III SA/Lu 138/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. P. o przyznanie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: przyznać adwokatowi J. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), w tym 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) należnego podatku od towarów i usług. Wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] pełnomocnikiem strony skarżącej adwokat J. P. w dniu 22 grudnia 2014 r. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 września 2014 r., sygn. III SA/Lu 138/14 oddalającego skargę. Jednocześnie ze skargą kasacyjną pełnomocnik złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 332,10 zł (w tym 62,10 zł podatku od towarów i usług). Pełnomocnik oświadczył również, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do unormowania § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz.461), dalej jako rozporządzenie, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmują również stawkę za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej, określonej w pkt 1 (wynoszącej 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Pełnomocnik strony nie brał udziału w postępowaniu przed sądem I instancji, w związku z czym jego wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, wynosi 75% stawki minimalnej, tj. 180 złotych netto. Wynagrodzenie to należy powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23 %, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Stąd kwota należna pełnomocnikowi z tytułu jego wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 221,40 złotych (180 zł + 41,40 zł należnego podatku od towarów i usług). Referendarz sądowy nie znalazł natomiast podstaw do podwyższenia należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia do kwoty 332,10 zł brutto. Zgodnie z § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1 stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§ 2 ust. 2 zd. 1 powołanego rozporządzenia). Jednocześnie zauważyć należy, że w przypadku kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa koszty obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 (§ 19 pkt 1 powołanego rozporządzenia). Stwierdzić zatem należy, że możliwość ustalenia wynagrodzenia w wysokości 150% stawki minimalnej istnieje po uprzednim wykazaniu, że uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika. We wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 332,10 zł pełnomocnik podniósł, że przyznanie 150 % stawki minimalnej jest uzasadnione ze względu na charakter sprawy i nakład pracy adwokata (m.in. przeglądanie akt sprawy, wykonanie fotokopii, udzielanie porad stronie skarżącej, analizę doktryny i orzecznictwa, sporządzenie skargi kasacyjnej), a także ze względu na rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz relatywnie większy nakład pracy pełnomocnika. W ocenie referendarza przyznania podwyższonej stawki (150% stawki minimalnej) nie uzasadnia ani charakter sprawy, ani poczyniony przy sporządzeniu skargi kasacyjnej wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 4 września 2014 r. oddalił skargę. Przedmiotem skargi było wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego. Mając na względzie nieskomplikowany stan prawny przedmiotowej sprawy, gdzie zastosowanie znalazły przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), nieobszerne akta administracyjne i sądowoadministracyjne, brak jest podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawnie nakład pracy pełnomocnika przy sporządzaniu skargi kasacyjnej był relatywnie większy. Z kolei takie czynności jak przeglądanie akt sprawy, wykonanie fotokopii akt, kontaktowanie się ze stroną skarżącą, analiza doktryny i orzecznictwa są typowymi i niezbędnymi czynnościami pełnomocnika umożliwiającymi sporządzenie skargi kasacyjnej. W świetle powyższego, żądanie pełnomocnika przyznania wynagrodzenia w kwocie 332,10 zł brutto, nie znajduje uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 i ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 19 pkt 1 rozporządzenia, należało orzec jak na wstępie. § 1.