III SA/Lu 241/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego "A." S.A. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie nakazu umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze sądowej na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak [...] w przedmiocie nakazu umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze - skarżąca spółka zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek powyższy nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest jego właściwe uzasadnienie, bowiem to na stronie wnioskującej spoczywa uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004). Postępowanie incydentalne odbywa się w interesie wnioskodawcy, żaden zaś przepis ustawy nie obliguje sądu do aktywności w zakresie ustalenia faktów stanowiących przesłankę do wydania żądanego postanowienia. Niewskazanie ich we wniosku oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (por. postanowienia NSA z dnia 9 września 2008 r., II OZ 889/08 oraz z 24 listopada 2005 r., II OZ 1065/05). W przedmiotowej sprawie wniosek, sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika, nie został uzasadniony. W tym stanie rzeczy, ponieważ nie wykazano istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak w sentencji postanowienia.