III SA/Lu 23/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję uchwałę Rady Miasta z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...], w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, w zakresie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 13 marca 2009 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania p o s t a n a w i a : odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 18 grudnia 2008 r. J. S. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta dnia [...] grudnia 2005 r., Nr [...], w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. W skardze wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu. Zarządzeniem z dnia 13 marca 2009 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie orzekł o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Rozstrzygnięcie uzasadniono faktem, iż mimo wezwania do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący nie wykonał wezwania i nie złożył wniosku na urzędowym formularzu. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł sprzeciw domagając się uchylenia w całości zarządzenia jako niezgodnego z prawem. W uzasadnieniu skarżący przytoczył argumenty pozamerytoryczne, nie mające żadnego związku z badaną sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późno zm.; dalej: p.p.s.a.) wskutek wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie referendarza sądowego traci moc, zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez Sąd. W świetle art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Innymi słowy - nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone wart. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuację, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia ( por. M. Niezgodka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s.558). Przesłanki odrzucenia skargi okresla art. 58 par. 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest niedopuszczalność skargi (art. 58 par. 1 pkt 6). W orzecznictwie przyjmuje się,że niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu art. 247 p.p.s.a, a tym samym podstawą do nieprzyznania prawa pomocy ( postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2004 r.; OZ 140/04; LEX nr 220389). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że uchwała będąca przedmiotem skargi została wydana w trybie tzw. postępowania skargowego, Regulowanego przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem zaskarżonej uchwały było rozpatrzenie wniesionej przez J. S. skargi na działalność kierownika kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały Rada Miasta powołała się na przepisy działu VIII KPA. W orzecznictwie panuje niekwestionowany pogląd, w pełni akceptowany również przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego ( por. m.in. postanowienie NSA z 1 lutego 2007 r.; I OSK 395/06; LEX nr 362475; postanowienie WSA w Lublinie z 31 grudnia 2007 r., III SA/Lu 586/07; Wspólnota 2008/3/47; postanowienie WSA w Warszawie z 24 listopada 2006 r. III SA/Wa 948/06; LEX nr 295005). W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.