III SA/Lu 22/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak /spr./, Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi P. L. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie III SA/Lu 454/04 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zakończonej postanowieniem z dnia 22 września 2004r. w sprawie skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004r. Nr [...] w przedmiocie : odmowy wznowienie postępowania rozgraniczeniowego postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem (sygn. akt III SA/Lu 454/04) odrzucił skargę P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończenia postępowania rozgraniczeniowego z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi pomimo prawidłowego wezwania. Postanowienie z dnia [...] września 2004 r. uprawomocniło się z dniem [...] października 2004 r. W dniu [...] stycznia 2005 r. P. L. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] września 2004 r., o którym mowa powyżej, podnosząc, że wypełnił wezwanie z dnia [...] września 2004 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi. Złożył podpis na skardze z dnia [...] lipca 2004 r. Ponadto w aktach sprawy znajdują się dwa odpisy skargi z dnia [...] lipca 2004 r. Złożenie wyżej wymienionych dokumentów, podpisu na skardze oraz upoważnienia dla A. L. w sekretariacie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało potwierdzone pieczęcią sądową z odnotowaną datą wpływu. Skarżący podniósł również, że w sekretariacie Sądu nie poinformowano go, że od upoważnienia do podpisu należy uiścić opłatę w znakach skarbowych. Zdaniem P. L. z art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że pełnomocnikiem strony mogą być rodzice skarżącego, zaś A. L. jest jego matką, więc warunek ten został spełniony. Ponadto zgodnie z art. 36 pkt 3 wymienionej ustawy pełnomocnika można wyznaczyć do niektórych tylko czynności prawnych. Oprócz tego skarżący przez złożenie podpisu wypełnił ten brak formalny, zatem wypełnił znamiona art. 46 § 1 pkt 4 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo 2) jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, (a strona przed uprawomocnieniem nie mogła domagać się wyłączenia); 3) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo 4) nie była należycie reprezentowana lub 5) jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; (nie można jednak żądać w powyższych trzech przypadkach wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe). Ponadto można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy: 1) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 ustawy); 2) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 ustawy); 3) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 ustawy); 4) później wykryto takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ustawy); 5) później wykryto prawomocne orzeczenie dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3 ustawy). Wymienione przesłanki stanowią katalog zamknięty, tj. wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie na podstawie jednej z nich. Badanie skuteczności wszczęcia postępowania poprzez wniesienie skargi o wznowienie postępowania odbywa się w dwóch płaszczyznach: od strony zachowania wymogów przewidzianych dla samej formy jego wszczęcia (wymogi formalne skargi) i od strony istnienia przesłanek procesowych warunkujących możliwość rozpoznania sprawy. Nie chodzi tu o stwierdzenie, czy rzeczywiście one istnieją, lecz o ocenę na podstawie twierdzeń zawartych w skardze - wskazanych przez skarżącego podstaw wznowienia postępowania pod kątem ich ustawowej dopuszczalności, a więc, czy są to podstawy wymienione w art. 271-273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (K. Sobieralski, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Zakamycze 2003, Kraków, s.273-274 za: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 417/98, OSNAPUS 2000, z. 6, poz. 254). Analiza treści skargi P. L. o wznowienie postępowania w świetle przytoczonych norm prawnych wskazuje, że powołane przez stronę okoliczności i sformułowane przez nią zarzuty nie stanowią ustawowych przesłanek (art. 271-273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), których zaistnienie konieczne jest do wznowienia postępowania. Podnoszone przez P. L. zarzuty na temat dopełnienia wymogów formalnych wniesienia skargi, do którego został wezwany, nie uzasadniają uznania tych okoliczności za później wykryte, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu ani za którąkolwiek z pozostałych przyczyn wznowienia postępowania. Okoliczności te nie mogą również zostać uznane za przesłankę wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania, w szczególności z uwagi na brzmienie art. 271 pkt 2 in fine, zgodnie z którym nie można żądać wznowienia, jeżeli przez uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała. Podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały ściśle określone w ustawie. Wśród tych podstaw nie ma podstawy odnoszącej się wprost do naruszenia przez Sąd prawa materialnego lub przepisów postępowania. Podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania przed sądem administracyjnym mogły stanowić o zaistnieniu podstawy do wniesienia środka odwoławczego, a nie skargi o wznowienie postępowania. Podnieść również należy, iż skarżący nie zachował ustawowego terminu do wniesienia skargi. Art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym, termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej, przedstawiciel ustawowy. Skarżący odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem otrzymał 29 września 2004 r. Skargę o wznowieniu postępowania zaś złożył 20 stycznia 2005 r., a więc po terminie określonym w przepisie. Wobec powyższego z uwagi na uchybienie terminu złożenia skargi oraz fakt, iż skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, należało ją odrzucić na podstawie art. 281 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.