie, jak stanowi art. 34 ust. 5 p.p., decyzji zawierającej wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 111/21). Jak wynika z przedstawionego przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego, prowadzi ona działalność gospodarczą w zakresie produkcji, importu i dystrybucji napojów alkoholowych. W ramach prowadzonej działalności dokonuje mi.in. sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych w sklepie stacjonarnym (dalej jako: "punkt sprzedaży") na podstawie posiadanych zezwoleń. W związku z taką działalnością skarżąca – zgodnie z ustawą – składa do 31 stycznia każdego roku pisemne oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim, zgodnie z art. 111 ust. 4 ustawy oraz uiszcza opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, zgodnie z art. 111 ust. 5 ustawy. Ze złożonego wniosku wynika, że spółka zamierza rozszerzyć działalność prowadzoną w punkcie sprzedaży (w oparciu o posiadane dotychczas zezwolenia) o przyjmowanie i realizację zamówień na zakup napojów alkoholowych, składanych za pomocą środków komunikacji elektronicznej, tj. za pośrednictwem strony internetowej. Wówczas w nowym regulaminie punktu sprzedaży skarżąca chce wskazać, że w przypadku dostarczenia klientowi zakupionych napojów alkoholowych przez firmę kurierską, jej pracownik będzie zobowiązany do wylegitymowania osoby odbierającej napoje alkoholowe, w celu potwierdzenia jej tożsamości (i tym samym pełnoletności). Pracownik firmy kurierskiej będzie miał też obowiązek odmowy wydania napojów alkoholowych w przypadku stwierdzenia, że osoba odbierająca napoje alkoholowe jest niepełnoletnia lub nietrzeźwa. W takim przypadku regulamin punktu sprzedaży przewidywać będzie rozwiązanie zawartej umowy sprzedaży. W ocenie strony planowana przez nią nowa forma składania zamówień na napoje alkoholowe, tj. przy użyciu środków komunikacji elektronicznej (formularz na stronie internetowej) w celu nabycia napojów w puncie sprzedaży, nie wpływa na obowiązek uwzględniania wartości tak zrealizowanej sprzedaży napojów alkoholowych w wartości sprzedaży obliczanej na potrzeby wypełniania obowiązków, o których mowa w art. 111ust. 4 oraz w art. 111 ust. 5 ustawy. Natomiast kwoty uzyskane ze sprzedaży napojów alkoholowych przez spółkę przy użyciu planowanej formy składania zamówień powinny być uwzględniane na potrzeby realizacji obowiązków wskazanych w przepisach ustawy, tak samo jak w przypadku sprzedaży tradycyjnej. Stanowisko to – w ocenie strony – wynika zarówno z wykładni językowej jak i celowościowej ww. ustawy (str. 4 wniosku o wydanie interpretacji). W oparciu o powyższe wyjaśnienia i uzasadnienie wniosku organy stwierdziły, że stanowisko skarżącej spółki przedstawione we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w związku z rozszerzeniem oferty sprzedaży o możliwość składania zamówień na napoje alkoholowe za pośrednictwem strony internetowej – jest prawidłowe w zakresie dotyczącym uwzględnienia w pisemnym oświadczeniu o wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 111 ust. 4 i 5 ustawy, kwot uzyskanych ze sprzedaży napojów alkoholowych przy użyciu planowanej formy składania zamówień. Tym samym organy rozstrzygnęły wniosek skarżącej w sposób pozytywny, udzielając przy tym odpowiedzi przez nią oczekiwanej, zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym we wniosku. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wartość sprzedaży to kwota należna sprzedawcy za sprzedane napoje alkoholowe, z uwzględnieniem podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. W ocenie sądu udzielona przez organy odpowiedź na wniosek strony jest kompletna i całkowicie prawidłowa, uwzględniając również zawarte w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej uwagi dodatkowe, które okazały się być konieczne i uzasadnione z uwagi na treść szczegółowego uzasadnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Tym samym wydana interpretacja indywidualna nie przekracza granic określonych w art. 34 ust. 5 p.p. Potwierdzają to również pozostałe uregulowania prawne. Stosownie do art. 111 ust. 1 u.w.t.p.a., w celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18. Według art. 111 ust. 2 ustawy, opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się na rachunek gminy, przed wydaniem zezwolenia, w wysokości: 1) 525 zł na sprzedaż napojów zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa; 2) 525 zł na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) 2100 zł na sprzedaż napojów zawierających powyżej 18% alkoholu. Opłata, o której mowa w ust. 2, dotyczy przedsiębiorców rozpoczynających działalność gospodarczą w tym zakresie (art. 111 ust. 3 ustawy). Przedsiębiorcy, prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w roku poprzednim, są obowiązani do złożenia, do dnia 31 stycznia, pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim (art. 111 ust. 4 ustawy). Stosownie zaś do art. 111 ust. 5 ustawy opłatę, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorca prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży, w którym roczna wartość sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła: 1) 37 500 zł dla napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa - wnosi w wysokości 1,4% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim; 2) 37 500 zł dla napojów alkoholowych o zawartości od 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) - wnosi w wysokości 1,4% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim; 3) 77 000 zł dla napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu - wnosi w wysokości 2,7% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim. Przedsiębiorcy, których roczna wartość sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych nie przekroczyła wartości, o których mowa w ust. 5, wnoszą opłatę w wysokości określonej w ust. 2 (art. 111 ust. 6 u.w.t.p.a.). Opłata, o której mowa w ust. 1, wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego lub jednorazowo w terminie do 31 stycznia danego roku kalendarzowego (art. 111 ust. 7 u.w.t.p.a.). Wymaga w tym miejscu zwrócenia uwagi, że zgłoszony przez skarżącą wniosek (pytanie) o wydanie interpretacji indywidualnej był jasny i klarowny, spełniający warunki określone w art. 34 ust. 1 p.p., przez co nie zachodziły podstawy do narażenia strony na decyzję odmowną. Przedmiotem tego wniosku było żądanie odpowiedzi przez organ na pytanie, na które zresztą strona już w rzeczywistości odpowiedź znała, skoro treść tej odpowiedzi (interpretacji indywidualnej) była w całości zgodna z obligatoryjnym w świetle prawa stanowiskiem strony wyrażonym w zgłoszonym wniosku. W istocie jednak, pod tak sformułowanym pytaniem, stronie chodziło w rzeczywistości o uzyskanie pozytywnej odpowiedzi na całkowicie inne pytanie, które formalnie nie mogło być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Rzeczywistą bowiem intencją skarżącej było uzyskanie pozytywnego stanowiska organu dotyczącego okoliczności faktycznych, czy na podstawie posiadanych dotychczas zezwoleń na sprzedaż alkoholu w konkretnym punkcie sprzedaży objętym zezwoleniami, możliwe jest rozszerzenie prowadzonej działalność także na sprzedaż alkoholu przez Internet (stronę internetową), wraz z wysyłkową dostawą przedmiotu sprzedaży, która miałaby być realizowana przez podmiot zewnętrzny, nie zaś przez punkt sprzedaży detalicznej. W tej kwestii całkowicie prawidłowe i uzasadnione było również stanowisko organów obu instancji zawarte w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej, które odnosiło się także do tego zagadnienia. Z uzasadnienia wydanej interpretacji indywidualnej wynika bowiem, że w ocenie organów, na podstawie wydanych dotychczas stronie przez Prezydenta Miasta Lublin zezwoleń dotyczących konkretnego punktu sprzedaży – nie jest możliwe rozszerzenie działalności w zakresie nowego rodzaju (sposobu) sprzedaży alkoholu przez ten punkt, na sprzedaży za pośrednictwem strony internetowej, jeżeli taka sprzedaż obejmowałaby także nowy sposób jej realizacji poprzez wysyłkową dostawę towaru do jego nabywcy za pośrednictwem podmiotu zewnętrznego (firmy kurierskiej). W rezultacie, to właśnie ta okoliczność wzbudziła zastrzeżenia strony i stała się w istocie sporna w rozpoznawanej sprawie, przez co w ogóle zadecydowała o wniesieniu przez spółkę skargi skierowanej do sądu administracyjnego. Z tego względu należy – w ocenie Sądu – wyraźnie zaakcentować, że planowana przez skarżącą sprzedaż napojów alkoholowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej, tj. za pośrednictwem platformy/strony internetowej według projektowanych postanowień regulaminu sprzedaży, a zatem z dostawą towaru na rzecz nabywcy za pośrednictwem podmiotu zewnętrznego (firmy kurierskiej), stanowiłoby jawne naruszenie wydanych skarżącej spółce dotychczasowych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w konkretnym punkcie sprzedaży. Skutkowałoby to wówczas koniecznością ich cofnięcia przez Prezydenta Miasta Lublin zgodnie z art. 18 ust. 10 u.w.t.p.a. Ustawa ta nie przewiduje bowiem wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przez Internet i realizowania umowy sprzedaży za pośrednictwem podmiotu, który zezwolenia na sprzedaż alkoholu nie posiada, a wykonuje jedynie usługi dostawy towarów. Samo zaś zezwolenie na sprzedaż alkoholu ma charakter indywidualny i osobisty, przez co wynikające z niego uprawnienie do sprzedaży alkoholu nie może podlegać cesji na rzecz innego podmiotu, w tym firmy kurierskiej, która miałaby realizować mieszczącą się w jej przedmiocie działalności dostawę towaru. Ponadto cesji takiej nie mogą podlegać również obowiązki posiadacza zezwolenia na sprzedaż alkoholu wynikające z przepisu art. 15 ust. 1 u.w.t.p.a., obejmujące zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości i które nie ukończyły 18 lat. Trzeba zauważyć, że sprzedaż napojów alkoholowych była przedmiotem rozważań judykatury sądów administracyjnych. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, za przeciwdziałanie alkoholizmowi nie może być uznana taka wykładnia art. 18 u.w.t.p.a., która rozszerzałaby enumeratywnie określony w nim katalog zezwoleń na sprzedaż alkoholu (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 431/10). Dlatego organ wydający zezwolenie może udzielić wyłącznie takiego zezwolenia, jakie jest przewidziane w przepisach ustawy. Z treści art. 18 ust. 1 u.w.t.p.a. wynika, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia. Wymieniony w tym przepisie katalog zezwoleń ma charakter zamknięty, a prawodawca nie przewidział w nim kategorii zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przez Internet (za pośrednictwem strony internetowej z pominięciem objętego zezwoleniem punktu sprzedaży oraz z udziałem podmiotu trzeciego). Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy (art. 18 ust. 2 u.w.t.p.a.). Jednym z dokumentów, który należy dołączyć do przedmiotowego wniosku jest – zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 2 u.w.t.p.a. – dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. W razie prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych z wykorzystaniem Internetu spełnienie tego wymogu jest w istocie niemożliwe, gdyż wówczas takiego punktu sprzedaży realnie nie ma, co pozostaje w sprzeczności z posiadanymi przez skarżącą zezwoleniami na sprzedaż napojów alkoholowych. Z art. 18 ust. 7 pkt 8 u.w.t.p.a. wynika obowiązek prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę gminy, na podstawie art. 12 ust. 1-3. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 3a u.w.t.p.a., zezwolenia na sprzedaż alkoholu, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2. Zatem warunkiem koniecznym do uzyskania zezwolenia jest uzyskanie pozytywnej opinii komisji rozwiązywania problemów alkoholowych dotyczącej zgodności lokalizacji konkretnego punktu sprzedaży z uchwałami rady. Dlatego występując z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia podmiot gospodarczy zobowiązany jest wskazać adres punktu, w którym ma ona być prowadzona, co jest niezbędne do zbadania czy usytuowanie punktu odpowiada zasadom określonym przez radę gminy. Natomiast sprzedaż internetowa nie pozwala na ustalenie, czy odpowiada ona warunkom ustalonym przez gminę. Sprzedaż napojów alkoholowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej, tj. za pośrednictwem strony internetowej polega na tym, że można nabyć towar w każdym miejscu, w którym się przebywa, natomiast niezbędnym jest wskazanie "miejsca dostawy". Taka zaś sprzedaż w żaden sposób nie pozwala na zrealizowanie wszystkich założeń warunków uzyskania zezwolenia. Należy jednak zauważyć, że w sprawie niniejszej skarżąca spółka swój wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej odnosiła wyłącznie do posiadanych już zezwoleń, a nie ewentualnych nowych zezwoleń, które zamierzałaby uzyskać. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie w przypadku zamawiania alkoholu przez Internet sprzedaż następuje poza sklepem, który uzyskał zezwolenie jako punkt sprzedaży. To z kolei powoduje, że alkohol, niezgodnie z przepisami u.w.t.p.a. jest dostępny w nieograniczonej liczbie miejsc. Z powyższego wynika, że tylko podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w oznaczonym punkcie sprzedaży może taką działalność prowadzić. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jest aktem, w którym określono konkretnego przedsiębiorcę i miejsce prowadzenia działalności. Dlatego Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2566/14, z którego wynika, że nazwanie działań sklepem internetowym, czy też tylko punktem zbierania zamówień przez Internet, w świetle niespornych dalszych działań podejmowanych przez sklep po przyjęciu zamówienia, nie ma w istocie znaczenia, ponieważ prowadzi do sprzedaży poza sklepem, a to właśnie nie jest dozwolone. Mając powyższe rozważania na uwadze stwierdzić należy, że zamiar sprzedaży przez stronę napojów alkoholowych przez Internet narusza w okolicznościach tej sprawy art. 18 ust. 7 pkt 6 u.w.t.p.a., z którego wynika warunek prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, jakim jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Jednocześnie Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zgodnie z którym, ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi określa jednoznacznie zasady i warunki sprzedaży napojów alkoholowych i nie dopuszcza wprowadzania dodatkowych warunków, od których uzależnione byłoby wydanie zezwolenia na sprzedaż. W przypadku dostarczania napojów alkoholowych za pośrednictwem kuriera, trudno uznać go za sprzedającego, a kierownika firmy kurierskiej kierownikiem zakładu handlowego, w którym popełniono czyn zabroniony. Podmioty te bowiem, w świetle przepisów prawa, w szczególności art. 43 ust. 2 u.w.t.p.a., nie są podmiotami odpowiedzialnymi za przestrzeganie przepisów o zasadach sprzedaży alkoholu i nie te podmioty tym samym mogą zostać ukarane za ich nieprzestrzeganie prawa (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 381/09). Stosownie do art. 15 ust. 1 u.w.t.p.a. zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych: 1) osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości; 2) osobom do lat 18; 3) na kredyt lub pod zastaw. W sytuacji wątpliwości co do pełnoletności nabywcy – stosownie do art. 15 ust. 2 u.w.t.p.a. – sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przepisie tym przyznano sprzedawcy prawo do wylegitymowania nabywcy alkoholu (napoju alkoholowego) i tylko od niego zależy, czy z tego uprawnienia skorzysta. Z uprawnienia tego skorzystać może bez względu na sposób postrzegania wieku osoby kupującej (zob. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 712/08). Sprzedający powinien w celu dokonywania sprzedaży napojów alkoholowych, z należytą starannością żądać okazania takiego dokumentu, w każdym przypadku, gdy ma wątpliwości co do wieku nabywcy. Naruszenie tego zakazu stanowi, zgodnie z regulacją przepisów karnych u.w.t.p.a. występek zagrożony karą grzywną (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 381/09). Podniesiono już wcześniej, że z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie wynika, że powyższe uprawnienia lub obowiązki przedsiębiorca może w drodze umowy cywilnoprawnej przekazać innej osobie, w tym pracownikowi firmy kurierskiej. Zgodnie z ustawą z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366), kurier nie jest zobowiązany do weryfikowania wieku i stanu trzeźwości klienta. Tymczasem skarżąca w planowanym rozszerzeniu prowadzonej działalności w żaden sposób nie będzie mogła zweryfikować pełnoletności i stanu trzeźwości zamawiających, a tym samym wypełniania obowiązku wynikającego z art. 15 u.w.t.p.a. W rezultacie stanowić to może przesłankę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w oparciu o art. 18 ust. 10 pkt 2 u.w.t.p.a. Z tego względu niezasadny okazał się zatem skargi dotyczący naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 u.w.t.p.a. Opracowany i planowany model sprzedaży napojów alkoholowych, który nie jest zgodny z warunkami sprzedaży w miejscu, na które zostało udzielone zezwolenie, nie może służyć jako usprawiedliwienie tych odstępstw z powołaniem się na cywilnoprawną zasadę swobody umów. Strony oczywiście mogą układać swoje stosunki według swobodnego uznania korzystając ze wskazanej zasady, jednakże nie mogą tym znosić skutków naruszenia obligatoryjnych warunków i zasad nałożonych na podmiot administrowany przez prawo administracyjne. Podmioty jako uczestnicy obrotu gospodarczego muszą zatem układać swoje stosunki normowane prawem prywatnym tak, aby być w zgodzie z regulacjami administracyjnoprawnymi, które są zobowiązane przestrzegać i o ile nie chcą ponosić negatywnych skutków ich nieprzestrzegania (por. wyroki NSA z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1140/19 i z dnia 10 października 2024 r., sygn. akt II GSK 956/24). Reasumują, w ocenie Sądu, zasadnie organy uznały za prawidłowe stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji w zakresie dotyczącym uwzględnienia w pisemnym oświadczeniu o wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 111 ust. 4 i ust. 5 ustawy, kwot uzyskanych ze sprzedaży napojów alkoholowych przy użyciu planowanej formy składania zamówień (za pośrednictwem strony internetowej). Cała kwota uzyskana przez przedsiębiorcę za sprzedane napoje alkoholowe, z uwzględnieniem podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, niezależnie od sposobu składania zamówienia podlega wykazaniu w oświadczeniu o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim. Ponadto organy prawidłowo w swojej argumentacji zwróciły dodatkowo uwagę na istotę proponowanej przez skarżącą formy sprzedaży napojów alkoholowych, dlatego zasadnie wyjaśniły również, że przedsiębiorca nie może dostarczać alkoholu zamówionego za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez wynajętego przez przedsiębiorcę dla dokonania dostawy towaru kuriera. Z opisanych powodów również wszystkie pozostałe podniesione przez stronę w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, uznać należało za nietrafne. Mając powyższe rozważania na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był skargę jako bezzasadną oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku.