III SA/Lu 248/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w związku z wytwarzaniem i wprowadzaniem do obrotu środków zastępczych – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w związku z wytwarzaniem i wprowadzaniem do obrotu środków zastępczych D. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że za uwzględnieniem wniosku przemawiają zarzucone w skardze uchybienia skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz odległy czas potrzebny do rozpatrzenia skargi. Wskazał, że przeprowadzenie w tym czasie egzekucji może prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków – utraty domu przez skarżącego, gdyż sytuacja finansowa i okoliczność przebywania skarżącego w areszcie śledczym uniemożliwiają jakiekolwiek finansowe wywiązanie się z zapłaty nałożonej kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na stronie. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). Podkreślić też należy, że wykonanie decyzji albo postanowienia nakładających na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania aktu nakładającego obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Mając powyższe na względzie uznać należy, że złożony w niniejszej sprawie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, iż zachodzi w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie powołał okoliczności, które miałyby przemawiać za powstaniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama możliwość potencjalnego przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, bez przedstawienia szczegółowych informacji co do faktu wszczęcia takiego postępowania, jego przebiegu i wyników, nie mogą stanowić automatycznej podstawy wstrzymania wykonania decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto posiadany przez skarżącego majątek nieruchomy – zakupiona w 2016 r. nieruchomość zabudowana domem o powierzchni [...] m2, o wartości około [...] zł – potencjalnie może przynosić dochód np. z tytułu czynszu najmu, jak również może stanowić podstawę zabezpieczenia pożyczki. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. skutecznym uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być zarzuty kwestionujące prawidłowość tej decyzji, gdyż przepis ten określa inne, powołane wyżej przesłanki jego zastosowania. Z przyczyn omówionych wyżej nie ma natomiast podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.