III SA/Lu 157/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Inne z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie rekompensaty za nieprzerwane nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt objętych programem bioasekuracji - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie i doręczenie orzeczenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. zawiadomiono J. K. (dalej jako: skarżący) o wyznaczeniu terminu rozprawy. Zawiadomienie zawierało: imię, nazwisko oraz adres zawiadamianego, sąd oraz miejsce i czas posiedzenia, skarżącego oraz przedmiot sprawy, cel posiedzenia, skutki niestawiennictwa, a także zasady i terminy składania wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczeniu go wraz z odpisem wyroku. Wyrokiem z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 157/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę skarżącego na decyzję Inne z dnia 13 lutego 2018 r., nr [...]. W dniu 28 czerwca 2018 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie i doręczenie orzeczenia, wnosząc jednocześnie o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zgodnie z doręczonym zawiadomieniem o terminie zaplanowanej rozprawy, w dniu 29 maja 2018 r. miała mieć miejsce rozprawa, a nie ogłoszenie wyroku. W ocenie skarżącego nie został on poinformowany o możliwości oraz terminie ogłoszenia wyroku w sprawie, a jedynie o skutkach niedochowania terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie. W jego ocenie okoliczności te świadczą o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Skarżący podkreślił, że o treści zapadłego rozstrzygnięcia dowiedział się w dniu 21 czerwca 2018 r. w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem sekretariatu sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia i doręczenia go wraz z odpisem wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie. W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1-2 i 4 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, skarżący nie spełnił przesłanek do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku i doręczenie jego odpisu wraz z uzasadnieniem. Skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W ocenie Sądu okoliczności wskazywane w uzasadnieniu złożonego wniosku nie wskazywały na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i jego doręczenie wraz z odpisem wyroku, a na nienależytą staranność przy prowadzeniu swoich własnych spraw. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu wniosku nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. Zawiadomienie o wyznaczeniu terminu rozprawy z dnia 25 kwietnia 2018 r., skierowane do skarżącego, zawierało wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 93 p.p.s.a. tj.: imię, nazwisko albo nazwę i siedzibę zawiadamianego oraz adres zawiadamianego, sąd oraz miejsce i czas posiedzenia, skarżącego oraz przedmiot sprawy, cel posiedzenia, skutki niestawiennictwa, a także zasady sporządzania uzasadnienia wyroku wraz z terminem na złożenie stosownego wniosku. Trzeba pamiętać o tym, że przywrócenie terminu jest wyjątkiem od zasady obowiązku ich przestrzegania. Osoba, która chce skorzystać z tej instytucji prawnej musi dołożyć należytej staranności przy wykazywaniu przesłanek ustawowych. W ocenie sądu, skarżący nie dołożył takiej staranności i nie wykazał spełnienia podstawowej przesłanki przywrócenia terminu – braku winy w uchybieniu terminu. Musi to skutkować odmownym rozpatrzeniem jego wniosku. Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminowi. Kryterium braku winy jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. postanowienie NSA z 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, M. Praw. 2003/8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M. Praw. 2002/23, s. 1059). Przykładowo pomyłka polegająca na pominięciu lub przestawieniu niektórych cyfr w wielocyfrowym numerze konta bankowego i wynikające z tego uiszczenie wpisu na inne konto nie mogą być poczytane za winę w rozumieniu art. 86 § 1 (por. postanowienie SN z 19 marca 2003 r., I CZ 18/03). W jednym z najnowszych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że przy ocenie, czy uchybienie terminowi było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminowi (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie mu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (postanowienie NSA z 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15), (B. Dauter Komentarz do art. 86 p.p.s.a. w: B.Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. VII WKP 2018). Wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Należy stwierdzić, że skarżący należycie dbający o swoje własne interesy mając świadomość o wyznaczeniu terminu rozprawy i po zapoznaniu się z nadesłanymi pouczeniami powinien podejmować minimum niezbędnych czynności związanych ze swoim udział w prowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym, do czego z całą pewnością można zaliczyć pozyskanie informacji o wyniku przeprowadzonej rozprawy. W niniejszej sprawie skarżący zainteresował się przebiegiem rozprawy - jak sam przyznał - dopiero po upływie 23 dni od jej przeprowadzenia w dniu 21 czerwca 2018 r. W dobie społeczeństwa informacyjnego i powszechnej dostępności środków łączności takie postępowanie uznać należy za nienależyte dbanie o swoje własne sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z 87 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.