III SA/Lu 267/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "organ odwoławczy") utrzymało w mocy postanowienie nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] (dalej jako: "komisja") w przedmiocie negatywnej oceny wniosku firma A (dalej jako: "skarżąca") o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18 % w sklepie ogólnospożywczym. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o wydanie zezwolenia na detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych o zwartości powyżej 18 % alkoholu z wyjątkiem piwa. Złożony wniosek dotyczył nowego punktu sprzedaży prowadzonego przez skarżącą przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] stycznia 2018 r. komisja przeprowadziła wizję lokalną usytuowania sklepu skarżącej. W protokole sporządzonym z przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że działka na której położony jest lokal graniczy z działką, na której usytuowany jest kościół. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], komisja negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącej w zakresie lokalizacji punktu sprzedaży z uwagi na sprzeczność położenia tego punktu sprzedaży z postanowieniami uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 1993 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta [...] miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych, ustalenia liczby punktów sprzedaży zawierających powyżej 4,5% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz w sprawie ustalenia czasu pracy placówek handlowych prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych, w brzmieniu zmienionym uchwałami nr [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r., nr [...] z dnia [...] marca 1996 r. oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r. dalej jako: "uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...]". W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że lokal skarżącej bezpośrednio graniczy z tzw. obiektem chronionym tj. kościołem, co wynika z map geodezyjnych i przeprowadzonej wizji lokalnej, wobec czego wydanie pozytywnej opinii nie było możliwe. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...], poprzez uznanie, że nie zachodzi zgodność lokalizacji punktu sprzedaży z przepisami, a organ nie wskazał na jakich kryteriach oparł swoja decyzję i w jaki sposób zgodność lokalizacji pozostaje w odniesieniu do sformułowania "bezpośrednio graniczy"; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnym oraz błędnym przyjęciu, że nieruchomość gruntowa, na której usytuowany jest sklep skarżącej bezpośrednio graniczy z tzw. obiektem chronionym tj. z kościołem. W ocenie skarżącej obie nieruchomości oddziela chodnik co nie pozwala przyjąć, że nieruchomości bezpośrednio graniczą ze sobą. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej i postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podkreślił, że działka nr [...], arkusz mapy [...], nr [...], na której jest położony punkt sprzedaży bezpośrednio graniczy z działką nr [...], arkusz mapy [...], nr [...], gdzie znajduje się obiekt kultu religijnego. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w mapie ewidencji gruntów oraz wskazaniami zawartymi w portalu geoportal. Organ odwoławczy wyjaśnił, że graniczenie nieruchomości, o którym mowa w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w [...] oznacza, że nieruchomość na której położony jest punkt sprzedaży nie może mieć wspólnej granicy z nieruchomością, na której znajdują się tzw. obiekty chronione wymienione w § 2 ust. 1 uchwały. Odnosząc się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle cytowanej uchwały nie mają znaczenia dla oceny prawnej okoliczności takie jak ukształtowanie terenu, istnienie ogrodzenia czy chodnika rozdzielającego obiekty budowlane. Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia wskazano art. 18 ust. 3a w zw. z art. 12 ust. 1-2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. – o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487) dalej jako: "u.w.t.p.a." w zw. z § 2 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...]. Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożyła skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia komisji. Zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) dalej jako: "k.p.a.", poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia opiniującego negatywnie wniosek skarżącej o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18 % w sklepie ogólnospożywczym przy ul. [...] w [...]; - art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 85, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydaniu postanowienia w którym przyjął, że działka na której położony jest punkt sprzedaży (działka nr [...]) bezpośrednio graniczy z działką, na której znajduje się obiekt kultu religijnego (działka nr [...]), co doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ, że nieruchomości tych nie oddziela chodnik i okoliczności te nie mają znaczenia dla oceny prawnej oraz przeprowadzenie postępowania dowodowego w szczątkowym zakresie w tym brak przeprowadzenia oględzin. W pobliżu nieruchomości na której położony jest punkt sprzedaży skarżącej tj. na ul. [...] w [...], nieruchomość na której usytuowany jest sklep [...] (działka nr [...]) graniczy bezpośrednio z przedszkolem (działka nr [...]), który otrzymał pozytywnie zaopiniowany wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18 % przez Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...]. Oznacza to, że organy nie miały na uwadze wszystkich istotnych okoliczności i nie zastosowano zasady uwzględniania interesu społecznego obywateli, a w uzasadnieniu prawnym nie wskazano przepisów, na których oparto rozstrzygnięcie. Ponadto zaniechano zgromadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych do wyjaśnienia w sposób niebudzący wątpliwości wszystkich okoliczności faktycznych sprawy; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zapewnienia skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 18 ust. 3a u.w.t.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie; - § 2 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że samo graniczenie ze sobą nieruchomości oznacza, że nieruchomość na której położony jest punkt sprzedaży nie może mieć wspólnej granicy z nieruchomością na której znajdują się obiekty wymienione w § 2 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] (tj. z kościołem) i nie mają znaczenia takie okoliczności jak ukształtowanie terenu, ogrodzenie czy chodnik, podczas gdy to właśnie te istotne okoliczności nie pozwalają stwierdzić, że nieruchomości bezpośrednio graniczą ze sobą, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuję: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego legalności, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. oraz poprzedzające je postanowienie Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. zostały wydane zgodnie z przepisami prawa. Art. 12 ust. 3 u.w.t.p.a. stanowi, że rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Usytuowanie miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych uwzględniają postanowienia gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych ( art. 12 ust. 7 u.w.t.p.a.). W kontekście przywołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie administracyjne i wydając rozstrzygnięcie winien uwzględnić, oprócz przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, także treść uchwał organów samorządu terytorialnego, co do liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych, zasad ich usytuowania i podawania napojów alkoholowych. Uchwały rady gminy dotyczące tych kwestii, mają bowiem charakter przepisów prawa miejscowego, które przy wydawaniu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wiążą zarówno przedsiębiorcę, jak i organy władzy publicznej. Z przytoczonych regulacji prawnych wynika również, że każdy podmiot gospodarczy, spełniający kryteria ustalone ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz uchwałami rady gminy, ma prawo ubiegania się o wydanie zezwolenia na sprzedaż wymienionych wyżej rodzajów napojów alkoholowych, składając stosowny wniosek w tym zakresie. Procedura dokonania wyboru, powinna być transparentna, klarowna oraz oparta na jednakowych zasadach wyboru. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W myśl art. 18 ust. 1 u.w.t.p.a., sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenia wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy (art. 18 ust. 2 u.w.t.p.a.) i oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwo, 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa), 3) powyżej 18% zawartości alkoholu (art. 18 ust. 3 u.w.t.p.a.), po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności proponowanej przez wnioskodawcę lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 (art. 18 ust. 3a u.w.t.p.a.). Jak wskazuje orzecznictwo oznacza to obligatoryjność współdziałania organu zezwalającego z gminną komisją rozwiązywania problemów alkoholowych, która powinna ustalić między innymi czy punkt sprzedaży spełnia wymogi odnośnie zasad usytuowania. Współdziałanie to realizuje się w jednym postępowaniu głównym, wszczętym wnioskiem o wydanie zezwolenia, a kończącym się decyzją wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) w przedmiocie zezwolenia. Powiązanie procesowe obu orzeczeń oznacza, że opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych jest jednym z materiałów postępowania wyjaśniającego, który musi być rozważony przed wydaniem decyzji kończącej postępowania. Tylko opinia pozytywna może stanowić podstawę do wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Opiniowanie wniosków przez gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych odbywa się na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ale opinia ta nie ma charakteru uznaniowego. Organ opiniujący wydaje bowiem pozytywną opinię wtedy gdy miejsce sprzedaży napojów alkoholowych odpowiada zasadom usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych ustalonym przez radę gminy. Szczególnymi przesłankami wiążącymi gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych są unormowania obowiązujące na terenie gminy związane przede wszystkim z ogólnym obowiązkiem wszystkich organów administracji publicznej podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych, struktury ich spożywania (art. 1 ust. 1 u.w.t.p.a.) oraz ograniczanie dostępności alkoholu (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.t.p.a.) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 187/12). Organ opiniujący obowiązany jest zachować wymogi postępowania administracyjnego, szczególnie: art. 7 k.p.a., nakładający na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, art. 10 k.p.a., wyrażającego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujący organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także art. 80 k.p.a., przyjmujący zasadę swobodnej oceny dowodów. Z literalnego brzmienia powyższych przepisów wynika, że w granicach ustawowych kompetencji gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, jaką jest w przedmiotowej sprawie Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] jest opiniowanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych pod względem zgodności lokalizacji punktu sprzedaży ze stosownymi uchwałami rady gminy, określonymi w art. 12 ust. 1-2 powołanej ustawy. W przypadku miasta [...] taką uchwałą rady gminy jest uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 1993 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta [...] miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych, ustalenia liczby punktów sprzedaży zawierających powyżej 4,5% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz w sprawie ustalenia czasu pracy placówek handlowych prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych, w brzmieniu aktualnym. I tak zgodnie z postanowieniem uchwały, na podstawie którego wydano negatywną opinię w zakresie lokalizacji punktu, w odniesieniu do którego skarżąca ubiega się o zezwolenie na sprzedaż alkoholu, tj. z § 2 ust. 1 uchwały: "Nie wydaje się zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych usytuowanych na nieruchomościach graniczących z nieruchomościami, na których znajdują się obiekty kultu religijnego, przedszkola, szkoły (z wyjątkiem szkół wyższych) i inne placówki zapewniające wychowanie i opiekę osobom nieletnim". Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu stanowisko skarżącej kwestionujące ustalony stan faktyczny nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd rozstrzygając skargę w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) uznał, że Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] działała w granicach ustawowych uprawnień w zakresie opiniowania zezwolenia na sprzedaż alkoholu przez skarżącą. Wydane postanowienie jest zgodne z treścią przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 3a w zw. z art. 12 u.w.t.p.a. i treścią § 2 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta [...]. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy użyte w uchwale sformułowanie dotyczące lokalizacji punktów sprzedaży tj. usytuowania na nieruchomościach graniczących z nieruchomościami, na których znajdują się obiekty kultu religijnego, przedszkola, szkoły (z wyjątkiem szkół wyższych) i innymi placówkami zapewniającymi wychowanie i opiekę osobą nieletnim. Według Słownika języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego "granica" to linia zamykająca lub oddzielająca pewien określony obszar bądź linia podziału lub czynniki różnicujące coś. Natomiast "graniczyć" to przylegać do czegoś terytorialnie. Zgodnie z załączoną do akt administracyjnych organu I instancji mapą z ewidencji gruntów w skali 1:1000 (k. 8 akt adm.) obiekt kultu religijnego (kościół) jest usytuowany na działce nr [...] podczas, gdy punkt sprzedaży skarżącej znajduje się na działce nr [...]. Działka nr [...] w sposób bezsporny graniczy z działką nr [...]. Działki te mają wspólną granicę i bezpośrednio do siebie przylegają W aktach sprawy znajduje się protokół z oględzin dokonanych w dniu [...] stycznia 2018 r. przez Zespół Opiniujący Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...], który również w sposób bezsporny stwierdza graniczenie działki, na której znajduje się punkt sprzedaży skarżącej (działka nr [...]) z obiektem kultu religijnego (działka nr [...]). W ocenie Sądu stan faktyczny jest bezsporny. Oględziny zostały przeprowadzone w obecności przedstawiciela skarżącej co potwierdza jej własnoręczny podpis. Podkreślić należy, że skarżąca nie wniosła żadnych zastrzeżeń do sporządzonego w dniu [...] stycznia 2018 r. protokołu oględzin (k. 7 akt adm.). W świetle obowiązujących przepisów dla wydania pozytywnej opinii w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholi nie ma znaczenia ukształtowanie czy zagospodarowanie terenu na sąsiadujących nieruchomościach jak to sugerowała w skardze skarżąca. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest oddzielenie budynku, w którym sprzedaje się alkohol od obiektu kultu religijnego chodnikiem. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest samo położenie nieruchomości i fakt graniczenia (przylegania) do siebie działek (nieruchomości), na której położony jest kościół. W ocenie Sądu brzmienie § 2 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] jest oczywiste i zasadność jego zastosowania w niniejszej sprawnie nie budzi wątpliwości. Wskazać należy, że uregulowania zwarte w powyższej uchwale wpisują się w uregulowania zawarte w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2102 ze zm.) dalej jako: "p.g.k.". Znacznie sformułowania "graniczące" użyte w uchwale, jest kompatybilne ze znaczeniami użytymi na gruncie p.g.k. dotyczącymi m. in. usytuowania działek gruntu czy rozgraniczania nieruchomości. Przepisy art. 29-39 p.g.k. regulują rozgraniczanie nieruchomości przyległych, poprzez ustalenie przebiegu ich granic. W niniejszej sprawie okoliczność przebiegu granic nieruchomości przyległych nr [...] oraz nr [...] jest bezsporny i nie został w żaden sposób zakwestionowany przez skarżącą. Nieruchomości te po prostu graniczą ze sobą. Podkreślić również należy cel i sens prawnej reglamentacji sprzedaży napojów alkoholowych wyrażony w preambule ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi: "uznając życie obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu, stanowi się, co następuje". Konstytucja RP stanowi w art. 31 ust. 3, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty tych praw. Ustanowione w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i w jej wykonaniu - w uchwale Rady Miasta [...] nr [...] ograniczenia sprzedaży napojów alkoholowych te konstytucyjne standardy spełniają i w ocenie sądu uwzględniają tym samym interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego: art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 85, art. 107 § 1 i 3 art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana została zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) mając na względzie cele i funkcje ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Dokonana ocena jest spójna, logiczna, zgodna z wiedzą i zasadami doświadczenia życiowego. W rozstrzygnięciu organy określiły, którym dowodom dały wiarę i dlaczego. Sąd nie stwierdził również naruszenia zasady pogłębiania zaufania do obywateli (art. 8 k.p.a.) Podkreślić należy, że okoliczności stanu faktycznego, które w ocenie skarżącej nie zostały wyjaśnione w ocenie Sądu nie budzą wątpliwości. Skarżąca nie wskazała jakie dowody powinny zostać przeprowadzone oraz jakie okoliczności sprawy nie zostały rozstrzygnięte. Zebrany materiał dowodowy nie został w żaden sposób podważony. Nie sposób również podzielić stanowisko skarżącej o naruszeniu przez organy zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażonej w art. 10 k.p.a. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że podczas wizji lokalnej obecna była osoba umocowana do reprezentowania skarżącej, co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem na protokole. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), na gruncie ustalonego stanu faktycznego stwierdzić należy, że zarówno organ I i II instancji wyjaśniały skarżącej zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy załatwianiu sprawy. Podkreślić należy, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (por. wyrok z dnia [...] marca 2018 r., sygn. akt II OSK [...]). W niniejszej sprawie zaistniałe w sprawie zdarzenia mające znaczenie dla załatwienia sprawy i zastosowania odpowiednich norm prawa materialnego tj. okoliczność graniczenia ze sobą dwóch nieruchomości została udowodniona w sposób nie budzący wątpliwości. Przeprowadzone w sprawie dowody takie jak oględziny nieruchomości i weryfikacja granic nieruchomości zgodnie z mapą ewidencji gruntów nie zostały w żaden sposób podważone. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie, ustalić stan faktyczny. Zapatrywanie organu nie może być przy tym dowolne, arbitralne, przeczące regułom logiki, zweryfikowanym prawom naukowym lub przeprowadzonym już w danej sprawie dowodom (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt I OSK 2790/14). Jak wskazano powyżej zebrany w sprawie materiał dowodowy jest zupełny i w pełni odzwierciedla zaistniały stan faktyczny. Zarzut dotyczący naruszenia art. 85 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia oględzin jest czysto polemiczny. Szczegółowy protokół z przeprowadzonych oględzin znajduje się w aktach administracyjnych komisji. (k. 7 akt adm.). W ocenie Sądu uzasadnienie skarżonego postanowienia zawiera wszystkie przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a elementy. Organ odwoławczy i komisja wskazały, że nieruchomość, na której znajduje się punkt sprzedaży skarżącej graniczy z obiektem kultu religijnego na potwierdzenie czego dokonano oględzin oraz pozyskano stosowny materiał dowodowy w postaci mapy ewidencji gruntów. W uzasadnieniu wydanych postanowień wyjaśniono prawidłowo podstawy prawne i przytoczono odpowiednie przepisy prawa. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu. Natomiast przepis art. 107 § 1 k.p.a. nie miał w niniejszej sprawie w ogóle zastosowania, bowiem zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5 k.p.a. Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny i prawidłowo zebrany materiał dowodowy, organ odwoławczy w sposób odpowiadający prawu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie stosując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku skarżącej. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do uchylenia w całości lub w części zaskarżonego postanowienia ani umorzenia postępowania, wobec czego nie można stwierdzić naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie. W ocenie sądu z powyższych powodów zarzuty skarżącej w zakresie naruszenia postępowania administracyjnego nie zasługiwały na uwzględnienie i w swojej istocie sprowadzały się do polemiki z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym i prawidłowo zebranym materiałem dowodowym. Wyjaśnić również należy, że powołane w uzasadnieniu skargi przez skarżącą orzecznictwo tj. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 910/1 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 732/12 dotycząc sytuacji o odmiennym stanie faktycznym nie mającym zastosowania w niniejszej sprawie. W odniesieniu zaś do powołanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. wyroków: z dnia 18 marca 1994 r. sygn. akt SA/Gd 1818/93, z dnia 17 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1394/98, z dnia 6 maja 1994 r. sygn. akt SA/Gd 2824/93, wyjaśnić należy, że odnosi się ono tylko ogólnie do zasad usytuowania punktów sprzedaży alkoholu w terenie, którego to szczegółowe warunki określają przepisy uchwały nr [...] Rady Miasta [...]. Wskazać należy, że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Uchwała nr [...] Rady Miasta [...] jest aktem prawa miejscowego, o którym mowa w powyższym przepisie. Stwierdzić należy, że w dniu wydania zaskarżonych postanowień uchwała ta była aktem powszechnie obowiązującym, zatem zarówno organ I i II instancji były zobowiązane do stosowania przepisów zawartych w tej uchwale. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.