III SA/Lu 175/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 października 2010r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu oddala skargę Zaskarżoną przez S. B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak. [...] Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję prezydenta Miasta C. z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] orzekającą o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu S. B. w miejscu pobytu stałego w C. przy ul. S. [...] dokonanej w dniu [...] listopada 2007 r. Jak podstawę prawną decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zwanej dalej: ustawą o ewidencji. W dniu [...] listopada 2007 r. S. B. został zameldowany w lokalu mieszkalnym położonym w C. przy ul. S. [...]43. Organ pierwszoinstancyjny ustalił, że skarżący w lokalu tym nigdy nie zamieszkiwał. Z tych względów Prezydent Miasta C. uznał, że zaistniały przesłanki prawne do anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania, ponieważ nastąpiło ono z naruszeniem przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji. Z decyzją tą nie zgodził się S. B. składając odwołanie. W treści odwołania podnosił, iż po opuszczeniu zakładu karnego nie będzie miał gdzie mieszkać, a ubiega się o przedterminowe zwolnienie z odbywania kary pozbawienia wolności. Organ drugoinstancyjny uznał, iż odwołanie na uwzględnienie nie zasługuje. Stwierdził, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż decyzja organu I instancji pod względem merytorycznym i prawnym jest prawidłowa, bowiem nie zostały spełnione warunki zameldowania skarżącego na pobyt stały. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że zgłoszenie pobytu stałego S. B. w przedmiotowym lokalu mieszkalnym w dniu [...] listopada 2007 r. i jego zameldowanie na pobyt stały w trybie czynności materialno-technicznej nastąpiło w sytuacji, gdy skarżący w tym lokalu nie zamieszkiwał. Jak twierdzi sam skarżący od 1995 roku odbywa karę pozbawienia wolności. Obecnie przebywa w Zakładzie Karnym w O. L. Ustalenia te znalazły potwierdzenie w zeznaniu świadka A. S. - dziadka skarżącego i wynikach kontroli meldunkowej. A. S. przyznaje, iż S. B. został zameldowany fikcyjnie, nigdy u niego nie zamieszkiwał i nie posiada żadnych rzeczy w przedmiotowym lokalu. Skarżący nie kwestionował faktu fikcyjnego zameldowania oraz nie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu podnosił tylko, iż po opuszczeniu zakładu karnego nie będzie miał gdzie zamieszkać, a został zameldowany ze względu na zbliżającą się możliwość warunkowego zwolnienia, a nie jak podaje w zeznaniach jego dziadek A. S. z powodu wyrabiania dowodu osobistego. Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu, natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 tejże ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W tym stanie prawnym zameldowanie na pobyt stały może nastąpić w razie stwierdzenia faktycznego pobytu osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego zamieszkiwania. Warunek ten w sprawie niniejszej nie został spełniony, wobec czego czynność materialno-techniczną zameldowania na pobyt stały stanowiła, potwierdzenie fikcji meldunkowej i powinna być anulowana. W skardze do sądu administracyjnego S. B. powtórzył argumenty zawarte we wcześniejszym odwołaniu. Przedstawił stan faktyczny sprawy zwracając uwagę na to, iż przed osadzeniem w zakładzie karnym w 1995 r. mieszkał razem z dziadkami w lokalu mieszkalnym, który został zburzony. Dziadek nie dokonał jego zameldowania w nowo otrzymanym mieszkaniu, gdyż skazany został wyrokiem sądu na długoletnie pozbawienie wolności. Dopiero w 2007 r., gdy przybliżyła się realna możliwość opuszczenia zakładu karnego, został zameldowany w lokalu mieszkalnym w C. przy ul. S. [...]. Obecnie po opuszczeniu zakładu karnego nie ma gdzie zamieszkać, dlatego żąda przydzielenia mieszkania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalanie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Sąd nie ocenia natomiast zaskarżonych aktów lub czynności z punktu widzenia zasad słuszności, czy celowości. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracyjnego stanowił art. 47, a ściślej - jego ust. 2 ustawy o ewidencji. Przepis ten stanowi, iż organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym (art. 47 ust.1). Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust. 2). Czynność materialno-techniczna jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności, ani prawomocności, co oznacza, iż w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego. Stwierdzenie nieważności (anulowanie) czynności materialno-technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy tylko wtedy, gdy wątpliwości o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności ujawniły się już po dokonanej czynności materialno-technicznej związanej z zarejestrowaniem faktu zameldowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1189/07; wyrok WSA w Lublinie z 04.03.2010r. sygn. akt III SA/Lu 565/09). Art. 47 ust. 1 nakazuje organowi gminy prowadzącemu ewidencję ludności dokonać na podstawie zgłoszenia zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również w przypadku innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy w formie decyzji (art. 47 ust. 2). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wyjaśnić trzeba, iż czynność materialno - techniczna zameldowania będzie prawidłowa i nie budząca wątpliwości, jeżeli osoba meldująca się na pobyt stały będzie przebywać w tym miejscu zameldowania z zamiarem stałego przebywania. Przez pojęcie "pobytu stałego" w myśl art. 6 ust. 1 powołanej ustawy należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Dla zaistnienia przesłanek pobytu stałego konieczne jest zatem fizyczne przebywanie osoby w miejscu pobytu stałego i skupienie tam centrum życiowego. Zgodzić się należy z organem, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazują, że powyższe przesłanki wymagane do zameldowania skarżącego na pobyt stały pod adresem ul. S. [...] w C. nie zostały spełnione. Prawidłowo ustalono, że skarżący faktycznie nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Chodzi nie tylko o datę rejestracji jego zameldowania w dniu [...] listopada 2007 r. , ale także o okres poprzedzający ten dzień jak i czas po rejestracji. Skarżący sam przyznał, iż od 1995 r. po dzień dzisiejszy przebywa w zakładzie karnym, odbywając długoletnią karę pozbawienia wolności. Dla dokonania zaś czynności materialno - technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu ale też faktyczne zamieszkanie w lokalu. Inaczej rzecz ujmując: miejsce stałego pobytu osoby to miejsce, w którym osoba realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Okoliczności tego rodzaju nie można przypisać skarżącemu, stąd dokonaną na jego rzecz w dniu [...] listopada 2007 r. czynność materialno-techniczną zameldowania w domu przy ul. S. [...] w C. należało istotnie jako wadliwą anulować. Nie ma w związku z tym znaczenia sama tylko i wyłącznie wola skarżącego zamieszkania w lokalu mieszkalnym pod wskazanym wyżej adresem po opuszczeniu przez niego zakładu karnego. Kwestie związane zaś ze zgłaszanym przez niego żądaniem zapewnienia mu lokalu mieszkalnego nie należą do spraw rozstrzyganych w niniejszym postępowaniu. Jak wspomniano powyżej, przesłanką jaką winien oceniać organ rozstrzygający o zameldowaniu jest fakt przebywania danej osoby w tym miejscu, gdzie ma być ona zameldowana. W przedmiotowej sprawie organy dokonały właściwej oceny stanu prawnego jak i faktycznego (subsumcji), co skutkowało prawidłowym rozstrzygnięciem w przedmiocie uchylenia czynności zameldowania skarżącego w lokalu przy ul. S. [...] w C. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).