III SA/Lu 148/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Sędziowie WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu oddala skargę. Decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2016 r. zarejestrowano samochód marki [...], rok produkcji 2012, nr VIN [...] na rzecz M. Ś.. Skarżący przedłożył wówczas: wniosek o rejestrację z dnia [...] kwietnia 2016 r., umowę komisową nr [...] z dnia 16 marca 2016 r. zawartą pomiędzy M. [...] Sp. z o.o. w L. a W. G., fakturę nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wystawioną przez M. S. Sp. z o. o., dowód rejestracyjny seria [...], kartę pojazdu seria [...] wystawioną przez Starostę C. oraz tablice o nr rej. [...] Postanowieniem Prezydenta Miasta L. z dnia 7 kwietnia 2017 r. wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia [...] maja 2016 r. po uzyskaniu informacji, że w wyniku wznowienia postępowania Starosta C. decyzją z dnia [...] marca 2017 r. uchylił w całości swoją decyzję wydaną w dniu [...] kwietnia 2016 r. w sprawie zarejestrowania na rzecz W. G. przedmiotowego pojazdu (marki [...] nr VIN: [...], rok produkcji 2012, nr rej. [...]) i odmówił zarejestrowania tego pojazdu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Prezydent Miasta L. uchylił w całości ostateczną decyzję z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie zarejestrowania na rzecz M. Ś. oraz odmówił zarejestrowania tego pojazdu. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. (doręczoną skarżącemu w dniu 4 września 2017 r. i przez niego nie zaskarżoną) uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2017 r. i decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2016 r. o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz M. Ś. oraz odmówiło rejestracji pojazdu na rzecz skarżącego. W dniu 28 września 2017 r. M. Ś. złożył wniosek o rejestrację przedmiotowego pojazdu, przedkładając dowód uregulowania (zapłaty) akcyzy w dniu 30 stycznia 2017 r. Wezwaniem organu z dnia 18 października 2017 r. zobowiązano skarżącego do przedstawienia prawomocnego wyroku potwierdzającego prawo własności spornego [...] (lub innego dokumentu stwierdzającego własność pojazdu). Wniosek z dnia 28 września 2017 r. załatwiono decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2017r., nr [...] o odmowie rejestracji [...] na rzecz M. Ś.. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji [...] na rzecz M. Ś. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy nawiązując do całokształtu okoliczności rozpoznawanej sprawy argumentował między innymi, że jego decyzja ma charakter procesowy i brak jest podstaw do szczegółowego odnoszenia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Kwestia rejestracji pojazdu została zamknięta ostateczną decyzją SKO w L. z dnia [...] sierpnia 2017 r. Sprawa rejestracji mogłaby być ponownie wszczęta, ale na innej podstawie faktycznej i prawnej (wobec uzyskania orzeczenia sądu powszechnego potwierdzającego prawo własności pojazdu). Kolejne wnioski zmierzające do rejestracji pojazdu na podstawie tych samych dokumentów sprowadzają się jedynie do prób ponownego załatwienia sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a to zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji. W sprawie rejestracji pojazdu już rozstrzygnięto inną ostateczną decyzją administracyjną (o odmowie rejestracji). Wobec tego należało uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości. W skardze M. Ś. zarzucił, że decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. wydano na podstawie błędnego założenia, że w postępowaniu prowadzonym na wniosek z dnia 28 września 2017 r. nie przedstawiono żadnych nowych dokumentów niż znane temu organowi przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. Ta ostatnia została wydana w oparciu o decyzję SKO w C. z dnia [...] czerwca 2017 r. Skarżący podniósł, że zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2017 r. zostały wydane z powodu wyjścia na jaw nowej okoliczności - braku potwierdzenia zapłaty akcyzy. Przy wniosku z dnia 28 września 2017 r. o ponowną rejestrację pojazdu przedstawiono potwierdzenie zapłaty akcyzy. Przedstawiono też dokumenty, z których wynikało, że W. G. przeniósł własność pojazdu na rzecz skarżącego. Skarżący stwierdził, że nie można mówić o popełnieniu przestępstwa w związku z obrotem pojazdem i jego rejestracją, skoro postanowieniem Komendy Miejskiej Policji w C. (nr [...]) - zatwierdzonym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w C. - umorzono postępowanie w sprawie posłużenia się podrobionym dokumentem odprawy celnej w Oddziale Celnym w C.. Były to nowe okoliczności i nie znane SKO w L. przy wydawaniu decyzji w dniu [...] sierpnia 2017 r. Wniosek z dnia 28 września 2017 r. zawierał komplet dokumentów uzasadniających rejestrację pojazdu. W odpowiedzi na skargę SKO w L. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja z dnia [...] stycznia 2018 r. nie narusza przepisów prawa. Z akt sprawy wynika, że sprawa rejestracji spornego pojazdu marki została załatwiona ostateczną decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] sierpnia 2017 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Decyzją tą (kończącą postępowanie wznowieniowe) uchylono decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2016 r. o zarejestrowaniu [...] marki [...], rok produkcji 2012, nr VIN [...] na rzecz skarżącego. Wspomnianą decyzją Kolegium z dnia [...] sierpnia 2017 r. odmówiono jednocześnie rejestracji tego pojazdu na rzecz skarżącego M. Ś.. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. została doręczona skarżącemu w dniu 4 września 2017 r. (i nie została przez niego zaskarżona). Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji. W myśl art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Z przepisów tych wynika, że orzekanie w sprawie, którą już rozstrzygnięto występującą w obrocie prawnym decyzją administracyjną, nie jest dopuszczalne. Ponowne orzeczenie wydane w tej samej sprawie obarczone jest w takim przypadku kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W świetle powołanego przepisu, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Oznacza to, że ponowiony w dniu 28 września 2017 r. wniosek skarżącego o zarejestrowanie spornego pojazdu nie mógł być merytorycznie rozpoznany przez Prezydenta Miasta L. (i niestety był o czym świadczy argumentacja tego organu zaprezentowana w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2017 r.). Stąd decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2017 r. o odmowie rejestracji pojazdu była rozstrzygnięciem nieprawidłowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie wyjaśniło w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. (uchylającej decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 20 listopada 2017 r. oraz umarzającej postępowanie pierwszej instancji w całości), że kwestia rejestracji pojazdu została załatwiona ostateczną decyzją SKO w L. z dnia [...] sierpnia 2017 r. i sprawa rejestracji mogłaby być ponownie wszczęta i rozstrzygnięta, ale na innej podstawie faktycznej i prawnej. W realiach rozpoznawanej sprawy Kolegium prawidłowo stwierdziło, że uzyskanie orzeczenia sądu powszechnego potwierdzającego prawo własności pojazdu uprawniałoby skarżącego do złożenia skutecznego wniosku o zarejestrowanie pojazdu. Nie są usprawiedliwione zarzuty i wnioski skargi, że w dniu 28 września 2017 r. przedłożono kompletny wniosek o rejestrację pojazdu i rzeczą organu było wydać dla skarżącego pozytywne rozstrzygnięcie w tej sprawie. Należy wyjaśnić, że art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym wymienia dokumenty stanowiące podstawę rejestracji pojazdu. Przepis ten w ust. 1 pkt 1 określa, że rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu. Stosownie do art. 73 ust. 1 cyt. ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie organu z dnia 18 października 2017 r. do przedstawienia prawomocnego wyroku potwierdzającego prawo własności spornego [...] (lub innego dokumentu stwierdzającego własność pojazdu). Wymaga wyjaśnienia, że pierwotnej rejestracji spornego pojazdu na rzecz skarżącego dokonano decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2016 r. Decyzję tę wydano na podstawie przedłożonej przez skarżącego dokumentacji (wniosku o rejestrację z dnia 20 kwietnia 2016 r., umowy komisowej nr [...] z dnia 16 marca 2016 r. zawartej pomiędzy firmą M. [...] Sp. z o.o. w L. a W. G., faktury VAT marża [...] z dnia [...] marca 2016 r. wystawionej przez ww. firmę, dowodu rejestracyjnego seria [...] oraz karty pojazdu seria [...] wystawionej przez Starostę [...]. Z pisma Komendy Miejskiej Policji w C. z dnia [...] kwietnia 2017 r. wynika, że W. G. nie kupował pojazdu marki [...] posiadającego numer identyfikacyjny VIN [...], nie płacił za ten pojazd i zarejestrował go na siebie na podstawie poświadczającej nieprawdę umowy kupna sprzedaży (k. 57 akt adm.). Powyższa informacja Policji odnosiła się do umowy kupna sprzedaży z dnia [...] lutego 2016 r. (k. 22 akt adm.). Stronami tejże umowy był D. W. (sprzedający) i W. G. (kupujący). W tych okolicznościach skarżący nie może twierdzić, że nabył pojazd, czego dowodem ma być faktura nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wystawiona przez firmę M. [...] Sp. z o.o. w L.. Według umowy komisowej z dnia [...] marca 2016 r. ww. firma miała działać jako komisant na podstawie zlecenia udzielonego przez W. G. (komitenta). Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, brak jest dowodów świadczących, że przeniesiono własność pojazdu na rzecz skarżącego. Z pisma Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia 22 maja 2017 r. (k. 59 akt adm.) wynika, że sporny pojazd został dopuszczony do obrotu na podstawie przepisów prawa celnego i z tego względu odblokowano system Zefir 2 umożliwiający wygenerowanie zaświadczenia o zapłaconej akcyzie. Bez znaczenia jest więc fakt, że do wniosku z dnia 28 września 2017 r. o ponowną rejestrację pojazdu dołączono wystawiony automatycznie przez system teleinformatyczny Ministerstwa Finansów dokument (k. 85 akt adm.) potwierdzający dokonanie w dniu 30 stycznia 2017 r. zapłaty akcyzy. Z akt sprawy wynikało, że w wyniku wznowienia postępowania Starosta C. decyzją z dnia [...] marca 2017 r. uchylił w całości swoją decyzję wydaną w dniu [...] kwietnia 2016 r. w sprawie zarejestrowania na rzecz W. G. pojazdu (marki [...] nr VIN: [...], rok produkcji 2012, nr rej. [...] i odmówił zarejestrowania tego pojazdu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Starosty [...] wyjaśniono między innymi, że dokumenty, które nie odzwierciedlają stanu prawnego pojazdu nie mogą stanowić podstawy do rejestracji, że weryfikacja przedłożonego przez M. Ś. dniu 2 lutego 2017 r. dowodu zapłaty podatku akcyzowego wskazywała, że odprawa celna [...] dotyczyła nie przedmiotowego [...], ale innego towaru, że dowód zapłacenia akcyzy "nosi cechy nieoryginalności" (dowód ten nie został wygenerowany przez system informatyczny Ministerstwa Finansów e – Zefir i dokument odprawy celnej [...] nie został wydany przez niemieckie służby celne). Jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. rozpoznało odwołanie M. Ś. i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] (z dnia [...] marca 2017 r.). Powyższe oznacza, co prawidłowo podniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący żąda ponownie rejestracji tego samego pojazdu i na podstawie tych samych dokumentów. Nieskuteczny jest zarzut skargi, że Kolegium stawia znak równości pomiędzy postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji w dniu [...] sierpnia 2017 r. i postępowaniem zainicjowanym wnioskiem z dnia 28 września 2017 r. Jak wyjaśnia Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 czerwca 1993 r. sygn. III ARN 27/93, organ administracji jest związany, na podstawie art. 110 k.p.a., wydaną przez siebie decyzją także wówczas, gdy strona składająca nowy wniosek powołuje się na zmianę podstawy prawnej rozstrzygnięcia, polegającą na rozszerzeniu przesłanek pozwalających na ewentualne uwzględnienie wniosku. W orzecznictwie wyrażono również pogląd, że art. 110 k.p.a. wprowadza związanie organu wydaną przez siebie decyzją w znaczeniu proceduralnym, a to prowadzi do wniosku, że przepis ten odnosi się do stabilizacji treści rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, kończącej wahania co do jej załatwienia i uniemożliwia organowi zmianę własnego stanowiska wyrażonego w już doręczonej lub ogłoszonej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 494/97). W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.