III SA/Lu 27/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 maja 2010r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. oddala skargę 2. przyznaje adwokatowi M. K.- L. od Skarbu Państwa ( Kasy Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie w kwocie 292,80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 grudnia 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L., po rozpatrzeniu odwołania W. B. z dnia 24 listopada 2009 r. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] listopada 2009 r. o braku podstaw do stwierdzenia u niej choroby zawodowej "przewlekłej choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że argumenty W. B. wskazane w odwołaniu, nie mogą zostać uwzględnione z tego względu, że w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia tj. WOMP w L., do której została skierowana, choroby zawodowej narządu głosu nie rozpoznano. Z wydanego orzeczenia lekarskiego z dnia 24 lutego 2009 r. wynika, że na podstawie specjalistycznego badania laryngologicznego, badań pomocniczych (audiometria progowa zdjęcia zatok), badania videostroboskopowego krtani, badań stroboskopowych krtani, analizy kserokopii dostarczonej przez badaną dokumentacji Laryngologicznej i Foniatrycznej Samodzielnego Publicznego Szpitala Wojewódzkiego w Zamościu, Poradni Laryngologicznej w Z., kserokopii kart informacyjnych o zabiegach jonoforezy krtani i kart informacyjnych z leczenia sanatoryjnego w latach 1989, 1991, 1992, 1993, 1994, 2004 i 2007 oraz na podstawie charakterystyki stanowisk pracy i kart oceny narażenia zawodowego – choroby zawodowej narządu głosu nie rozpoznano. U skarżącej W. B. rozpoznano "przewlekły prosty nieżyt gardła i krtani". Nie jest on wymieniony w wykazie chorób zawodowych. Nie odpowiada więc definicji choroby zawodowej zawartej w art. 2531 Kodeksu pracy. Choroby zawodowej nie rozpoznano również u W. B. w jednostce orzeczniczej II stopnia tj. Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi. Z wydanego orzeczenia z dnia 24 lipca 2009 r. wynika, że nie rozpoznano zmian organicznych w zakresie krtani uznanych za typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego i z tego względu nie było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. jest prawidłowa pod względem merytorycznym i oparta została na właściwych podstawach prawnych. Skargę na powyższą decyzję złożyła W. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o powołanie biegłego sądowego foniatry w celu stwierdzenia skutkiem jakich następstw są zmiany gardła i krtani. W odpowiedzi na skargę L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. wniósł o oddalenie skargi podnosząc argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W przypadku, gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie prawa dające podstawę, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność lub niezgodność prawem. Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 235 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych narażeniem zawodowym. O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje tym samym, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obu instancji, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenia schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 Kodeksu pracy). Stosownie do § 11 ust. 1rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia decyzją o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim. Podnieść należy, że w orzecznictwie NSA przyjmowany jest pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione w uchwale 7 sędziów z dnia 20 maja 2002 r. i zachowuje nadal aktualność. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej, w istocie nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Sąd uznaje, że postępowanie zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującą procedurą dotyczącą rozpoznania i stwierdzenie choroby zawodowej. Organy dokonały rzetelnej oceny orzeczeń lekarskich mających walor opinii biegłego i nie znalazły podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności. Skarżąca ani w skardze, ani w toku postępowania sądowego nie potrafiła wskazać w jakiej części są one sprzeczne z posiadaną dokumentacją lekarską. Sam fakt długoletniej pracy w warunkach stwarzających ryzyko powstania określonej choroby zawodowej oraz zgłaszane przez badanego dolegliwości nie mogą "automatycznie" uzasadniać stwierdzenia choroby zawodowej, tym bardziej, że nie wykazały jej szczegółowe badania merytorycznych jednostek orzeczniczych obu szczebli. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.