III SA/Lu 203/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi J. D. i P. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu cła od importowanego samochodu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w B., po rozpatrzeniu odwołania P. i J. D., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., zarządzającą zwrot cła od importowanego samochodu marki [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 4 lipca 2006 r. skarżący P. i J. D. zgłosili do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony ze Szwajcarii samochód osobowy marki [...], rok produkcji 2002. Do zgłoszenia celnego dołączono m.in. umowę sprzedaży z dnia 16 czerwca 2006 r. opiewającą na kwotę 1000 CHF. Zastosowano preferencyjną stawkę celną w wysokości 0%, ponieważ umowa z dnia 16 czerwca 2006 r. zawierała deklarację o preferencyjnym pochodzeniu towaru. Zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty długu celnego na podstawie zadeklarowanych przez skarżących elementów kalkulacyjnych. W wyniku weryfikacji deklaracji o pochodzeniu towaru zamieszczonej na umowie, przeprowadzonej przez szwajcarskie władze celne, ustalono, że eksporter nie przedstawił dowodu pochodzenia pojazdu. Naczelnik Urzędu Celnego w L., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., określił kwotę długu celnego w wysokości 269 zł, stosując stawkę celną "erga omnes" wynoszącą 10% wartości celnej towaru. Wobec wątpliwości co do faktycznej ceny sprzedaży przedmiotowego pojazdu Dyrektor Izby Celnej w B. na wniosek organu pierwszej instancji przesłał kopię umowy do weryfikacji przez szwajcarskie władze celne. Pismem z dnia 16 lutego 2009 r. władze celne Szwajcarii poinformowały, że zgodnie z dokonanymi ustaleniami firma G. dokonała sprzedaży samochodu marki [...] za cenę 13.300 CHF. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. określił wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę 13.300 CHF i określił kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 3.217 zł jako różnicę pomiędzy kwotą zapłaconą w dniu 12 czerwca 2008 r. a kwotą należną. W dniu 24 maja 2010 r. do Urzędu Celnego w L. wpłynął wniosek skarżących o zwrot należności celnych przywozowych i zastosowanie zerowej preferencyjnej stawki celnej. Skarżący do wniosku dołączyli wystawione retrospektywnie w oryginale świadectwo przewozowe EUR 1 z dnia 10 maja 2010 r. dokumentujące preferencyjne pochodzenie towaru z Niemiec. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. zarządził zwrot cła w kwocie 3.486 zł jako różnicę pomiędzy kwotą cła obliczoną w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 22 czerwca 2009 r., a wyliczeniem w tej decyzji. Skarżący złożyli odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w części oraz określenie kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z uwzględnieniem w podstawie opodatkowania nowej kwoty długu celnego. Skarżący zarzucili: - naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 4 oraz art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym poprzez zaniechanie określenia kwoty akcyzy należnej z tytułu importu wyrobów akcyzowych w drodze decyzji w związku ze zmianą stawki cła, a tym samym podstawy opodatkowania tego towaru, - naruszenie art. 34 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez zaniechanie określenia kwoty podatku VAT w drodze decyzji w związku ze zmianą stawki cła, stawki akcyzy, kwoty akcyzy. Zdaniem skarżących, Naczelnik Urzędu Celnego w L., wydając zaskarżoną decyzję określił na nowo tylko kwotę cła, a powinien też wydać decyzję określającą kwotę podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z uwzględnieniem w podstawie opodatkowania zerowej kwoty długu celnego. Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. dotyczy tylko kwoty długu celnego, nie rozstrzyga zaś wysokości kwoty należnej z tytułu podatku akcyzowego podatku VAT, gdyż sprawy te były przedmiotem oddzielnego postępowania. W sprawach podatkowych zapadły ostateczne decyzje określające kwoty podatku akcyzowego i podatku VAT od importowanego pojazdu. Wzruszenie decyzji ostatecznej możliwe jest w trybach nadzwyczajnych, określonych w art. 240 §1 Ordynacji podatkowej (wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną) oraz w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (stwierdzenie nieważności decyzji). Na powyższą decyzję skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, podnosząc, że sprowadzone auto było towarem opodatkowanym zarówno podatkiem akcyzowym, jak i podatkiem od towarów i usług VAT. Naczelnik Urzędu Celnego jest organem, który z mocy prawa jest obowiązany do poboru podatku akcyzowego oraz podatku VAT należnego z tytułu importu towarów. Organ ten, w przypadku ustalenia, że kwota podatku akcyzowego oraz kwota podatku VAT zostały wykazane nieprawidłowo, jest zobligowany do wydania decyzji określając wysokość tych podatków w prawidłowej wysokości. Zdaniem skarżących Naczelnik Urzędu Celnego w L. nieprawidłowo ograniczył się do określenia tylko kwoty cła, co nie pozostało bez wpływu na pozostałe elementy zawarte w zgłoszeniu celnym. W takim przypadku organ powinien również wydać decyzję określającą kwotę akcyzy należnej z tytułu importu wyrobów akcyzowych, jako wypadkowej wartości celnej i należnego cła w trybie art. 20 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, a także decyzję określającą kwotę podatku VAT należnego z tytułu importu towarów, jako wypadkowej wartości celnej, należnego cła i podatku akcyzowego w trybie art. 34 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług VAT. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosowały normy prawa materialnego. Bezpodstawny jest zarzut skarżących, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ rozstrzyga tylko o należnościach celnych, a pomija kwotę podatku akcyzowego oraz podatku VAT, które skarżący zobowiązani byli uiścić z tytułu importu samochodu. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, postępowanie w sprawie niniejszej wszczęte zostało przez organ pierwszej instancji - Naczelnika Urzędu Celnego w L. na wniosek J. D. i P. D. We wniosku tym, złożonym w dniu 24 maja 2010 r. skarżący domagali się zwrotu należności celnych przywozowych: cła w kwocie 3486 zł oraz pobranych odsetek ustawowych (k. 44-45 akt adm.). Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie żądania skarżących, w szczególności dokonał weryfikacji przedstawionego przez skarżących świadectwa przewozowego EUR 1, ustalił, jakie kwoty zostały przez skarżących wpłacone tytułem należności celnych i odsetek, a następnie wydał decyzję o zwrocie żądanej przez skarżących kwoty cła wraz z odsetkami w kwocie 1269 zł (decyzja nr [....] z dnia [...] grudnia 2010 r.). Przedmiotem decyzji organu odwoławczego, zaskarżonej do sądu administracyjnego, mogła być zatem jedynie sprawa zwrotu należności celnych przywozowych, objętych decyzją organu pierwszej instancji. Należy bowiem wyjaśnić, że zgodnie z art. 229 i 233 § 1 Ordynacji podatkowej, zakres rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy wyznaczony jest granicami sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Sprawa rozpatrywana w postępowaniu odwoławczym powinna być tożsama ze sprawą rozpatrzoną przez organ pierwszej instancji. Tożsamość ta dotyczy zarówno elementów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Rozpoznanie i załatwienie przez organ odwoławczy innej, nowej sprawy, stanowiłoby - ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - rażące naruszenie prawa. Organ odwoławczy nie mógł zatem w rozpoznawanej sprawie uwzględnić żądania skarżących uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w części i określenia kwoty podatku akcyzowego oraz podatku VAT. Podniesiona przez skarżących okoliczność, że na skutek dokonanego przez nich zgłoszenia celnego, wszczęte zostało z urzędu postępowanie w sprawie podatku akcyzowego oraz podatku VAT i określone zostały kwoty tych podatków, również nie dawała organowi odwoławczemu podstawy do rozstrzygania o tych podatkach w decyzji dotyczącej zwrotu należności celnych. Kwestię poszczególnych należności regulują bowiem odrębne przepisy prawa materialnego, w związku z czym w sprawach podatków akcyzowego oraz VAT wydane zostały odrębne decyzje. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że o wszystkich trzech rodzajach należności orzeka ten sam organ oraz że dotyczą one tego samego towaru importowanego. Jak wynika ponadto z akt postępowania administracyjnego w sprawach wymienionych podatków wydane zostały decyzje ostateczne, a zatem ich wzruszenie nastąpić może tylko w trybie nadzwyczajnym. Należy również podkreślić, że postępowanie w sprawie niniejszej wszczęte zostało na wniosek skarżących, a nie z urzędu. Organy związane były zatem zakresem żądania skarżących. Badając sprawę w pozostałym zakresie, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, Sąd nie dopatrzył się uchybień, mogących stanowić podstawę uchylenia decyzji jako niezgodnej z prawem. Zaskarżona decyzja uwzględnia żądanie skarżących zwrotu cła wraz z odsetkami. Rozstrzygnięcie to jest prawidłowe w świetle dokonanych przez organ ustaleń faktycznych co do preferencyjnego pochodzenia samochodu sprowadzonego przez skarżących ze Szwajcarii. Przedstawienie przez skarżących świadectwa EUR 1 uzasadniało zwrot należności celnych na podstawie art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1 z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, Rozdział 2, Tom 2, str. 307). Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.