III SA/Lu 195/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. w przedmiocie zwolnienia ze Służby Celnej – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2008 r. w przedmiocie zwolnienia go ze Służby Celnej. Skarżący jednocześnie domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek został uzasadniony oczywistą w jego ocenie zasadnością skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może na podstawie z art. 61 § 3 ppsa ustawy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ppsa, sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd na tym etapie nie bada zasadności skargi, ze względu na konieczność szybkiego rozpoznania wniosku, co w dodatku odbywa się z reguły na posiedzeniu niejawnym, a więc bez udziału samych zainteresowanych. Podobne stanowisko zajmowane jest również przez Naczelny Sad Administracyjny, który przykładowo w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251, uznał, że niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Skoro zatem skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa, zaś podniesiony przez niego argument nie uzasadnia uwzględnienia wniosku, na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak postanowieniu.