III SA/Lu 224/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zwrócił się z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie adwokata. Do skargi skarżący załączył wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 224/15 skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy z argumentacją, że skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja materialna wskazywała, że wnioskodawca należy do kręgu ludzi ubogich, których nie stać na poniesienie kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie. Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest rozpatrywany z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu oraz analizą możliwości finansowych strony. W sprawie niniejszej do kosztów sądowych należy zaliczyć wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł - § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Pozostałe ewentualne koszty sądowe tj. opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, opłata sądowa od zażalenia, wpis od potencjalnej skargi kasacyjnej nie przekroczą każdorazowo kwoty 100 zł - § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192), § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika określa co do zasady umowa między mocodawcą a pełnomocnikiem. Wysokości kwot wynagrodzenia adwokata za poszczególne rodzaje spraw (stawki minimalne) określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia stawka minimalna ustanowienia adwokata w sprawie niniejszej wynosi 240 zł netto i 295,20 zł brutto (§ 2 ust. 3 rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Analizując koszty postępowania i sytuację materialną skarżącego Sąd uznał, że strona nie wykazała istnienia przesłanek przyznania prawa pomocy zarówno w zakresie całkowitym, jak i częściowym. Instytucja przyznania prawa pomocy, stanowiąca pomoc państwa, znajduje bowiem zastosowanie wobec osób ubogich, które ze względu na szczególnie trudną sytuację materialną, pomimo największych starań, nie mogą ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bądź pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze względu na posiadany majątek skarżącego nie można zaliczyć do osób ubogich. Miesięczne wydatki skarżącego w łącznej kwocie ok. 2.500 – 2.700 zł (rata kredytu 1.500 zł + koszty utrzymania ok. 1.000 – 1.200 zł) są znaczne. Przekraczają wykazane przez skarżącego dochody w wysokości 1.555 zł miesięcznie - renta (955 zł) i zasiłek chorobowy (600 zł). Skarżący posiada dom o pow. 400 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. 1,43 ha. Skarżący może ponieść koszty postępowania w sprawie niniejszej. Skarżący nie wykazał ponadto, jaka jest jego rzeczywista sytuacja materialna. Wydatki w kwocie ok. 2.500 – 2.700 zł, przekraczają o ok. 1.000 – 1.200 zł wykazane źródła utrzymania w wysokości 1.555 zł. Może to świadczyć, że skarżący posiada źródła finansowania, bądź oszczędności których nie ujawnił we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ciężar dowodu, że spełnione zostały przesłanki przyznania prawa pomocy spoczywa na stronie ubiegającej się o uzyskanie takiego prawa. Skarżący nie udowodnił, że spełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Uzasadnia to odmowę przyznania prawa w zakresie całkowitym, jak też częściowym. Z powyższych względów Sąd orzekł jak na wstępie.