III SA/Lu 247/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na akt Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz A. M. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. A. M. (dalej jako "skarżący") zwrócił się do Prezydenta Miasta o zwrot kwoty [...]zł, stanowiącej część opłaty za wydanie karty pojazdu nr [...] dla samochodu marki Volkswagen Passat o numerze rejestracyjnym [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Prezydent Miasta odmówił zwrotu określonej we wniosku kwoty stwierdzając, że zwrot jest nienależny. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. skarżący wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrot części opłaty w kwocie [...]zł pobranej za wydanie wyżej wymienionej karty pojazdu. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Prezydent Miasta, w piśmie z dnia [...] maja 2017 r., wezwał skarżącego do dostarczenia pokwitowania dokonania opłaty za wydanie wyżej wymienionej kartę pojazdu. Poinformował ponadto skarżącego, że na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016, poz. 1047 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o rachunkowości", w związku z upływem pięcioletniego terminu przechowywania tzw. dokumentów księgowych, organ nie jest obowiązany posiadać pokwitowania dokonania opłaty za wydanie karty pojazdu, a ciężar udowodnienia dokonania opłaty za wydanie karty pojazdu spoczywa na żądającym zwrotu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o uchylenie aktu Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2017 r., uznanie obowiązku organu dokonania zwrotu na rzecz skarżącego części opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości [...] zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: k.p.a.; 2. naruszenie prawa materialnego, poprzez zastosowanie w sprawie przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), dalej jako "rozporządzenie z dnia 28 lipca 2003 r.", w sytuacji niezgodności tej regulacji z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 z późn. zm.), dalej jako "Prawo o ruchu drogowym" lub "p.r.d." oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP; 3. naruszenie prawa materialnego, poprzez niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 90 akapit pierwszy Traktatu Wspólnot Europejskich (obecnie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), który sprzeciwia się opłacie związanej z wydaniem pierwszej karty pojazdu sprowadzonego z innego państwa członkowskiego; 4. naruszenie prawa materialnego, poprzez niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, z której wynika, że organ krajowy stosujący prawo jest obowiązany pominąć normę krajową w zakresie, w jakim jest ona sprzeczna z normą wspólnotową, a w stanie faktycznym sprawy sprzeczny z art. 90 akapit pierwszy TWE jest przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł między innymi, że zgodnie z art. 75 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice rejestracyjne i nalepka kontrolna oraz ich wtórniki są wydawane za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Natomiast według § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1088), dokumenty przedstawione do rejestracji lub wyrejestrowania, których zgodnie z rozporządzeniem nie zwraca się właścicielowi pojazdu, oraz odpowiednio kserokopie dokumentów organ rejestrujący zatrzymuje i tworzy indywidualne teczki, zwane dalej "aktami pojazdu", które przechowuje się według numerów rejestracyjnych pojazdów. W opinii skarżącego, potwierdzenie dokonania opłaty powinno zostać włączone przez organ rejestrujący do akt pojazdu. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na aprobatę. W niniejszej sprawie skarga dotyczy aktu Prezydenta Miasta, polegającego na odmowie zwrotu kwoty [...]zł stanowiącej część opłaty, jaką skarżący uiścił za wydanie karty pojazdu po raz pierwszy rejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Oceniając wypełnienie przez skarżącego formalnych przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., należy stwierdzić, że zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (tak, jak w rozpoznawanym przypadku), skargę na akty lub czynności można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący spełnił powyższe wymogi formalne wniesienia skargi. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności żądania skarżącego, w pierwszej kolejności należy wskazać, że karta pojazdu jest dokumentem przypisanym do pojazdu, zawierającym dane identyfikacyjne pojazdu, parametry techniczne pojazdu, dane identyfikacyjne właściciela pojazdu oraz dane potwierdzające rejestrację pojazdu. Kartę pojazdu dla nowego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obowiązany jest wydać właścicielowi pojazdu producent lub importer pojazdu, zaś dla innych pojazdów samochodowych kartę pojazdu wydaje organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 77 ust. 1-3 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Karta pojazdu samochodowego jest szczególnym dokumentem związanym z określonym pojazdem, identyfikującym ten pojazd oraz właściciela tego pojazdu, wytwarzanym i wydawanym w szczególnym trybie. Rejestracji pojazdu, na wniosek właściciela, stosownie do przepisu art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokonuje właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej. Dokonując rejestracji organ wydaje dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana. Również kartę pojazdu właściwy organ wydaje rejestrując pojazd samochodowy (art. 77 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym). Oznacza to, że wydanie karty pojazdu samochodowego, tak jak wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych oraz nalepki kontrolnej, jest nierozerwalnie związane z wydaniem decyzji administracyjnej o zarejestrowaniu pojazdu. Nie jest możliwe wydanie tych dokumentów bez wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu. Wydanie karty pojazdu, tak jak wydanie dowodu rejestracyjnego, jest prostą konsekwencją rejestracji pojazdu, w toku rejestracji pojazdu i nie stanowi odrębnej sprawy. Właściciel pojazdu składając wniosek o zarejestrowanie pojazdu obowiązany jest uiścić opłaty za wydanie dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego), tablic rejestracyjnych oraz karty pojazdu. Uiszczenie tych opłat jest warunkiem zarejestrowania pojazdu, co oznacza, że wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu jest uzależnione od uprzedniego uiszczenia tych opłat. Skoro bowiem dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne i kartę pojazdu organ może wydać, jeżeli dokonuje rejestracji pojazdu (wydaje decyzję administracyjną o zarejestrowaniu pojazdu), to od wniesienia opłat za dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne i kartę pojazdu ustawa uzależnia wydanie decyzji administracyjnej w sprawie o zarejestrowanie pojazdu. Do takich opłat ma zastosowanie art. 261 k.p.a., a więc podanie właściciela z wnioskiem o zarejestrowanie pojazdu, jeżeli opłaty te nie zostały uiszczone, podlega zwrotowi (art. 261 § 2 k.p.a.). Obowiązek wniesienia opłaty za wydanie karty pojazdu przez organ nie może być egzekwowany poza sprawą o zarejestrowanie pojazdu. Jeżeli właściciel nie uiści tej opłaty, sankcją jest zwrot podania (wniosku) o zarejestrowanie pojazdu, a nie egzekwowanie uiszczenia tej opłaty. W § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 77 ust. 4 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, zawierającej upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia w drodze rozporządzenia wysokości opłaty za kartę pojazdu, opłatę za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji na terytorium RP określono na kwotę [...]zł. Rozporządzenie to stanowiło podstawę pobrania od skarżącego przez organ rejestrujący opłaty za kartę pojazdu w określonej wysokości. Pobrania tej kwoty organ nie kwestionował na etapie postępowania, które toczyło się przed nim. Wskazał nawet datę wydania karty pojazdu (pismo z dnia [...] maja 2017, k. 13 akt adm.). Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie U 6/04 orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP; równocześnie odroczył termin utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał wskazał, że niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym polega na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykroczono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie. Rozporządzenie bowiem, niezgodnie ze wskazanymi w ustawie wytycznymi w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty, ustalało opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewiduje. Dlatego też § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia został uznany za niezgodny również z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający rozporządzenie uprawnień ustawodawcy. Rozporządzenie może być bowiem wydane wyłącznie na podstawie wyraźnego, a więc nie opartego tylko na domniemaniu lub na wykładni celowościowej, szczegółowego upoważnienia ustawy, w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. Trybunał uznał ponadto, że § 1 ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny z art. 217 Konstytucji, gdyż ustanowiona w nim opłata stanowi – ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi – daninę publiczną o charakterze podatkowym. W przypadku żądania przez stronę zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu w całości lub w części ustalenia wymaga, czy strona miała obowiązek uiszczenia określonej opłaty, wynikający z przepisu prawa. Żądanie zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu powoduje konieczność odniesienia się przez organ do takiego obowiązku w formie aktu lub czynności, a skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07). W takim przypadku nie jest zatem wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej. Nie uprawnia to jednak organu do wydania kończącego postępowanie administracyjne aktu bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Podjęcie czynności w celu szczegółowego ustalenia okoliczności sprawy stanowi realizację ogólnych zasad postępowania administracyjnego, to jest zasady prawdy obiektywnej, nakładającej na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, a także zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej oraz zasady przekonywania. Dopiero szczegółowe ustalenie okoliczności sprawy daje możliwość prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego i tym samym podjęcia aktu zgodnego z przepisami prawa. W ocenie sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że organ sprostał powyższym wymaganiom. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. organ odmówił zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu stwierdzając jedynie, że żądana z tego tytułu kwota [...]zł jest nienależna. Organ nie wyjaśnił przyczyn takiej oceny. Jednocześnie na żadnym etapie postępowania administracyjnego organ nie zakwestionował wprost powołanej w pismach skarżącego okoliczności uiszczenia przez niego opłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia [...] maja 2017 r.) organ wezwał skarżącego do dostarczenia pokwitowania dokonania opłaty za wydanie karty pojazdu informując, że na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, w związku z upływem pięcioletniego terminu przechowywania dokumentów księgowych, organ nie jest obowiązany posiadać pokwitowania dokonania opłaty za wydanie karty pojazdu, a ciężar udowodnienia faktu dokonania opłaty za wydanie karty pojazdu spoczywa na żądającym zwrotu. Z treści powyższego pisma nie wynika w sposób jednoznaczny, czy organ nie jest w posiadaniu dowodu uiszczenia opłaty za kartę pojazdu albo też innego dokumentu księgowego, który mógłby wskazywać na tę okoliczność. Sam bowiem upływ ustawowego terminu przechowywania określonych dokumentów księgowych nie oznacza, że dokumenty te faktycznie nadal nie są w posiadaniu organu. Treść dokumentów zgromadzonych dotychczas w aktach kontrolowanego postępowania administracyjnego nie pozwala natomiast na wyjaśnienie tej kwestii. Ponadto organ nie odniósł się do okoliczności faktycznego wydania karty pojazdu, na co powoływał się skarżący oraz co wynika z akt sprawy. Kwestia ta ma istotne znaczenie w sprawie, ponieważ z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że warunkiem zarejestrowania pojazdu i wydania karty pojazdu było uiszczenie tej opłaty, pod rygorem zwrotu wniosku. Organ w postępowaniu administracyjnym nie powołał okoliczności, w świetle których możliwe byłoby zaistnienie sytuacji dokonania rejestracji pojazdu, mimo niespełnienia ustawowego wymogu uiszczenia opłaty za kartę pojazdu. Organ nie wskazał również żadnych innych okoliczności, które w jego ocenie czyniły żądaną kwotę nienależną. Powyższe oznacza, że organ administracji rozpatrując wniosek skarżącego nie wyjaśnił okoliczności sprawy zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Braki we wskazanym zakresie utrudniają zaś zbadanie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Dopiero ustosunkowując się do zarzutów skargi organ administracji podjął próbę wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia w odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę nie może jednak zastępować braków w zakresie postępowania oraz wyjaśnienia podstaw poddanego kontroli aktu. Powyższe stanowisko wpisuje się w dotychczasową linię orzeczniczą prezentowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, którą sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje (por. wyroki WSA w Lublinie z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 232/17 oraz z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 233/17). Należy także zauważyć, że sprawy z udziałem Prezydenta Miasta, których przedmiotem jest kwestia zasadności zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jak i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 18, poz. 177), od lat trafiają do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz przed Naczelny Sąd Administracyjny. W sprawach tych, na etapie skarg kasacyjnych od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w których sąd uchylał akt odmowy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu i uznawał obowiązek organu do zwrotu tej kwoty, organ podnosił m.in. zarzut przedawnienia na podstawie art. 118 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459 ze zm.) i twierdził, że do orzekania o zwrocie części opłaty za wydanie karty pojazdu właściwe są sądy powszechne. Argumentacja ta nie zyskała jednak aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalał skargi kasacyjne wnoszone przez organ wskazując na publicznoprawny charakter opłaty za wydanie karty pojazdu i administracyjny tryb załatwiania tych spraw, a w konsekwencji dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na tenże akt (czynność), w oparciu o art. 3 § 4 pkt p.p.s.a. Jednocześnie NSA przyjął, że w rozstrzyganych sprawach nie mogły mieć zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące dochodzenia i przedawnienia roszczeń, ponieważ przepisy te regulują stosunki cywilnoprawne, a nie publicznoprawne (por. wyroki NSA z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2970/14, z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2225/14, z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1904/15). W ocenie sądu, powoływanie się przez organ na przewidziane w art. 74 ust. 2 pkt 8 ustawy o rachunkowości okresy przechowywania akt wynika ze zmiany taktyki procesowej organu, który dąży do uwolnienia się od obowiązku zwrotu części opłat pobranych w związku z wydawaniem kart pojazdów. Należy jednak zauważyć, że przywoływany przepis stanowi jedynie o minimalnych okresach przechowywania dokumentacji i nie nakłada na organ obowiązku likwidacji akt po upływie tych okresów. Ponadto mając na uwadze okoliczność, że sprawy w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu z udziałem Prezydenta Miasta trafiają do sądów administracyjnych oraz wielość tych spraw, organ nie powinien dokonywać likwidacji akt. Stosownie bowiem do art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a., na organie, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, ciąży obowiązek przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Akta powinny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, pism składanych przez uczestników postępowania, notatek sporządzanych przez pracowników organu oraz dokumentów związanych z doręczaniem pism. Niezależnie jednak od powyższego, jak już wyżej wspomniano, organ powinien jednoznacznie określić, czy rzeczywiście doszło do likwidacji akt sprawy. Sam bowiem upływ ustawowego terminu przechowywania określonych dokumentów księgowych oraz znajdująca się w aktach administracyjnych zgoda na niszczenie akt (k. 3 akt adm.) nie oznacza, że dokumenty faktycznie zostały zniszczone i nie są już w posiadaniu organu. Wobec stwierdzonych uchybień, bez przeprowadzenia przez organ koniecznego postępowania wyjaśniającego w omówionym zakresie oraz braku należytego wyjaśnienia przesłanek podjętego aktu, zachodziły podstawy do jego uchylenia, zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę i dokonać szczegółowych ustaleń okoliczności stanu faktycznego sprawy, w celu jej rozstrzygnięcia w sposób zgodny z przepisami prawa oraz pozwalający na skontrolowanie zasadności podjętego aktu lub czynności, w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).