III SA/Lu 230/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie WSA Jerzy Drwal WSA Robert Hałabis Protokolant Referent Jacek Zięba po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: organ drugiej instancji lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania D. K. (dalej jako: skarżący) utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zamiennie: organ pierwszej instancji) z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 8 listopada 2018 r. przy ul. [...] w L. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr. rejestracyjnym [...], którym kierował D. K.. W toku kontroli ustalono, że kierujący wykonywał okazjonalny przewóz trojga pasażerów z ul. [...] ([...]) na ul. [...] w L.. Dwóch pasażerów – A. S. oraz R. E. - przewożonych było w ramach płatnej usługi. Trzeci pasażer – J. B., była osobą, z którą kierowcę łączą relacje osobiste i była przewożona w ramach przewozu prywatnego, niezarobkowego. Usługa przewozu została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji [...], zainstalowanej w telefonie. Zapłata za powyższy przewóz nastąpiła poprzez obciążenie karty płatniczej pasażera. W trakcie kontroli ustalono, że przewóz okazjonalny został wykonany przez kierowcę nie posiadającego aktualnych badań lekarskich. Kierujący pojazdem nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zawiadomieniem z dnia 13 listopada 2018 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 2.000 zł za naruszenia, o których mowa w załączniku nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 58, dalej jako u.t.d.) - pod poz. 4.2 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy) i pod poz. 4.3 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako k.p.a.) poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego naruszenie tych przepisów doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia przez organ, że czynności podjęte przez stronę nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej oraz że w chwili kontroli strona miała status przedsiębiorcy. Zdaniem skarżącego naruszenie przepisów postępowania polegało również na tym, że organ zaniechał ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przede wszystkim nie ustalił czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 92a ust. 1 i 6 u. t. d. w zw. z lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, które polegało na wymierzeniu kary po 1.000 zł za każde naruszenie w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego, w związku z czym skarżący nie był zobowiązany do legitymowania się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych. Podniósł również, że organ pierwszej instancji naruszył art. 92a ust. 3 u.t.d., bowiem wymierzył skarżącemu kary w łącznej wysokości przekraczającej 12.000 zł za naruszenia z tej samej kontroli drogowej. Organ odwoławczy nie uznał zarzutów odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołał przepisy znajdujące zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w tym art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1-3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 u. t. d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, regulujące kwestie przewozu drogowego osób, koniecznych zezwoleń na wykonywanie tego przewozu oraz kar pieniężnych nakładanych w przypadku wykonywania tego przewozu z naruszeniem obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a ust. 2, 4 i 8 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., których treść określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wykazane w załączniku nr 4 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z tym regulacja z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania. W sprawie nie znajdują również zastosowania art. 189e i art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Organ odwoławczy wskazał, że art. 39a ust. 1 u.t.d. określa wymagania, jakie musi spełniać kierowca wykonujący przewozy drogowe. Wymagania te dotyczą posiadania nie tylko określonego wieku i prawa jazdy, uzyskania odpowiedniej kwalifikacji wstępnej lub odbycia odpowiedniego szkolenia okresowego, ale także uzyskania orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39m u.t.d., wymagania, o których mowa w art. 39a – 39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący w dniu 8 listopada 2018 r. wykonywał transport drogowy w rozumieniu przepisów u.t.d. Protokół kontroli potwierdza, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ jest więc zobowiązany uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Zatem słusznie organ nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 2.000 zł za naruszenie przepisów art. 92 ust. 2,4 i 8 u.t.d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie skarżący jest jednocześnie kierującym, podmiotem wykonującym przewóz oraz osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Jeśli podmiot wykonujący przewóz realizuje go osobiście, nie jest wyłączony z obowiązku posiadania stosownych uprawnień. Strona będąc jednocześnie kierowcą i osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym jest zobowiązana do przestrzegania przepisów i posiadania odpowiednich dokumentów. Wykonywanie transportu drogowego jest działaniem faktycznym polegającym na przewozie osób lub rzeczy i nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej. Podejmując czynności mieszczące się w definicji krajowego transportu drogowego skarżący był obowiązany do legitymowania się w chwili kontroli orzeczeniem lekarskim i orzeczeniem psychologicznym. Organ wskazał, że do naruszenia przepisów u.t.d. doszło w wyniku działań skarżącego, ponieważ wykonywał usługę przewozu osób nie posiadając stosownych uprawnień, posługując się przy tym samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem wynikającym z art. 18 ust. 4b u.t.d. Gdyby strona przestrzegała obowiązujących regulacji prawnych nie doszłoby do naruszenia. Dlatego zdaniem organu odwoławczego brak było podstaw do uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92a ust. 3 organ wskazał, że decyzją nr [...] organ wymierzył skarżącemu karę za naruszenia wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d. Załącznik ten zawiera wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych nakładanych na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Decyzją organu I instancji wydaną w niniejszej sprawie nałożono na skarżącego karę pieniężną za naruszenia określone w załączniku nr 4 do u.t.d., zawierającym wykaz naruszeń i wysokość kar nakładanych na osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Ograniczenie kwotowe, o którym stanowi art. 92a ust. 3 u.t.d. odnosi się do maksymalnej kary pieniężnej nakładanej wyłącznie na podstawie załącznika nr 3. Zgodnie z art. 92a ust. 10 u.t.d. jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa ust. 1 tego przepisu (od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie). Sytuacja taka nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie ponieważ naruszenia strony z załącznika nr 3 do u.t.d. nie są tożsame z naruszeniami określonymi w załączniku nr 4 do tej ustawy. Na decyzję organu odwoławczego skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Tak jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący podniósł zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącego naruszenie tych przepisów polegało na: braku ustalenia czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli. Analogicznie do treści odwołania skarżący sformułował również zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2. załącznika do tej ustawy oraz art. art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.3. załącznika do tej ustawy. W ocenie skarżącego podejmowane przez niego czynności nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, wobec czego skarżący nie był obowiązany do legitymowania się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych, jak też orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący sformułował również zarzut naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d. polegający na wymierzeniu skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej 12.000 zł. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego doprowadziło to do naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie nieważności tego aktu. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które w świetle powołanych przepisów uzasadniałyby jej uchylenie, bądź stwierdzenie jej nieważności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Stosownie do art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in., jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) i nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Zgodnie z art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Stosownie zaś do art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c u.t.d., a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2.000 zł za każde naruszenie (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92 a ust. 8 u.t.d.). Stosownie do lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł. Natomiast wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy również skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł (lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.). Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżący w dniu 8 listopada 2018 r. przewoził pojazdem marki [...] o nr rejestracyjnym [...] dwoje pasażerów z ulicy pasażerów z ul. [...] ([...]) na ul. [...] w L.. W tym dniu dokonano kontroli przedmiotowego pojazdu, w wyniku której stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiada ważnych na dzień kontroli orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Braku wymienionych orzeczeń skarżący nie kwestionował, ani w odwołaniu, ani w skardze. Zaistniały spór sprowadza się więc do tego, czy po stronie skarżącego zaistniały okoliczności uniemożliwiające wszczęcie lub prowadzenie postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego w dacie kontroli nie miał on statusu przedsiębiorcy, a podjęte przez niego czynności nie miały cech prowadzenia działalności gospodarczej, czy tym bardziej cech wykonywania transportu drogowego. W konsekwencji nie był on obowiązany do posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, ani do posiadania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W ocenie sądu organy właściwie i w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy ustaliły, że skarżący w dniu 8 listopada 2018 r. wykonywał przewóz okazjonalny osób we własnym imieniu. Przewóz okazjonalny, to przewóz osób który nie stanowi przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11 u.t.d.). Definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych za uzasadnione uznaje się posługiwanie się kryteriami charakteryzującymi "przewóz okazjonalny" ustanowionymi przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II W-wa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z 20 września 2007 r., I OSK 1361/06 Lex nr 384423). Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że skarżący w dniu 8 listopada 2018 r. wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Ustalony w tym zakresie przez organy stan faktyczny nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości. Zgromadzone w sprawie dokumenty (protokół kontroli, protokoły przesłuchań świadków), jednoznacznie wskazuje, że w tym dniu skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażerów A. S. oraz R. E. P. zamówili kurs za pomocą aplikacji [...]. Aby zamówić kurs, musieli zarejestrować swoje dane i dane swojej karty kredytowej oraz zaakceptować regulamin aplikacji. Skarżący nawiązał kontakt z pasażerami za pośrednictwem aplikacji "[...] kierowca" w swoim telefonie. Przewóz został wykonany na trasie o długości 5,15 km z ul. [...] (przy [...]) na ul. [...]. Informacja o wysokości opłaty za przejazd przekazana została pasażerowi za pośrednictwem aplikacji "[...]" (zainstalowanej w telefonie). Opłata za przewóz została pobrana z karty płatniczej pasażera po zakończeniu kursu. Z protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze świadka wynika, że za wykonany przewóz osób skarżący uzyskuje wynagrodzenie od [...]. Świadczenie płatne jest w okresach tygodniowych na należący do skarżącego rachunek bankowy. Skarżący nie ma zarejestrowanej działalności gospodarczej. W związku z wykonywaniem przewozów osób nie pospisywał żadnej umowy. Szczegółowe informacje dotyczące zasad wykonywania przewozów uzyskał w trakcie rozmowy telefonicznej. Nie zna właściciela używanego przez siebie samochodu. Nie ma z nim podpisanej umowy. Nie posiada umowy o świadczenie usług transportowych ani regulaminu świadczenia takich usług. Do dnia kontroli wykonał około czterdziestu przewozów osób. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że skarżący wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu innego podmiotu, co oznacza, że w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. we własnym imieniu. Ponosi zatem odpowiedzialność za brak ważnych na dzień kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, wymaganych stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 w zw. z art. 39m u.t.d. Organ prawidłowo nałożył karę pieniężną, przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, bowiem skarżący był podmiotem wykonującym czynności związane z przewozem w rozumieniu tej ustawy, bez ważnych badań lekarskich i psychologicznych. Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy. Nie jest również trafny zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 92a ust. 3 u.t.d. poprzez wymierzenie skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej 12.000 zł za naruszenia stwierdzone z jednej kontroli przeprowadzonej w dniu 8 listopada 2018 r. Podkreślić należy, że niniejsze postępowanie, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia 13 marca 2019 r. (nr [...]) odnosi się tylko do kary administracyjnej w łącznej kwocie 2.000 zł, nałożonej na skarżącego jako na inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Ukaranie strony karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 4, nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania wobec tej samej strony za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, ale na podstawie innego załącznika (np. załącznika nr 3). Dlatego wobec skarżącego została również wydana decyzja nr [...] nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł jako na podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do tej ustawy. Chociaż stwierdzone naruszenia zostały ujawnione podczas jednej kontroli, to zupełnie odmienna jest podstawa prawna obu decyzji, a nałożenie kar nastąpiło w związku z różnymi naruszeniami. Podkreślić należy, że odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca z art. 92 ust. 1 i 2 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Skarżący jako podmiot wykonujący w dniu kontroli inne czynności związane z przewozem drogowym (przewóz okazjonalny osób) był zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym i posiadania odpowiednich dokumentów. W ocenie sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organ informował skarżącego o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści przepisów. Skarżący znał zatem zakres i przedmiot prowadzonego postępowania, mógł w nim aktywnie uczestniczyć , składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe. Organy prawidłowo rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w szczególności wystąpienie opisanych w protokole kontroli z dnia 8 listopada 2018 r. naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzenie tych nieprawidłowości musiało skutkować nałożeniem odpowiednich kar pieniężnych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Podnieść należy, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organów. O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., II GSK 756/16, Lex nr 2442913). Wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w tym również dotyczących nieposiadania przez skarżącego statusu przedsiębiorcy. Wbrew twierdzeniom skarżącego odwołanie nie zawierało zarzutów dotyczących zasad działania aplikacji [...], przez którą była zamawiana usługa przewozu. Należy wskazać, że nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony, nie świadczy o ich pominięciu. Organ odwoławczy uznając decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w mocy. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z przytoczonych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co zobowiązywało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. do oddalenia skargi.