III SA/Lu 139/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności na zalesianie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz D. K. kwotę [...]zł (dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 stycznia 2021 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej; ARiMR, organ odwoławczy lub organ drugiej instancji) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 10 października 2018 r., nr [...] o wstrzymaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 14 czerwca 2005 r. D. K. (dalej: strona lub skarżący) złożył wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2005. We wniosku strona zadeklarowała, że ubiegała się o wsparcie na zalesienie na terenach o korzystnej konfiguracji do powierzchni 1,62 ha - drzewa iglaste i do powierzchni 0,40 ha - drzewa liściaste, premię pielęgnacyjną na 5 lat do terenów bez zastosowania repelentów na powierzchni 2,02 ha oraz premię zalesieniową do powierzchni 2,02 ha. Teren zadeklarowany do zalesienia położony jest na działce oznaczonej nr [...] w miejscowości B., gmina O. L., powiat [...], województwo [...]. Termin wykonania zalesienia określony został w planie zalesiania na jesień 2005 r. Decyzją z dnia 10 lutego 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał D. K. płatność na zalesianie gruntów rolnych, w tym: - wsparcie na zalesienie w kwocie [...]zł, płatną jednorazowo po wykonaniu zalesienia; - premię pielęgnacyjną w kwocie [...]zł która będzie wypłacana corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; - premię zalesieniową w kwocie [...]zł wypłacaną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. W kolejnych latach 2006 – 2017 skarżący składał wnioski kontynuacyjne o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych. Organ przekazywał wnioskowane kwoty płatności na rachunek skarżącego. W powyższym okresie strona w dniu 4 września 2006 r. zgłosiła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] szkodę powstałą na powierzchni 0,24 ha w uprawie leśnej w następstwie suszy. Było to 12% procent powierzchni deklarowanej do zalesienia. Następnie w dniu 24 kwietnia 2009 r zespół kontrolny Biura Kontroli na Miejscu w [...] Oddziału Regionalnego dokonał pomiarów zgłoszonych do zalesiania gruntów rolnych. W trakcie kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości mających wpływ na wysokość przyznanej pomocy (zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesienia tj. 2,02 ha jest mniejsza niż powierzchnia całkowita stwierdzona tj. 2,33 ha). W związku z wystąpieniem intensywnych opadów deszczu nastąpiło podtopienie działki ewidencyjnej nr [...], o czym w dniu 20 sierpnia 2010 r. D. K. poinformował Kierownika Biura Powiatowego, składając stosowne oświadczenie wraz z załączonymi oświadczeniami dwóch świadków. W dniu 12 października 2011 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło od strony kolejne zgłoszenie uszkodzeń powstałych w wyniku ekstremalnych zjawisk naturalnych w uprawie leśnej, które przekazano do Nadleśnictwa L.. Kierownik Biura Powiatowego w [...] w dniu 13 marca 2012 r. poinformował skarżącego, iż zgłoszenie uszkodzeń w uprawie leśnej zakwalifikowano do otrzymania pomocy "de minimis" na likwidację ponadnormatywnych uszkodzeń powstałych w uprawie leśnej w wyniku wystąpienia ekstremalnych zjawisk naturalnych. Wniosek o płatność na zalesianie gruntów rolnych za 2018 rok strona złożyła w dniu 16 lipca 2018 r. W gospodarstwie skarżącego przeprowadzona została kontrola na miejscu w dniu 4 września 2018 r., celem weryfikacji powierzchni kwalifikującej się do płatności i stwierdzenia, na jakiej powierzchni strona kontynuuje podjęte zobowiązanie. Na podstawie raportu z czynności kontrolnych (Nr [...]/[...]) organ stwierdził nieprawidłowości, mające wpływ na wysokość przyznanej płatności. Na działce rolnej A o powierzchni deklarowanej 2,0200 ha, ustalono powierzchnię uprawnioną 1,40 ha (nieprawidłowość oznaczoną kodem ZGR5 - zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesienia jest większa niż powierzchnia całkowita stwierdzona). W trakcie kontroli inspektorzy stwierdzili także zalanie wodą części uprawy leśnej na powierzchni 0,57 ha. Wysycenie wodą torfowego podłoża uniemożliwiło im wejście na teren działki. Decyzją z dnia 10 października 2018 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wstrzymał skarżącemu płatności na zalesianie gruntów rolnych. D. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji i powołując się na wyjaśnienia złożone w trakcie postępowania wskazywał na trudności w uprawie lasu jedocześnie zaznaczając, iż na działce o nr [...] las istnieje zgodnie z planem zalesienia. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem nr [...] z dnia 18 stycznia 2019 r. zawiesił postępowanie odwoławcze. Na wniosek D. K. z dnia 22 grudnia 2020 r., Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z dnia 7 stycznia 2021 r. podjął zawieszone uprzednio postępowanie. Orzekając na skutek odwołania skarżącego, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazał, że w konsekwencji stwierdzonych w trakcie kontroli na miejscu faktów, ustalono zmniejszenie powierzchni, na której strona zobowiązała się do dnia 22 marca 2026 r. prowadzić uprawę leśną. Powierzchnia, na której zobowiązał się prowadzić uprawę leśną wynosiła 2,02 ha, natomiast protokół z czynności kontrolnych jednoznacznie wykazał powierzchnię zalesienia – 1,40 ha. Kontrolerzy zamieścili w raporcie uwagę dotyczącą działki nr [...] - zalanie wodą części uprawy leśnej na powierzchni 0,57 ha. Wysycenie wodą torfowego podłoża uniemożliwiło im wejście na ten teren. Szczegółowa analiza zapisów protokołu z czynności kontrolnych, szkicu pomiarów działek (dane wektorowe, dane powierzchniowe), fotografii wykonanych podczas wywiadu terenowego, wskazuje, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy, nie stwierdzono żadnych uchybień. Wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu w zakresie płatności do zalesienia gruntów rolnych stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Zdaniem organu, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR prawidłowo zastosował § 13 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2019 r. poz. 655 ze zm., dalej; rozporządzenie zalesieniowe), zgodnie z którym w przypadku częściowej likwidacji uprawy leśnej przed upływem 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, chyba że na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych właściwy organ, w formie decyzji, wyraził zgodę na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze albo nieleśne. Okoliczności opisane tym przepisem zaistniały w przedmiotowej sprawie, gdyż powierzchnia uprawy leśnej w roku 2018 zmniejszyła się o 0,62 ha w stosunku do powierzchni deklarowanej 2,02 ha we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Fakt utrzymywania uprawy leśnej na powierzchni 1,40 ha nie jest kwestionowany przez stronę oraz wynika z raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 4 września 2018 r. Natomiast istota sprawy dotyczy części działki ewidencyjnej o powierzchni 0,57 ha. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że niezależnie od przyczyn, jakie spowodowały konieczność ingerencji w uprawę leśną – dosadzania nowych sadzonek, doszło do likwidacji części tej uprawy. Dalej organ wskazał, że zalanie terenu z powodu intensywnych opadów deszczu nie ma charakteru tzw. siły wyższej. Zgłoszenie zdarzenia siły wyższej tak jak uczynił to skarżący, w momencie przeprowadzanej kontroli na miejscu jest uchybieniem terminu, wynikającego z art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR). Oznacza to, że nie zaistniała żadna przesłanka wyłączająca obowiązek wstrzymania płatności. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że D. K. mając do dyspozycji plan zalesieniowy, posiadał pełną wiedzę o zakresie podjętego zobowiązania, w szczególności na których działkach zobowiązanie powinno być realizowane oraz przewidywaną wysokość płatności w poszczególnych latach. Ponadto składając podpis we wniosku w sekcji oświadczenia i zobowiązania, potwierdził fakt znajomości zasad przyznawania pomocy na zalesienia. Strona składając corocznie wnioski kontynuacyjne deklarowała, że utrzymuje zobowiązanie na całej powierzchni, tj. 2,02 ha. Płatności uwzględniające w całości żądanie wnioskodawcy były realizowane. Odnosząc się zaś do zarzutu braku kontroli na miejscu przez 6 lat, to ARiMR powołał się na treść art. 69 rozporządzenia Komisji (WE) NR 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. U. L 153 z 30.4.2004, str.30, z późn. zm.) zgodnie z którym, wszystkie wnioski w ramach programu zalesiania gruntów rolnych podlegają typowaniu do kontroli na miejscu i że, rolnicy nie są corocznie kierowani do takiej kontroli. W poprzednich latach kontrole administracyjne nie wykazały nieprawidłowości u D. K., nie było też podstaw do kwestionowania jego deklaracji wyrażanych w składanych corocznie przez niego wnioskach kontynuacyjnych. Ustosunkowując się do przedstawionych przez stronę dowodów zakupu sadzonek celem uzupełnienia wypadów od 2006 do 2017 roku to organ zauważył, że nie neguje faktu zakupu tych sadzonek, jednakże ponownie podkreślił, że stwierdzona powierzchnia zalesienia w dniu kontroli, tj. 4 września 2018 r. była udatną plantacją lasu. Skutkuje to koniecznością wstrzymania płatności na zalesianie dla części działki ewidencyjnej nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych. Skarżący w uzasadnieniu skargi podnosił, że nigdy nie zlikwidował lasu, dbał i pielęgnował go, wykonywał melioracje i osuszanie oraz podwyższanie terenu zgodnie z poleceniem Starosty i Nadleśniczego. Inspektorzy którzy przeprowadzali kontrolę na miejscu stwierdzili podtopienie na działce objętej zalesieniem oraz brak możliwości precyzyjnego określenia granicy pomiędzy częścią podtopioną a częścią uprawy. Nie zgadza się z pomiarami jego działki dokonanymi przez kontrolujących. Przypominał, że kilkakrotnie pisemnie do Biura Powiatowego ARiMR w [...] zgłaszał informacje o występujących podtopieniach w jego uprawie leśnej. Jednakże przez cały czas uzupełnia nowymi sadzonkami tą uprawę i ponosi z tego tytułu duże nakłady finansowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej jako P.p.s.a.), decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Skarga okazała się uzasadniona, a to z tej przyczyny, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 stycznia 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia 10 października 2018 r. wstrzymująca D. K. płatność na zalesianie. W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2019 r. nr 187, poz. 655 z późn. zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie przyznania skarżącemu płatności na zalesienie gruntów rolnych, płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie. § 13 ust. 5 rozporządzenia, w brzmieniu nadanym przez § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 lipca 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz.U. z 2017 r., poz.1551) stanowi, że w przypadku gdy uprawa leśna została częściowo zlikwidowana przed upływem 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie, płatność na zalesianie wypłacona w odniesieniu do gruntów, na których uprawa ta została zlikwidowana, podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, chyba że na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych właściwy organ, w formie decyzji, wyraził zgodę na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze albo nieleśne, przy czym wsparcie na zalesienie nie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi, jeżeli częściowa likwidacja uprawy leśnej nastąpiła po upływie 5 lat od dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie. Przepis ten stosownie do treści § 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego stosuje się w wersji aktualnej, a to ze względu na stwierdzenie przez organ likwidacji części lasu w 2018 r. czyli po wejściu w życie nowego brzmienia tej normy prawnej. Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie między stronami istnieje spór co do tego, czy skarżący faktycznie dokonał częściowej likwidacji założonej uprawy leśnej na powierzchni 0,62 ha wskazanej przez organ. Organy obu instancji, powołując się na wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 4 września 2018 r., stwierdziły, że na działce ewidencyjnej nr [...] powierzchnia zalesienia wynosi tylko 1,40 ha. W protokole kontroli ujawniono występowanie nieprawidłowości określone kodem GR5 - stwierdzono uchybienia szczegółowe oraz ZGR5 - zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesienia jest większa niż powierzchnia całkowita stwierdzona. – Stwierdzono występowanie na części działki terenu podmokłego. W związku z tym powierzchnia uprawy leśnej uległa zmniejszeniu z 2,02 ha do 1,40 ha a powierzchnia zmniejszenia wynosi 0,62 ha. Te ustalenia świadczyły według organu o częściowej likwidacji uprawy leśnej. Skarżący natomiast z tymi ustaleniami się nie godzi i w pierwszym rzędzie zwracał uwagę na protokół z kontroli na miejscu, gdzie w "uwagach do raportu kontroli" sygnalizował wystąpienie opadu deszczu przed dniem kontroli oraz uzupełnienie nowymi sadzonkami zalewanej części lasu. Wskazywał również na wykonanie rowów melioracyjnych i zbiornika odwadniającego. W pismach kierowanych przez skarżącego do organów zarówno pierwszej instancji jak i do organu odwoławczego, omawiał treść raportu z dnia 4 września 2018 r., w którym jego zdaniem nie stwierdzono obumarłych sadzonek, natomiast wskazywano na nowo wysadzone sadzonki drzew w miejscach wymagających uzupełnień. Przez cały czas prowadzenia postępowania administracyjnego zaprzeczał likwidacji lasu. W ocenie Sądu co najmniej przedwczesne było ustalenie przez organ, że założona uprawa leśna na gruntach rolnych została częściowo zlikwidowana na powierzchni 0,62 ha. Również wątpliwości Sądu budzi powierzchnia przyjęta przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu decyzji raz wskazywana jest likwidacji lasu na powierzchni 0,62 a na innych stronach decyzji powierzchnia 0,57 ha. Zgromadzony materiał dowodowy był niewystarczający do podjęcia decyzji o wstrzymaniu płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych. Wykładni pojęcia likwidacji uprawy leśnej dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 3044/18 zgodnie z którą "Wykładnia § 13 ust. 5 rozporządzenia z 11 sierpnia 2004 r. stanowiąca podstawę wydania przedmiotowej decyzji o wstrzymaniu płatności, to jest wykładnia pojęcia likwidacji (czy częściowej likwidacji) uprawy leśnej musi być dokonywana z uwzględnieniem celu wsparcia. Musi być interpretowana jako trwała likwidacja uprawy leśnej, to jest faktyczne zaprzestanie dokonywania na określonym gruncie uprawy leśnej, zabiegów mających na celu utrzymywanie zalesienia. Fakt zaistnienia sytuacji, gdy posadzone sadzonki nie rokują na rozwój zalesienia i konieczne jest ich zastąpienie czy uzupełnienie nowymi, zgodnie z zasadami gospodarki leśnej nie może być uznany za równoznaczny z likwidacją, czy częściową likwidacją uprawy leśnej w rozumieniu § 13 ust. 5 rozporządzenia z 11 sierpnia 2004 r." W świetle powyższego, zdaniem Sądu nie można uznać za równoznaczne z likwidacją, czy częściową likwidacją uprawy leśnej sytuacji, gdy jednorazowo dnia 4 września 2018 r. stwierdzono, że część posadzonych sadzonek drzew znajduje się na terenie o podwyższonym stanie wody. Tym bardziej, iż w protokole z czynności kontrolnych widnieje zapis inspektorów terenowych "wpisano powierzchnię zamierzoną (1,40 ha) na części dostępnej w dniu kontroli. Jednak uwzględniając powierzchnię części podtopionej, widoczne sadzonki można sumując obie powierzchnie 1,40 ha + 0,57 ha i biorąc pod uwagę tolerancję pomiaru powierzchni pierwotnego i uzupełnionego z powodu wypadów zalesienia uznać, że odpowiadałoby powierzchni z planu zalesienia". Wskazany protokół jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i stosownie do powołanego przepisu stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skarżący od początku postępowania powoływał się na podany w protokole stan faktyczny, niestwierdzający likwidacji części uprawy leśnej. Nie można przy tym nie dostrzec, że na stronach protokołu zawarte zostało zastrzeżenie, iż wartość powierzchni stwierdzonej w kontroli na miejscu ma charakter warunkowy i może w zależności od dalszych czynności podejmowanych przez ARiMR ulec zmianie. W sytuacji, gdy skarżący – jako strona postępowania administracyjnego – powoływał się na prowadzenie uprawy leśnej zgodnie z wymogami oraz istnienie na gruncie "żywych" sadzonek drzew (potwierdzonych też w protokole kontroli), rzeczą organu odwoławczego, działającego zgodnie wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, było szczegółowe rozważenie powyższych zagadnień. Natomiast organ w treści swojej decyzji wskazywał tylko na powierzchnię zalesienia zamierzoną i dostępną w trakcie kontroli, nie odniósł się natomiast do całej treści zapisów zawartych w protokole z kontroli jak i do okoliczności i argumentów, na które skarżący powoływał się w licznych pismach kierowanych do ARiMR. Skarżący w tych pismach poczynając od 2018 r., co jeszcze raz Sąd podkreśla, kwestionował fakt likwidacji lasu, cały też czas powracał do kwestii zalewania części gruntu zajętego pod zadrzewienie, wodami opadowymi i gruntowymi. Organy prowadząc postępowanie nie ustaliły czy sadzonki drzew na części niedostępnej w trakcie kontroli nosiły cechy obumarcia czy też zalanie wodą deszczową nie zaszkodziło wzrostowi tych drzewek. Nie odniosły się i nie wyjaśniły, czy działania i zabiegi podejmowane przez skarżącego na gruncie opisane w "uwagach do kontroli" zmierzały do trwałej likwidacji uprawy leśnej, czy świadczyły o faktycznym zaprzestaniu dokonywania na gruncie uprawy leśnej, czy miały na celu utrzymywanie zalesienia i kontynuowanie prowadzenia założonej uprawy. Organ ograniczył się do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie doszło do zaniechania pielęgnacji i prowadzenia uprawy leśnej na części gruntu, nie uwzględniając, okoliczności faktycznych opisanych przez inspektorów terenowych. Zdaniem Sądu organ odwoławczy uchylił się od szczegółowej i merytorycznej oceny stawianych przez skarżącego w pismach oraz odwołaniu zarzutów, brak jest też jego wypowiedzi odnośnie zapisów zawartych w protokole z kontroli. Organy obu instancji nie wyjaśniły zatem wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nie ustaliły w sposób właściwy stanu faktycznego. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest warunkiem niezbędnym prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Ustalenie, czy w niniejszej sprawie doszło do trwałej likwidacji części uprawy leśnej czy też nie i na jakiej powierzchni działki, ma istotne znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisu § 13 ust. 5 rozporządzenia. Dopiero po wyjaśnieniu wskazanych okoliczności zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. możliwe będzie ustalenie, czy skarżącemu należało wstrzymać płatność z tytułu zalesienia gruntów. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a. w związku z art.135 P.p.s.a., uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia 16 lipca 2020 r. Rozstrzygniecie o zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi w kwocie [...]zł, zostało wydane na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.