III SA/Lu 222/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ł. na postanowienie L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. K. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Do skargi dołączono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Z treści skargi i wniosku wynika, że postępowanie egzekucyjne dotyczy wykonania obowiązku wykonania szczepienia ochronnego dziecka skarżącego. W toku postępowania jako środek egzekucyjny zastosowano grzywnę w celu przymuszenia. We wniosku skarżący podniósł, że grzywnę w wysokości po 500 zł zastosowano w stosunku do niego oraz do jego żony, co stanowi bardzo wysokie obciążenie dla budżetu rodziny, która nie jest w stanie uiścić tak wysokich kwot, ze względu na bardzo niskie zarobki. W związku z tym, w razie podjęcia próby egzekucji tej kwoty przez organ, skarżący będzie zmuszony wykonać szczepienia ochronne, a zabieg ten niesie ze sobą nieodwracalne skutki, których nie sposób cofnąć ani zrekompensować. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (zob. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2011, str. 424). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Przedmiotem skargi a zarazem wniosku skarżącego jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, uznające za nieuzasadnione zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego w przedmiocie uchylania się od obowiązkowych szczepień ochronnych dziecka. Postanowienie to zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jej praw czy obowiązków. Akt wyrażający stanowisko wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym nie wywołuje żadnych zmian w rzeczywistości. Wobec tego, zdaniem Sądu instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć do niego zastosowania. Skoro zaskarżone postanowienie ze swej istoty nie podlega wykonaniu, a jego istnienie w obrocie prawnym nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, przez co nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Na marginesie sąd zauważa, że powoływane przez skarżącego orzeczenia sądów administracyjnych dotyczyły zupełnie innej sytuacji – wstrzymania wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zawarta w tych orzeczeniach argumentacja absolutnie nie odnosi się do aktu będącego przedmiotem zaskarżenia w badanej sprawie. Sąd administracyjny nie może też uwzględnić wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, nie ma bowiem kompetencji w tym zakresie. Zawiesić postępowanie egzekucyjne może wyłącznie organ egzekucyjny (art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, ze zm.). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.