III SA/Lu 1780/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] o nałożeniu na [...] kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 2 marca 2015 r. W [...] dokonano kontroli drogowej samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował [...], wykonując przewóz w imieniu i na rzecz [...], prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo pasażera na trasie z ul. [...] na ul. [...] w [...] i z powrotem. Za zrealizowany przewóz kierujący wystawił paragon na kwotę 17,50 zł. Przebieg kontroli utrwalono w protokóle kontroli nr [...] dołączając dokumentację fotograficzną dokumentów oraz pojazdu. W toku postępowania przesłuchano w charakterze świadka pasażera, który zeznał, że zamawiany był przewóz a nie usługa ochrony. Skarżący wyjaśnił natomiast, że kierowca w dniu kontroli wykonywał usługę ochroniarską o nazwie handlowej "[...] ". Nie była to usługa przewozu okazjonalnego, ani przewozu osób taksówką. Organ pierwszej instancji uzyskał informację z Urzędu Miasta [...], że [...] posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...], wydaną w dniu 29 listopada 2011 r. z datą ważności do 28 listopada 2025 r., jednakże pojazd o nr rej. [...] nie został do niej zgłoszony. Decyzją z [...] lipca 2015 r. [...] [...] Inspektor Transportu Drogowego nałożył na [...] karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenia w postaci: - wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym; - wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.; - niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] wskazał, że w dniu kontroli jego pracownik wykonywał usługę ochroniarską o nazwie handlowej "[...] " i nie było to świadczenie usług przewozu osób bez odpowiednich uprawnień oraz samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. Odwołujący wskazał ponadto, że podczas złożenia zamówienia za pośrednictwem numeru telefonu [...] klient zostaje każdorazowo poinformowany o charakterze zamawianej usługi oraz braku możliwości zamówienia taksówki i przewozu osób. Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją z [...] września 2015 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zebrany materiał dowodowy w postaci zeznań pasażera oraz dokumentów okazanych przez kierowcę, potwierdza wykonywanie przez przedsiębiorcę zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. Podjęcie pasażera, który zamawia usługę przewozu, a następnie przewiezienie go w miejsce przez niego wskazane oraz pobranie za usługę określonej kwoty za wydaniem paragonu, jest równoznaczne z wykonywaniem okazjonalnego przewozu osób. Skarżący nie zgłosił kontrolowanego pojazdu o nr rej. [...] do posiadanej licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, uchybiając tym samym obowiązkowi wynikającemu z art. 8 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją podniesioną w odwołaniu, że przewóz stanowił wykonanie usługi ochrony. Podniósł, iż całokształt okoliczności sprawy wskazywał jednoznacznie, że chodziło o klasyczną usługę przewozu osób, zakwalifikowaną prawidłowo przez organ I instancji jako przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym. Nie stanowił bowiem ani przewozu regularnego, ani regularnego specjalnego, ani wahadłowego. Podczas kontroli kierujący nie okazał licencji na usługi w zakresie ochrony osób i mienia, a zawarta z pasażerem umowa nie miała formy pisemnej, co jest wymagane dla usługi ochrony. W ocenie organu niedopuszczalna jest praktyka, zgodnie z którą dla obejścia obowiązujących przepisów przedsiębiorca, który faktycznie wykonuje przewóz osób, może uniknąć spełnienia ciążących na nim obowiązków w tym zakresie poprzez wskazanie, że wykonywał usługę ochroniarską w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Z zeznań przewożonego pasażera nie wynikało, aby wykonywana usługa dotyczyła bezpośredniej ochrony fizycznej, zatem niewątpliwie w przedmiotowej sprawie kierujący wykonywał zarobkowy przewóz osób. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie stwierdzono naruszenie polegające na zamontowaniu w pojeździe urządzenia przypominającego taksometr, wbrew zakazowi wynikającemu z art. 18 ust. 5 ustawy, co potwierdził przesłuchany pasażer [...], wyjaśniając do protokółu, że "opłata za kurs została wyświetlona na smartfonie kierowcy. Nie było to urządzenie jakie znajduje się w taksówkach, tylko coś w rodzaju taksometru". W ocenie organu nie ma również wątpliwości, że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast kontrolowany pojazd tego parametru nie spełniał, gdyż był przystosowany tylko do przewozu 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza materiał zdjęciowy oraz dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r., zarzucając naruszenie: 1. art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - poprzez błędne przyjęcie, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny osób samochodem niespełniającym wymaganego przepisami ustawy kryterium konstrukcyjnego w sytuacji, gdy prowadzona przez [...] działalność z wykorzystaniem przedmiotowego pojazdu dotyczy zupełnie innych przewozów niż wynikające z ustawy o transporcie drogowym przewozy osób; 2. art. 14 ust. 1 w zw. z art. 7a i 8 ustawy o transporcie drogowym - poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie dopełnił obowiązku zgłoszenia na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił mu licencji, zmiany danych w postaci zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do udzielonej mu uprzednio licencji w sytuacji, gdy przedmiotowy samochód nie jest wykorzystywany do przewozu osób w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym; 3. art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym - poprzez błędne przyjęcie, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem restrykcji wynikających z przedmiotowego przepisu a dotyczących w szczególności zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane w pojeździe było taksometrem w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia; 4. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez niedostateczne rozważenie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego informacji zamieszczonej na stronie internetowej, dotyczącej świadczonej przez firmę "[...] " usługi [...], stanowiącej istotny dowód w sprawie w zakresie charakteru oraz rodzaju prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w sytuacji, gdy organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 5. art. 7 k.p.a. - poprzez zaniechanie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy obejmującego prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą w zakresie usługi ochroniarskiej w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, w ramach której wykorzystuje podlegający kontroli pojazd; 6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - przez jego błędne zastosowanie polegające na bezpodstawnym wydaniu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji utrzymującej w całości w mocy decyzję organu I instancji w sytuacji, gdy na gruncie niniejszej sprawy nie istniały ku temu żadne obiektywne przesłanki prawne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r . Nr 718, dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, skarga podlega oddaleniu. Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem wskazanych przepisów doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co powoduje, że skarga nie mogła zostać uwzględniona. Istota sporu sprowadza się do oceny zgodności z prawem nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia i podlegającą w niniejszej sprawie ocenie Sądu jest ocena rodzaju usługi świadczonej przez skarżącego w momencie przeprowadzenia kontroli drogowej w dniu 2 marca 2015 r. W ocenie organu skarżący wykonywał zarobkowy okazjonalny przewóz osób. Zdaniem skarżącego natomiast w momencie, w którym dokonano kontroli przejazd nie miał charakteru przewozu osób, lecz stanowił wykonanie usługi ochrony osób i mienia. Na poparcie swojego stanowiska skarżący podniósł w skardze, że już z samej nazwy usługi "[...] " wynika wprost, iż wskazane działanie skupione jest na zapewnieniu osobom z niej korzystającym bezpieczeństwa i bezpośredniej ochrony przy jednoczesnym zagwarantowaniu taniości wskazanej usługi. Przedmiotowe działanie cechuje również pewność, niezawodność oraz rzetelność, dzięki czemu chroniony pasażer wraz z przewożonymi wspólnie rzeczami wartościowymi może liczyć na uniknięcie zewnętrznego zagrożenia dla siebie i transportowanych cennych przedmiotów z uwagi na zapewnioną usługę w zakresie ochrony osób i mienia. Argumentacja zarzutów podniesionych w skardze również sprowadza się do opisu prowadzonej przez skarżącego działalności w zakresie ochrony mienia oraz do polemiki z ustaleniami organów w kwestii rodzaju wykonywanej w dniu kontroli usługi. W ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze nie zdołały podważyć ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, ani przyjętej na ich podstawie oceny, którą należy uznać za prawidłową. Odwołując się do definicji zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm.; dalej powoływana jako u.t.d.) należy wskazać, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11 u.t.d.). Przewóz drogowy oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego [...] (art. 4 pkt 6a u.t.d.). Transport drogowy oznacza krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4; b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3 u.t.d.). Wreszcie pojęcie krajowego transportu drogowego w rozumieniu ustawy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1 u.t.d.). Z kolei w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 sierpnia 2014 o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 poz. 1099), pojęcie ochrony osób oznacza działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej. Ochrona osób i mienia jest realizowana między innymi w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, w tym stałej lub doraźnej (art. 3 pkt 1 lit. "a" ustawy). Wskazać należy, że wykonywanie usługi ochrony osób może polegać także na przewożeniu klientów z jednego miejsca do drugiego, w warunkach zapewniających bezpieczeństwo życia, zdrowia i nietykalności osobistej. Usługi związane z przewożeniem osób mogą być zatem potencjalnie kwalifikowane jako transport (przewóz) drogowy, ale również jako ochrona osób. Z uwagi na odmienne wymogi prawne prowadzenia obydwu rodzajów działalności praktyka orzecznicza wskazuje na istnienie zjawiska obchodzenia przepisów o transporcie drogowym poprzez próby kwalifikowania wykonywanej działalności do kategorii usług ochrony osób lub mienia. Z tego też względu należy przyjąć, iż o rodzaju wykonywanej usługi, niezależnie od określonego w ewidencji przedmiotu przedsiębiorstwa danego podmiotu, muszą decydować okoliczności faktyczne konkretnego przypadku. Istotą usługi przewozu, w tym przewozu okazjonalnego, jest przemieszczanie osób i to jest zasadniczy cel wykonywanej usługi. Z kolei w usłudze ochrony osób i mienia, elementem przeważającym jest zapewnienie odbiorcy usługi bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej i na te aspekty nakierowane powinny być widoczne środki jej realizacji, podczas gdy przewóz pojazdem należącym do wykonawcy usługi, stanowi w takim przypadku jedynie techniczny środek realizacji tej usługi i ma charakter wyłącznie pomocniczy. Jak wynika z ustalonego przez organy stanu faktycznego, okoliczności wykonanego przewozu świadczą jednoznacznie, że istotę wykonywanej usługi e dacie kontroli stanowił przewóz klienta na zamówionej trasie, bez zapewnienia mu usługi ochrony fizycznej, której tenże klient nie zamawiał, ani nie zlecił w trakcie realizowanego przewozu. Takiej oceny nie zmienia fakt, że kurs zamawiany był przez osobę trzecią. Co do zasady umowa ochrony osób, podobnie jak umowa przewozu, ex definitione mają charakter konsensualny, co oznacza, że do jej zawarcia dochodzi w momencie, w którym wszystkie istotne jej elementy są pomiędzy stronami uzgodnione. Strona skarżąca nie zdołała wykazać, aby w którymkolwiek momencie realizacji usługi, klient wyraził zgodę na ochronę jego osoby lub przewożonego mienia. Bez tego elementu, przedmiotem świadczenia ze strony skarżącego mógł być wyłącznie odpłatny przewóz osoby, co zostało ustalone w toku postępowania, na podstawie przeprowadzonych dowodów, tj. zeznań przewożonego pasażera i dowodu uiszczenia opłaty za kurs w postaci paragonu. Wobec powyższego, prawidłowa była konstatacja Głównego Inspektora, że nie chodziło o usługę ochrony, a o klasyczną usługę przewozu osób, zakwalifikowaną prawidłowo przez organ jako przewóz okazjonalny osób (nie stanowił bowiem ani przewozu regularnego, ani regularnego specjalnego, ani wahadłowego). Oceny tej nie podważa podnoszony w skardze argument o posiadaniu przez skarżącego bezterminowej koncesji na wykonywanie usług bezpośredniej ochrony fizycznej, udzielonej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Podkreślić należy, że według stanu prawnego obowiązującego w dacie kontrolowanego przewozu (2 marca 2015 r.) świadczenie usług ochrony osób wymagało posiadania licencji przez pracownika wykonującego takie usługi (art. 25 w zw. z art. 2 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r.). Kierowca pojazdu, którym przewożony był pasażer w dniu kontroli żadnej takiej licencji nie okazał. Ponadto ustawa nakłada na przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia obowiązek zachowywania formy pisemnej umów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (art. 19 ust. 1 pkt 3). W niniejszej sprawie umowa, w ramach której wykonano przewóz, nie została zawarta na piśmie, lecz ustnie, poprzez telefoniczne zamówienie pojazdu (co potwierdza sam skarżący). Argumentacja skarżącego w tym zakresie zmierza do absurdalnego wniosku, że każdy taksówkarz świadczy usługi ochrony osób (i to nie posiadając licencji ani koncesji na prowadzenie tej działalności), bowiem zapewnia odbiorcy swoich usług większe bezpieczeństwo niż podróżowanie komunikacją publiczną, czy poruszanie się pieszo. Należy zauważyć, że zaistniała w sprawie sytuacja nie ma charakteru jednostkowego. Podobnych negatywnych ocen prób obchodzenia wymogów ustawy o transporcie drogowym przez kwalifikowanie działalności jako usługi ochrony mienia dokonywał WSA w Warszawie w szeregu orzeczeniach (por. np. wyrok z 4 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1199/13, wyrok z 19 marca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 558/14), jak też WSA w Lublinie (por. wyrok z 23 października 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 658/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowe jest zatem stanowisko Głównego Inspektora, że objęty kontrolą przeprowadzoną w dniu 2 marca 2015 r. przewóz wykonywany w ramach działalności gospodarczej skarżącego nie stanowił usługi ochrony osób, lecz przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Konsekwencją tego jest słuszna argumentacja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że skarżący podlegał obowiązkom określonym w ustawie o transporcie drogowym odnoszących się do tego rodzaju przewozu. Stosownie do art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz powinien być wykonywany pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b ustawy. Jak wynika natomiast z dowodu rejestracyjnego kontrolowany pojazd jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu maksymalnie 7 osób wraz z kierowcą. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby na możliwość objęcia pojazdu wyjątkami określonymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. Z akt sprawy wynika, że umowa o przejazd została zawarta ustnie na skutek telefonicznego zamówienia przez klienta, a przewóz został opłacony po jego wykonaniu. Zasadne było zatem wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie określone w lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, czyli wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. Bezspornym jest także, że pojazd objęty kontrolą w niniejszej sprawie nie został zgłoszony przez skarżącego do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wobec czego organ prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną za naruszenie określone w lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, czyli za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji – zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą żadnych wątpliwości i nie były kwestionowane. Stanowisko skarżącego, że pojazd objęty kontrolą jest wykorzystywany w ramach usługi [...], której przedmiotem jest ochrona fizyczna przewożonego wartościowego mienia, należało ocenić jako przyjętą strategię obrony, która jednak w kontekście powyższych wywodów nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W ocenie Sądu chybiony jest również zarzut sformułowany w pkt 3 skargi. Mimo braku argumentów na jego poparcie w uzasadnieniu skargi, odnosząc się do zarzutu należy wskazać na zakazy wynikające z treści art. 18 ust. 5 u.t.d. w odniesieniu do przewozów okazjonalnych. Stosownie do tego przepisu, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: 1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; 2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; 3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Organ stwierdził naruszenie przez skarżącą zakazu określonego w pkt 1 cytowanego przepisu. Z ustaleń organu, potwierdzonych protokołem kontroli oraz zeznaniami świadka wynika, że w pojeździe zamontowano też urządzenie pomiarowo – liczące, w celu obliczenia należności za przewóz według określonej stawki za jeden kilometr. Powołując się na stanowisko NSA zawarte w wyroku z 26 lipca 2012 r. (II GSK 902/11), trafnie organ przyjął, że urządzenie zamontowane w kontrolowanym pojeździe niezależnie od jego nazwy i cech konstrukcyjnych, de facto pełniło funkcję taksometru, co stanowiło naruszenie przepisu art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d., ustalającego zakaz używania tego rodzaju urządzeń w przypadku przewozów okazjonalnych. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, za naruszenie przepisów art. 18 ust. 4a oraz art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym przewidziana jest kara pieniężna w wysokości po 8.000 zł., zaś za naruszenie art. 14 ust. 1 tej ustawy, kara w wysokości 800 zł. W myśl art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł., wobec czego zasadnie została ona określona w decyzji w tej wysokości. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie stwierdza aby organy rozstrzygające w niniejszej sprawie dopuściły się zarzucanego przez skarżącego naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię omówionych powyżej przepisów, ani też nie stwierdza naruszenia zasad postępowania w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania są w bezzasadne i zasadniczo pozbawione argumentacji. Jak wywiedziono wyżej organ dokonał prawidłowych i wyczerpujących ustaleń faktycznych i zasadnie przyjął, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny z naruszeniem wymogów określonych w ustawie, co uzasadniało nałożenie kar pieniężnych zgodnie z taryfikatorem zawartym w załączniku nr 3 do ustawy. W ramach kontroli poza zakresem zarzutów skargi, Sąd nie stwierdził innych wad prawnych zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu pierwszej instancji, które musiałyby skutkować uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.