III SA/Lu 230/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ł. na uchwałę Rady Miasta B. P. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie skargi na działalność Prezydenta Miasta B. P. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 lutego 2014 r. M. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę z dnia [...] 2013 r., którą Rada Miasta B. P. nie uwzględniła skargi M. Ł. z dnia [...] 2013 r. na działalność Prezydenta Miasta B. P. Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi do Sądu skarżący poprzedził wezwaniem Rady Miasta – na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) - do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego. Rada Miasta B. P. wniosła o odrzucenie skargi, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując, że sprawy skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej powoływanej jako "K. p. a.") nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga na działalność prezydenta Miasta została złożona na podstawie art. 227 K.p.a. Wniesienie w tym trybie skargi jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, niedającym żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.) sądy administracyjne w ramach kontroli działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarga M. Ł. na działalność Prezydenta Miasta B. P., rozpatrzona przez Radę Miasta B. P., została wniesiona i prawidłowo załatwiona w trybie postępowania skargowego, regulowanego przepisami działu VIII K.p.a. W myśl art. 227 K.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z kolei art. 229 pkt 3 K.p.a. stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - jest rada gminy. Skarga, która została w tym trybie wniesiona, uruchamia uproszczone jednoinstancyjne postępowanie administracyjne, które kończy się nie decyzją administracyjną w sposób władczy kształtującą sytuację prawną adresata, lecz czynnością materialno-techniczną, to jest zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy. Działanie administracji publicznej w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII K.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieści się ono w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Nie może zmienić tego stanowiska okoliczność, że sprawa skargi na dzielność prezydenta miasta załatwiona jest przez radę gminy w formie uchwały – tak jak stało się to w niniejszej sprawie. Uchwała jest bowiem formą właściwą dla działania organu kolegialnego, jakim jest rada gminy (miasta). Podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie skargi nie wyłącza określonego w art. 238 § 1 K.p.a. obowiązku zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi i nie zmienia charakteru tego zawiadomienia jako czynności materialno – technicznej (zob. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie sygn. akt III SA/Lu 865/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) W niniejszej sprawie organem właściwym do rozpatrzenia skargi M. Ł. w trybie przepisów działu VIII K.p.a. była Rada Miasta B. P., która podjęła uchwałę z dnia 20 grudnia 2013 r., nie uwzględniając skargi. Z akt sprawy wynika, że Przewodniczący Rady Miasta B. P. zawiadomił skarżącego o sposobie załatwienia skargi, dołączając uchwałę z uzasadnieniem. Ponadto, prawidłowo Przewodniczący Rady Miasta B. P., nie pouczał skarżącego o środkach zaskarżenia uchwały, bowiem uchwała taka nie podlega zaskarżeniu. W szczególności uchwała podjęta przez radę miasta w trybie postępowania skargowego regulowanego przepisami działu VIII K.p.a. nie może być kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ponieważ podjęta została jako konieczna dla załatwienia skargi w trybie postępowania skargowego, kończącego się, zgodnie z art. 238 § 1 K.p.a. niezaskarżalnym zawiadomieniem o sposobie załatwienie skargi. Podsumowując należy stwierdzić, że skarga wniesiona przez skarżącego dotyczyła czynności nie mieszczącej się w określonej w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. właściwości sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a.