III SA/Lu 139/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia Robert Hałabis, Protokolant Asystent sędziego Jerzy Parchomiuk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skarg: A. i B. K. oraz L. i P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w L. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] 2011 r. znak [...] orzekająca o rozgraniczeniu nieruchomości wydana została z naruszeniem prawa oddala skargi. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania B. K. oraz L. i P. Z., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] listopada 2010 r. stwierdzającą, że decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] października 2007 r. (nr [...]) wydana została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2007 r. (nr [...]) Wójt Gminy J. zatwierdził ustalony w dniu 30 lipca 2007 r. przebieg granic nieruchomości położonej w miejscowości J., oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] i nr [...], stanowiącej własność Gminy J., będącej drogą gminną, z działkami przyległymi, oznaczonymi numerami [...], [...], [...], [...], [...] i [...], stanowiącymi własność Z. S., A. i B. K., J. i E. K., P. i L. Z. oraz M. K. W dniu 7 stycznia 2008 r. B. i A. K. złożyli skargę o wznowienie postępowania, wskazując na istnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. wydanie decyzji przez organ, który podlegał wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a. Wójt Gminy P., wyznaczony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. jako organ właściwy do załatwienia sprawy w trybie wznowieniowym stwierdził, że decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] października 2007 r. obarczona jest wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., ponieważ wójt gminy reprezentujący jedną ze stron toczącego się postępowania - gminę J., podlegał wyłączeniu od załatwienia tej sprawy decyzją administracyjną. Organ uznał jednak, iż wada postępowania stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania rozgraniczeniowego nie miała wpływu na wynik sprawy, ponieważ decyzja rozgraniczeniowa jest prawidłowa pod względem merytorycznym, co uzasadnia wydanie decyzji w oparciu o art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Wójt Gminy P. wskazał, iż analiza akt sprawy wykazała, że czynności dokonane w postępowaniu rozgraniczeniowym przez geodetę K. P. (badanie ksiąg wieczystych, protokół graniczny, szkice graniczne oraz czynności na gruncie) są prawidłowe. Wytyczone natomiast przez geodetę granice stanowią odzwierciedlenie danych zawartych w dokumentach przez niego badanych, nie były też kwestionowane przez strony postępowania, o czym świadczy fakt podpisania przez strony protokołu z rozgraniczenia i nie zgłoszenia żadnych uwag do jego treści. Potwierdzeniem prawidłowości przeprowadzonych czynności geodezyjnych jest również opinia z dnia 28 lipca 2010 r. innego geodety – M. K., sporządzona na wniosek Wójta Gminy P. z dnia 23 lipca 2010 r., w której stwierdził on, że geodeta dokonujący rozgraniczenia, uwzględnił wszystkie dostępne dokumenty dotyczące przebiegu spornych granic, a zgromadzona w postępowaniu dokumentacja jest wystarczająca do wydania decyzji zatwierdzającej rozgraniczenie działek. Organ pierwszej instancji wskazał również na złożone w toku postępowania wznowieniowego wyjaśnienie geodety K. P. z dnia 9 sierpnia 2010 r., z którego wynika, że przy sporządzaniu opinii uwzględnił on wszystkie istotne dla potrzeb niniejszego postępowania dokumenty. Organ pierwszej instancji odniósł się również do wniosku strony o powołanie nowego ("bezstronnego") biegłego geodety, w celu ponownego przeprowadzenia czynności geodezyjnych w postępowaniu rozgraniczeniowym. Organ uznał, że wniosek ten jest niezasadny bowiem czynności geodezyjne wykonane zostały przez uprawnionego geodetę, który nie był zależny od żadnej ze stron postępowania. Organ wyjaśnił następnie, że dokumentacja z czynności rozgraniczenia została utrwalona w sposób odpowiadający wymogom określonym przepisami prawa i zdeponowana w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w P., a zatem w chwili obecnej kwestią techniczną pozostaje ustalenie na gruncie przebiegu spornej granicy, niezależnie od podnoszonego przez stronę faktu zniszczenia znaków granicznych. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniosła B. K., podnosząc iż decyzja organu pierwszej instancji jest sprzeczna z art. 146 § 2 k.p.a., gdyż w sytuacji, gdy pewne twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i gdy tym samym nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy, nie można zasadnie twierdzić, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania. Odwołanie wnieśli również L. i P. Z., podnosząc, iż rozgraniczenie z dnia 30 lipca 2007 r. było przeprowadzone bez potrzeby, bowiem w 1999 r. odbyło się wznowienie granic. W ich ocenie, ustalone w postępowaniu rozgraniczeniowym granice są nieprawidłowe i odbiegają od ustaleń poczynionych podczas wznowienia granic. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy, stwierdzając, że niedopuszczalne jest prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej w przypadku gdy stroną tego postępowania, a więc adresatem decyzji, jest dany organ administracyjny lub jednostka samorządu terytorialnego, którą ów organ reprezentuje. Dlatego organ ten podlegał wyłączeniu od załatwienia sprawy, w której występuje w charakterze strony lub jej reprezentanta. Naruszenie to nie oznacza jednak, że decyzja ostateczna podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 146 § 2 k.p.a., nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego prawidłowe jest stanowisko organu pierwszej instancji, iż rozgraniczenie nieruchomości wskazanych w decyzji Wójta Gminy J. zostało przeprowadzone prawidłowo. Zgromadzona w toku postępowania rozgraniczeniowego dokumentacja (uzupełniona w toku niniejszego postępowania nadzwyczajnego) daje podstawy do stwierdzenia, iż przebieg spornych granic w wyniku postępowania wznowieniowego mógłby zostać ustalony wyłącznie w taki sam sposób, w jaki ustalony został decyzją Wójta Gminy J. z dnia [...] października 2007 r. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym przeprowadzonych przez geodetę K. P. w postępowaniu rozgraniczeniowym czynności geodezyjnych, uznając je za wystarczające do wydania decyzji na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Kolegium podkreśliło, że czynności geodezyjne w toku postępowania rozgraniczeniowego przeprowadzone zostały przez uprawnionego geodetę K. P., powołanego przez organ administracji publicznej, zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przeprowadzone przez niego czynności nie budziły zastrzeżeń stron postępowania rozgraniczeniowego. Brak w tej sytuacji podstaw do powoływania innego, "bezstronnego" geodety. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli B. K. i A. K. (sprawa III SA/Lu 139/11) oraz L. i P. Z. (sprawa III SA/Lu 140/11). Zdaniem skarżących B. K. i A. K. nie można zasadnie twierdzić, że w postępowaniu rozgraniczeniowym nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w ich wniosku. Skarżący podnieśli, że skoro Wójt Gminy J. podlegał wykluczeniu z postępowania administracyjnego, to nie powinien on wydać decyzji w tej sprawie. Skarżący L. i P. Z. ponownie podnieśli, że rozgraniczenie z dnia 30 lipca 2007 r. było przeprowadzone bez potrzeby, bowiem w 1999 r. odbyło się wznowienie granic. W ich ocenie, ustalone w postępowaniu rozgraniczeniowym granice są nieprawidłowe i odbiegają od ustaleń poczynionych podczas wznowienia granic. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie obu skarg i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. Sąd zarządził połączenie spraw III SA/Lu 139/11 oraz III SA/Lu 140/11 do łącznego rozpoznania i wyrokowania pod sygnaturą III SA/Lu 139/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skargi są nieuzasadnione. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie w sprawie niniejszej prowadzone było w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Przyczyny wznowienia postępowania określają przepisy art. 145 § 1, 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. wznowione zostało postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w miejscowości J., oznaczonej w ewidencji gruntów numerami [...] i [...], stanowiącej własność gminy J., z nieruchomościami przyległymi, oznaczonymi numerami [...], [...], [...], [...], [...] i [...], zakończone decyzją ostateczną Wójta Gminy J. z dnia [...] października 2007 r. Wznowienie postępowania nastąpiło na wniosek małżonków B. i A. K., którzy jako podstawę wznowienia podali przepis art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., zarzucając, że decyzja ostateczna wydana została przez Wójta Gminy J., który podlegał wyłączeniu z uwagi na to, że gmina J. była stroną postępowania rozgraniczeniowego. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postanowienie o wznowieniu postępowania wszczyna zatem postępowanie zmierzające do ustalenia, czy przyczyny wznowienia rzeczywiście istnieją. Sąd podziela stanowisko organów, że w sprawie niniejszej zaistniała przyczyna wznowienia postępowania wskazana w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Obszerne i pogłębione uzasadnienie tego stanowiska, z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zawarte zostało w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Trafnie podnosi Kolegium, że w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości stanowiącej własność gminy, wójt gminy występuje z jednej strony jako organ rozpoznający sprawę i wydający decyzję, a z drugiej – jako organ gminy reprezentuje stronę postępowania, co nakazuje uznanie, że wójt gminy podlega w takiej sytuacji wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., w przypadku stwierdzenia istnienia przyczyny wznowienia postępowania, określonej w art. 145 § 1, 145a lub 145b k.p.a., organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Przepis art. 151 § 2 k.p.a. zawiera jednak zastrzeżenie, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wymienione w art. 146 k.p.a. okoliczności, które stanowią tzw. przesłanki negatywne, uniemożliwiające uchylenie decyzji dotychczasowej mimo wystąpienia przyczyn wznowienia postępowania, to upływ czasu (art. 146 § 1 k.p.a.) oraz stwierdzenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie organy zastosowały przepis art. 146 § 2 k.p.a. W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że zastosowanie tego przepisu może nastąpić tylko wówczas, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Oznacza to zatem, że treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, zaś organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 666). Wskazuje się również, że ustalenie, czy decyzja, która może zapaść w sprawie po przeprowadzeniu wznowionego postępowania "odpowiada w swej istocie" dotychczasowej decyzji (art. 146 § 2 k.p.a.) nie może polegać na czysto mechanicznym porównaniu dwóch rozstrzygnięć, lecz ocenie ich istoty, czyli treści praw lub obowiązków (por. J. Borkowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 1992 r., SA/Kr 914/92, Przegląd Sądowy 1994, nr 7-8, s. 159). Na organach administracji spoczywa obowiązek przeprowadzenia szczególnie starannej oceny, czy istotnie w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 146 § 2 k.p.a., pozwalające na uznanie, że w sprawie zapaść mogłaby tylko decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Oznacza to, że rozpoznając sprawę w wyniku wznowienia postępowania organy administracji zobowiązane są – zgodnie z przepisami art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. – do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie jego oceny opartej o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Dopiero wówczas mogą bowiem ocenić, czy w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie organy przeprowadziły postępowanie w sprawie niniejszej zgodnie z wskazanymi wyżej regułami i prawidłowo uznały, że nie można uchylić decyzji ostatecznej na skutek zaistnienia przesłanki określonej w art. 146 § 2 k.p.a. Sąd podziela stanowisko organów, że zebrany w sprawie materiał dowodowy – operat pomiarowy sporządzony przez geodetę K. P. w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] października 2007 r. oraz opinia geodety M. K. z dnia 28 lipca 2010 r. i wyjaśnienia geodety K. P. z dnia 9 sierpnia 2010 r. dają podstawę do stwierdzenia, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Słusznie wskazuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że rozgraniczenie nieruchomości oznaczonych numerami [...] i nr [...], z nieruchomościami oznaczonymi numerami [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przeprowadzone zostało prawidłowo, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 z późn. zm.) oraz że wójt gminy miał podstawy do wydania decyzji określonej w art. 33 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że geodeta K. P. ustalił przebieg granicy w oparciu o operat scalenia gruntów obrębu J. (nr ewid. [...]) oraz operaty jednostkowe nr: [...], [...] i [...]. Powołany przez organ pierwszej instancji geodeta M. K. stwierdził, że wymienione operaty stanowiły wszystkie dostępne dokumenty dotyczące przebiegu granic oraz że dokumentacja ta była wystarczająca do wydania decyzji zatwierdzającej rozgraniczenie działek. Należy również zauważyć, że geodeta K.P. przeprowadził badanie ksiąg wieczystych rozgraniczanych nieruchomości i wykonał określone czynności techniczne na gruncie, mające na celu odnalezienie punktów granicznych, opisane w protokole granicznym, sporządzonym dnia 30 lipca 2007 r. Wyniki wykonanych czynności przedstawione zostały na dołączonych do operatu szkicach. Cała ta dokumentacja, łącznie z dziennikami pomiarów i obliczeniami współrzędnych była wystarczająca do wydania decyzji o rozgraniczeniu, dawała bowiem podstawę do ustalenia przebiegu granicy według linii opisanej przez geodetę w protokole granicznym. Z protokołu tego wynika ponadto, że strony - z wyjątkiem jednej osoby - obecne były przy wszystkich czynnościach, nie kwestionowały wskazywanych przez geodetę punktów granicznych i nie wskazywały innego przebiegu granic. Wszyscy skarżący brali udział w opisanych czynnościach i podpisali protokół graniczny nie wnosząc żadnych zastrzeżeń. W pkt 11 protokołu zawarte jest stwierdzenie, że wszyscy zainteresowani wnoszą o wydanie decyzji o rozgraniczeniu, natomiast w pkt 13 stwierdzono, ze strony zgodnie oświadczyły, że ustalone granice uznają za obowiązujące i nie zgłaszają zastrzeżeń do ich przebiegu. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, wydanie decyzji o rozgraniczeniu poprzedza dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia. Dysponując dokumentacją przedstawioną przez geodetę przeprowadzającego rozgraniczenie, organ miał dostateczną podstawę do uznania, że czynności ustalenia przebiegu granic wykonane zostały prawidłowo, a w konsekwencji do wydania decyzji o rozgraniczeniu, zatwierdzającej ustalony przez geodetę K.P. przebieg granic. Prawidłowo uznały organy we wznowionym postępowaniu, że taki sam przebieg granic ustalony byłby, gdyby organ ponownie rozpoznawał sprawę o rozgraniczenie. Z zebranego w sprawie po wznowieniu postępowania materiału dowodowego nie wynika bowiem, by istniały podstawy do zakwestionowania czynności geodety K.P. Zarówno opinia geodety M. K., jak i wyjaśnienia samego geodety K.P. potwierdzają, że czynności rozgraniczeniowe wykonane zostały prawidłowo, w oparciu o wszystkie dostępne dokumenty, a ustalony przebieg granicy, zaakceptowany przez strony, w szczególności przez skarżących, odpowiada przebiegowi granicy wynikającemu z tytułów własności stron i dokumentacji geodezyjnej. Skarżący nie przedstawili dowodów, które powyższe ustalenia mogłyby podważyć. Podnoszone w toku postępowania przed organami administracji oraz przez Sądem zarzuty dotyczą głównie okoliczności niemających wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie kwestionują ustalenia przebiegu granic dokonanego przez geodetę K.P., zarzucają natomiast, że kilka dni po wydaniu decyzji o rozgraniczeniu zniszczone zostały punkty graniczne wskazane przez biegłego, bowiem gmina rozpoczęła budowę nowej drogi. Podnoszą również, że w tej chwili granica jest przesunięta na ich niekorzyść o około 2 m. Wyjaśnić więc należy, że powoływane przez skarżących okoliczności faktyczne dotyczą nie rozgraniczenia, dokonanego przez geodetę K.P., będącego przedmiotem oceny w sprawie niniejszej, lecz aktualnego stanu znaków granicznych i faktycznego przebiegu granicy na gruncie, wynikającego z prac wykonanych przy budowie drogi. Okoliczności te nie podważają zatem prawidłowości dokonanego rozgraniczenia. Prawidłowości tej nie podważają także przedstawione przez skarżących B. i A. K. dokumenty: szkic graniczny dotyczący granic działki nr [...] oraz szkic wytyczenia z dnia 23 kwietnia 2007 r., sporządzony przez geodetę M.K., zaewidencjonowany już po wydaniu decyzji ostatecznej. Z dokumentów tych nie wynika bowiem, że przebieg granic powinien być inny niż ustalony w ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Natomiast zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy dojdzie do przesunięcia, uszkodzenia lub zniszczenia znaków granicznych, ustalonych uprzednio, właściwy jest tryb wznowienia tych znaków bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeśli zatem skarżący uważają, że prawidłowo wyznaczone przez geodetę K.P. punkty graniczne i istniejące przed budową drogi znaki graniczne zostały przesunięte lub zniszczone, mogą domagać się ich wznowienia. Bezpodstawny jest także zarzut skarżących L. i P. Z., że wydanie decyzji o rozgraniczeniu było zbędne, ponieważ w 1999 r. dokonane zostało wznowienie granic ich działki. Jak wyjaśniono wyżej, rozgraniczenie i wznowienie znaków granicznych to różne tryby postępowania. Dla oceny zaskarżonej decyzji nie mają też znaczenia pertraktacje prowadzone przez skarżących Z. z gminą J. w sprawie sprzedaży części ich nieruchomości pod budowę drogi. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem przepisów art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargi B. i A. K. oraz L. i P. Z. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).