III SA/Lu 231/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Marzena Gawron, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 czerwca 2006r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną z upoważnienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na podstawie art. 138 § 1 pkt k.p.a. w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. nr 90, poz. 575 ze zm.) i z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr.132, poz.1115), po rozpatrzeniu odwołania H. K. z dnia [...] od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] o niestwierdzeniu u niego choroby zawodowej, utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że zarzuty zawarte w odwołaniu H. K., iż przez 25 lat pracował jako pracownik przeładunkowy w PKP i był narażony na duże zapylenie, co spowodowało, że obecnie ma trudności z oddychaniem i kaszle, nie mogą zostać uwzględnione. Sprawy związane z rozpoznawaniem, orzekaniem i stwierdzaniem chorób zawodowych, których podejrzenie zgłoszono przed 3 września 2002 r. regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. nr 65, poz.294, zmiany: Dz. U. z 1989 r. nr 61, poz. 364). Zgodnie z przepisem § 1 ust.1 tego rozporządzenia "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy". Poradnia Medycyny pracy PKP, jak wynika z wydanego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2000 r., rozpoznała u H. K. chorobę zawodową "przewlekłą obturacyjną chorobę płuc w okresie częściowej niewydolności oddechowej". Wydaną na podstawie tego orzeczenia decyzję nr [...] Kolejowego Inspektora Sanitarnego o stwierdzeniu u H. K. choroby zawodowej, w wyniku wniesionego odwołania przez Zakład Przewozów Towarowych PKP, uchylił Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Decyzję uchylono z tego powodu, że rozpoznanie choroby zawodowej ustalono bez uprzedniego przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego (postępowania wyjaśniającego), a rozpoznana jednostka chorobowa nie jest ujęta (wymieniona) w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego (dochodzenia epidemiologicznego) przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego ustalono, że H. K. od 1 lutego 1959 r. do 1965 r. pracował jako robotnik przeładunkowy na stacji Kolejowej PKP, przy ręcznym przeładunku materiałów sypkich (sól, cement, węgiel, zboże, bawełna), a od 30 grudnia 1965 r. do 31 lipca 1974 r. jako robotnik przeładunkowy, przeładunku mechanicznego przy użyciu suwnic. W czasie wykonywania tej pracy narażony był na znaczne zapylenie. Od 1 sierpnia 1974 r. do 31 marca 1982 r., tj. do czasu przejścia na emeryturę, pracował jako manewrowy bez narażenia na działanie pyłów przemysłowych. Po przesłaniu przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wyników dochodzenia epidemiologicznego (postępowania wyjaśniającego) do Poradni Medycyny Pracy PKP, celem ponownego rozpatrzenia zasadności ustalonego rozpoznania, H. K. został skierowany przez Poradnię na ponowne badanie do Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej, upoważnionego na podstawie przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia do przeprowadzania u pracowników ponownych badań lekarskich. W Centrum Medycyny Kolejowej choroby zawodowej u H. K. nie rozpoznano. Z orzeczenia lekarskiego Nr [...] z dnia [...] wynika, że u H. K. rozpoznano: "przewlekłe zapalenie oskrzeli po przebytym zespole płata środkowego pochodzenia zapalnego (1998 roku)", orzekając "brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej układu oddechowego". Na tej podstawie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję z dnia [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u H. K. choroby zawodowej "przewlekłego zapalenia oskrzeli z niewydolnością oddechową". Decyzję powyższą po wniesieniu odwołania przez H. K. utrzymano w mocy. Choroby zawodowej narządu oddechowego u H. K. nie rozpoznała również Poradnia Chorób Zawodowych WOMP ani Instytut Medycyny Pracy, w których to jednostkach organizacyjnych był badany H. K., w wyniku realizacji wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego. Tak więc trzy jednostki organizacyjne opieki zdrowotnej w wydanych orzeczeniach lekarskich, a mianowicie: Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej, Poradnia Chorób Zawodowych WOMP i Instytut Medycyny, nie potwierdziły rozpoznania ustalonego w Poradni Medycyny Pracy PKP i orzekły brak podstaw do rozpoznania u H. K. choroby zawodowej narządu oddechowego. Mając na uwadze ww. orzeczenia lekarskie oraz dodatkowe uzupełnienia (wyjaśnienia) WOMP z dnia [...] listopada 2005 r. i z dnia [...] marca 2006 r. (karta Nr [...]), a w szczególności jednoznaczne i zgodne w treści ustalenia Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej, Poradni Chorób Zawodowych WOMP oraz Instytutu Medycyny Pracy, a mianowicie: • brak związku przyczynowego rozpoznanego zapalenia oskrzeli z warunkami pracy do 1974 r. w narażeniu na pył pochodzenia organicznego; • ustalenie, że przyczyną rozpoznanego u H. K. zapalenia oskrzeli jest przebycie w 1998 r. "zespołu płata środkowego pochodzenia zapalnego", tj. schorzenia powstałego w wyniku infekcji (zakażenia bakteryjnego); • brak związku "zespołu płata środkowego pochodzenia zapalnego", spowodowanego infekcją bakteryjną, z narażeniem przed 26 laty na działanie pyłów organicznych, występujących w środowisku jego pracy do 1974 r.; • brak występowania zmian osłuchowych ze strony oskrzeli po przebytych, licznych infekcjach (zakażeniach bakteryjnych) dróg oddechowych w okresie od 1964 r. do 17 września 1981 r., pomimo, że H. K. palił papierosy, (brak wzmianki o zmianach chorobowych w oskrzelach w dokumentacji lekarskiej od zakończenia pracy w 1982 r. do1998 r.); • nierozpoznanie u H. K. niewydolności narządu oddechowego; • fakt, że wg Poradni Chorób Zawodowych WOMP przewlekłe zapalenie oskrzeli, związane z praca zawodową, ujawnia się w okresie zatrudnienia albo w niezbyt odległym czasie po jej zakończeniu, objawy zaś przewlekłego zapalenia oskrzeli powstające po 26 latach od ustania narażenia, nie mogą być związane z warunkami pracy; a ponadto • przepis § 10 ust. 1 rozporządzenia ustalający, że podstawą wydania decyzji w sprawie choroby zawodowej są wyniki dochodzenia epidemiologicznego (postępowania wyjaśniającego) i orzeczenia lekarskie wydane przez jednostki organizacyjne do tego upoważnione; • postanowienie z dnia 24 lutego 1998 r. NSA I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150stwierdzające, że organy inspekcji sanitarnej w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim, wydanym w trybie § 7 i 8 rozporządzenia; organ stwierdził, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] jest prawidłowa pod względem merytorycznym i oparta została na właściwych podstawach prawnych. Na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak [...] H. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając skarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § l i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności poprzez zanegowanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem przewlekłego zapalenia oskrzeli u H. K. w okresie pracy zawodowej, zaniechanie dokonania oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, a w szczególności poddania ocenie, zgodnie ze swobodną oceną dowodów, orzeczeń lekarskich i odpowiedzi Poradni Chorób Zawodowych WOMP, mając na uwadze zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zarzucił również błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wydanie wadliwej decyzji polegający na przyjęciu, iż w okresie od 1 sierpnia 1974 r. do 31 marca 1982 r. H. K. pracując jako manewrowy nie był narażony na działanie pyłów przemysłowych, podczas gdy takie narażenie H. K. nadal występowało. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Na wstępie wskazać należy, że w niniejszej sprawie organ wydający badane rozstrzygnięcie był zgodnie z art. 153 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 listopada 2005 r. (sygn. akt III SA/Lu 472/05). Podobnie sąd ponownie rozpoznający niniejszą sprawę nie może formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ocena prawna wyrażona przez sąd w orzeczeniu traci moc wiążącą jedynie w razie zmiany ustawy, w wypadku zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie. Nieprzestrzeganie tego przepisu podważałoby obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 219-225; por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. III RN 130/97, OSNAPiUS 1999/1, poz. 2, wyrok Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2001 r., sygn. FSA 3/2001, ONSA 2002/2, poz. 49, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 1990 r., sygn. SA/Wr 137/90, ONSA 11990/2-3, poz. 5). Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zobowiązany był poddać zaskarżoną decyzję ocenie w szczególności pod względem zgodności z wytycznymi i oceną prawną wyrażonymi w wyroku sądowym z dnia 8 listopada 2005 r. W wyroku tym uchylając decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak [...], sąd podniósł, że o tym, czy schorzenie pracownika ma charakter zawodowy decydują dwa czynniki: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. nr 65, poz. 294 ze zm.) i wykonywanie przez pracownika pracy w warunkach narażających na powstanie choroby (§ 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Oznacza to, że w odniesieniu do chorób zawodowych ustawodawca przyjął domniemanie związku z pracą i aby to domniemanie obalić, należy udowodnić, że zachorowanie (wymienione w wykazie) jest skutkiem innej przyczyny niż warunki pracy. Sąd zarzucił organowi potraktowanie pisma Kierownika Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] jak opinii biegłego (uzupełniającej opinii biegłego) realizującej wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ nie uzupełnił postępowania i nie dokonał oceny dowodów w kierunku wytycznych określonych przez sąd. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie wyjaśnił ponadto, dlaczego stwierdzonego "zmniejszenia rezerw wentylacyjnych płuc typu restrykcyjnego z obturacją drobnych dróg oddechowych" nie można łączyć z zakończoną przed 22 laty pracą zawodową, lecz należy łączyć z procesem zapalnym przebytym w 1998 r. (por. orzeczenie lekarskie z 19 maja 2004 r.). Sąd wskazał organowi, by zwrócił się do jednostek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych o przedstawienie opinii uzupełniających do orzeczeń lub spowodować wydanie nowych orzeczeń lekarskich – w kierunku wyjaśnienia wskazanych przez sąd w wyroku z dnia 9 grudnia 2004 r. (III SA/Lu 660/04) i w wyroku z dnia 8 listopada 2005 r. (III SA/Lu 472/05) wątpliwości. W ocenie sądu organ przeprowadzając ponownie postępowanie odwoławcze w przedmiocie stwierdzenia u H. K. choroby zawodowej wypełnił wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie III SA/Lu 472/05. Spowodował nadesłanie przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy opinii uzupełniającej orzeczenie lekarskie z [...] maja 2004 r. prawidłowo sporządzonej przez lekarza, który wydawał orzeczenie z [...] maja 2004 r. i zawierającej wyjaśnienie wskazanych przez sąd w wyroku uchylającym kwestii (z dnia [...] marca 2006 r., k. akt adm. nr 74-75). W piśmie owym ustosunkowano się do etiologii pozazawodowej przebytego przez skarżącego zespołu płata środkowego pochodzenia zapalnego oraz wyjaśniono, że schorzenie układu oddechowego z wydolnością oddechową na granicy normy nie może być zakwalifikowane jako niewydolność oddechowa (niezależnie od etiologii schorzenia). Organ zasadnie uwzględnił powyższe wyjaśnienia w zgromadzonym materiale dowodowym i prawidłowo dokonał wszechstronnej oceny sprawy na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego sprawy, przy uwzględnieniu zasad postępowania określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Sąd nie dopatrzył się w przebiegu postępowania administracyjnego uchybień przepisom postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się zatem do zarzutów skarżącego dotyczących niewyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności sprawy, stwierdzić należy, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przeprowadzając ponownie postępowanie odwoławcze, wyczerpał wskazania wydane przez sąd w wyroku z dnia 8 listopada 2005 r. i pozostawał w zgodzie z przepisami procedury administracyjnej. Zgodnie z obowiązującym obecnie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. nr 132, poz. 1115), które weszło w życie w dniu 3 września 2002 r. "postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów" (§ 10 powołanego rozporządzenia). Dotychczasowym przepisem, o którym mowa w tym zdaniu, jest wymienione w § 11 powołanego rozporządzenia rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Na podstawie § 5 owego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 1983 r. w przypadku, gdy u danej osoby zajdzie podejrzenie choroby zawodowej, przeprowadzane jest w środowisku pracy tej osoby dochodzenie epidemiologiczne. Przeprowadzić je może między innymi inspektor sanitarny na wniosek zakładu służby zdrowia, tj. jednostki organizacyjnej właściwej zgodnie z § 7 cyt. rozporządzenia z 1983 r. do rozpoznawania chorób zawodowych. Zakład służby zdrowia, o którym mowa w powoływanym przepisie wydaje orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej. Stosownie do § 8 powoływanego rozporządzenia orzeczenie lekarskie przesyłane jest wraz z posiadaną niezbędną dokumentacją właściwemu inspektorowi sanitarnemu, natomiast kopia orzeczenia – zainteresowanej osobie oraz jednostce, która zgłosiła podejrzenie o chorobę zawodową. Pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo-badawczy resortu zdrowia i opieki społecznej (§ 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia z 1983 r.). Na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 10 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r.). W przypadku H. K. postępowanie administracyjne – uzupełnione po wyroku sądowym z dnia 8 listopada 2005 r. – przebiegało zgodnie z powyższym schematem wynikającym z powoływanego rozporządzenia z 1983 r. W świetle § 1 ust. 1 owego rozporządzenia za choroby zawodowe można uznać choroby, które będą odpowiadać dwóm kumulatywnie spełnionym warunkom, z których pierwszy polega na tym, że chorobą zawodową może być tylko schorzenie określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia, a drugi na tym, że choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. W wymienionym powyżej wykazie chorób zawodowych jako chorobę zawodową wymieniono między innymi, pod pozycją 4: "przewlekłe zapalenie oskrzeli wywołane działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących – w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego". Zatem w świetle rozporządzenia 1983 r. chorobą zawodową przewlekłego zapalenia oskrzeli spowodowanego działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących może być tylko takie schorzenie, któremu towarzyszy rozpoznana u pracownika niewydolność narządu oddechowego. W przedmiotowej sprawie w materiale dowodowym zgromadzonym orzeczenia lekarskie, stanowiące podstawę wydania decyzji administracyjnych organów obu instancji, wydały niezależne, wyspecjalizowane placówki służby zdrowia wskazane w przepisach rozporządzenia z 1983 r. (§ 7 ust. 1, § 9 ust. 1). W ocenie sądu organ zasadnie oparł swe rozstrzygnięcie na orzeczeniach lekarskich z 25 czerwca 2001 r., z 19 maja 2004 r. i z 19 sierpnia 2004 r., jako prawidłowych (w rezultacie uzupełnienia materiału dowodowego) opiniach biegłych, a uznał orzeczenie Kolejowej Komisji Lekarskiej w Poradni Medycyny Pracy z [...] czerwca 2000 r. za środek dowodowy (opinię biegłego) niespełniający wymogów procedury administracyjnej, niezawierajacy przede wszystkim uzasadnienia niezbędnego do weryfikacji takowego orzeczenia. Rozpoznane jednostki chorobowe nie zostały umieszczone w wyżej zacytowanym wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 1983 r. Nie rozpoznano u skarżącego przewlekłego zapalenia oskrzeli wywołanego działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących przy jednoczesnym stwierdzeniu u skarżącego niewydolności narządu oddechowego. Zatem pierwsza z przesłanek charakteryzujących pojęcie choroby zawodowej nie jest w przedmiotowej sprawie spełniona. Z tego powodu nawet uwzględnienie okoliczności, iż skarżący wykonywał przez okres ponad 15 lat pracę w warunkach narażenia na zapylenie przekraczające dopuszczalne normy, nie daje podstaw do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie organ administracyjny wydający decyzję miał do czynienia z choroba zawodową. Podkreślenia wymaga również fakt, że z uzasadnień orzeczeń lekarskich wynika, iż stwierdzone w orzeczeniu schorzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli nie wykazuje związku przyczynowego z narażeniem na zapylenie w okresie zatrudnienia, tym bardziej, że narażenie na zapylenie nie występuje od 1974 r., a przeprowadzone badania nie ujawniły niewydolności narządu oddechowego, o której mowa w poz. 4 wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 1983 r. W orzeczeniach z dnia [...] maja 2004 r. (Poradni Chorób Zawodowych WOMP) i z dnia [...] czerwca 2001 r. (Centrum naukowego Medycyny Kolejowej) za przyczynę przewlekłego zapalenia oskrzeli stwierdzonego u H. K. uznano przebyty w 1998 r. zespół płata środkowego pochodzenia zapalnego. Należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądowym powszechnie jest przyjmowany pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem choroby w orzeczeniu lekarskim wydanym przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1851/04, niepubl.; uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r., sygn. akt OPS 3/02, opubl. ONSA z 2003 r., z. 1, poz. 4; wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt I SA 180/00, LEX nr 77663; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 1445/99, LEX nr 53802). Zatem prawidłowo wydane orzeczenie lekarskie przez upoważnioną do tego jednostkę medyczną o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wiąże organ orzekający w sprawie. W świetle powyższego zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) należy uznać za niezasadny. Organ wyjaśnił wszelki istotne okoliczności sprawy, wykazał brak związku przyczynowego między stwierdzonym u skarżącego przewlekłego zapalenia oskrzeli z warunkami jego pracy zawodowej, poddał wszechstronnej ocenie zgromadzony materiał dowodowy. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.