III SA/Lu 278/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 października 2010r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2010r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny - po rozpatrzeniu odwołania B.L., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u B.L. choroby zawodowej spowodowanej sposobem wykonywania pracy. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z dnia [...] znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u B.L. choroby zawodowej - przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy. Od decyzji organu I instancji skarżąca wniosła odwołanie, w którym podniosła, że: - ocena narażenia zawodowego dokonana została stronniczo nie opierając się na faktach i dowodach; - nie uwzględniono danych faktycznych dostarczonych przez odwołującą się, - ocena narażenia zawodowego nie odzwierciedla rzeczywistego i wieloletniego narażenia na obciążenie kończyn, ani leczenia w czasie pobytu w szpitalu; - nie uwzględniono ciężkiej pracy na rozległym obszarze, ani pracy w okresach niskich temperatur, sprzyjających stanom zapalnym stawów i tkanek okołostawowych, przemrożeń, oziębień całego organizmu, - łączna waga fabrycznych prób wynosiła do 26 kg, które trzeba było przenosić na odległość niekiedy do kilku kilometrów aby dotrzeć do publicznego środka lokomocji, dźwiganie tych prób po schodach na górę w dół - te obciążenia powodowały uszkodzenia stawów. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...].Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołanie nie mogą być uwzględnione, ponieważ decyzja organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu ruchu jest prawidłowa pod względem merytorycznym i oparta została na właściwych podstawach prawnych. Organ wyjaśnił, że z zebranego materiału dowodowego, w tym z karty oceny narażenia zawodowego, pism kierowanych do WOMP i do organu inspekcji sanitarnej oraz zeznań świadków wynika, że B.L. od 16 lipca 1975 r. do 31 października 1977 r. pracowała na stanowisku pielęgniarki w narażeniu na kontakt z materiałem zakaźnym, od 1 listopada 1977 r. do 1 lipca 2000 r. pracowała na stanowisku starszego instruktora higieny w Okręgowym Inspektoracie Sanitarnym PKP w L., a od 1 grudnia 2000 r. do 1 lipca 2008r. w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w C., natomiast od 1 lipca 2008 r. do chwili obecnej na stanowisku referenta administracyjnego w PSSE w C. W czasie pracy na stanowisku starszego instruktora higieny w Okręgowym Inspektoracie Sanitarnym PKP w L. tj. od 1977 r. do 2000 r. do obowiązków skarżącej należał nadzór sanitarny nad infrastrukturą kolejową przy trasach kolejowych C. (W.) – D., C. – K. i kilka mniejszych stacji PKP na trasie C. – L. oraz nadzór nad sezonowym letnim Ośrodkiem Wczasowym PKP w O. nad jeziorem B. i nad rzeką B. W ramach obowiązków służbowych skarżąca była zobowiązana do pobierania prób żywnościowych i wody do badań chemicznych i bakteriologicznych w obiektach żywieniowo - żywnościowych (restauracjach kolejowych, barach i stołówkach kolejowych dla personelu - kolejarzy). Pobierane próby wody i próby posiłków przygotowywanych w obiektach kolejowych musiały być dostarczane do Laboratorium Okręgowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej PKP w L. w dniu ich pobrania, a w wyjątkowych wypadkach w dniu następnym. Według wyjaśnień byłego Okręgowego Inspektora Sanitarnego PKP w L. dojazd do miejsc poboru prób i ich transport do C. i do L. odbywał się pociągami rozkładowymi. Dojazd natomiast do wczasowych Ośrodków Wypoczynkowych w O. i nad rzeką B. w celu pobierania prób wody odbywał się samochodem służbowym zapewnionym przez Okręgowego Inspektora Sanitarnego PKP w L. Nadmienić przy tym należy, że przystanki autobusowe komunikacji publicznej były i są usytuowane w niewielkiej odległości od obiektów wczasowych PKP. Pobrane próby z C. mogły być przesyłane do L. wg specjalnych procedur pod opieką kierownika pociągu odjeżdżającego z C. do L. bez konieczności osobistego ich dostarczania przez pobierającego próby wody czy żywności. W zimie z ośrodków wczasowych nie była pobierana woda do badań. Dane skarżącej w tym zakresie nie znajdują potwierdzenia w materiale zebranym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. Skarżąca odmówiła podania adresów proponowanych świadków, nie wyraziła też zgody na ich przesłuchanie przez organ inspekcji sanitarnej. Od 2000 r. do chwili obecnej w czasie pracy w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w C. skarżąca nie wykonywała pracy powodującej przeciążenie układu ruchu. W jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia tj. w Oddziale WOMP w C., do której skarżąca została skierowana z podejrzeniem choroby zawodowej narządu ruchu, nie potwierdzono zgłoszonego podejrzenia i choroby zawodowej narządu ruchu nie rozpoznano. Z orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. Nr [...] wydanego w Oddziale WOMP w C. wynika, że rozpoznane u B.L. schorzenie: przewlekłe zapalenie okołostawowe barku lewego, przewlekłe wysiękowe zapalenie kaletki podbarkowej, dyskopatia kręgosłupa szyjnego - nie mają związku z pracą zawodową. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że w czasie pracy nie była narażona na działanie czynników, które mogłyby spowodować wymienione schorzenia. Po wniesieniu odwołania od powyższego orzeczenia B.L. została skierowana na badania do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia tj. do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., który orzeczeniem lekarskim z dnia [...]. Nr [...] również nie rozpoznał u skarżącej choroby zawodowej. Z orzeczenia tego wynika, że obserwacja w kierunku choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy (poz. 19 pkt 2 w wykazie chorób zawodowych - przewlekłe zapalenie kaletki maziowej i poz. 19 pkt 4 przewlekłe zapalenie okołostawowe barku) jest negatywna. Rozpoznane w Instytucie w wyniku przeprowadzonych badań i analizy dokumentacji medycznej: - przewlekłe zapalenie okołostawowe lewego barku i przewlekłe wysiękowe zapalenie kaletki podbarkowej - ustalone na podstawie zaświadczeń lekarskich z 2008 r. i 2009 r. oraz jednorazowego badania USG z dnia [...] 2008 r. - obecnie bez objawów klinicznych w badaniu przedmiotowym - zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego z wielopoziomową dyskopatią, - zespół szyjno-barkowy lewostronny nie dają podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Organ II instancji podkreślił, że z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że nie ma żadnych podstaw do uznania, że warunki pracy w czasie zatrudnienia do 2000 r. w Okręgowym Inspektoracie Sanitarnym PKP w L. stwarzały ryzyko przeciążenia narządu ruchu, a w szczególności lewego stawu barkowego. Szczegółowy opis czynności wykonywanych po 2000 roku tj. w okresie zatrudnienia w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w C. zawarty w karcie oceny narażenia zawodowego, również nie stanowi podstawy do uznania, że rodzaj i sposób wykonywania czynności obciążył układ ruchu. Podawana w pismach skarżącej okoliczność, że juz po 2 - 3 latach pracy na stanowisku instruktora higieny wystąpiły u niej bóle barku z promieniowaniem do szyi, łopatki i kończyn górnych, i że z tego powodu leczyła się w szpitalach uzdrowiskowych nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji medycznej. Przedstawione przez skarżącą dokumenty potwierdzają jedynie jej pobyt w sanatorium bez określenia przyczyn leczenia. Podobnie wpisy w legitymacji ubezpieczeniowej o pobytach w zakładach zamkniętych opieki zdrowotnej (wczasy lecznicze) nie zawierają numerów statystycznych chorób i nie stanowią podstawy do uznania, że skarżąca była leczona z powodu zapalenia okołostawowego barku i kaletki maziowej. Według Instytutu w dokumentacji medycznej brak jest jakichkolwiek dowodów leczenia z powodu w/w schorzeń w latach 2000 - 2008. Pierwsze potwierdzone dokumenty o leczeniu dolegliwości ze strony kręgosłupa szyjnego pochodzą z Poradni Neurologicznej Wojewódzkiego Szpitala w C. z grudnia 2007r., następne dowody (zaświadczenia lekarskie) z różnych jednostek opieki zdrowotnej są wystawione w latach 2008 - 2009. Dowody te nie upoważniają do uznania, że skarżąca cierpiała na rozpoznane schorzenie w czasie pracy w Okręgowym Inspektoracie Sanitarnym PKP w C. Wobec powyższych okoliczności w ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, w szczególności biorąc pod uwagę: - fakt braku narażenia skarżącej na nadmierne obciążenie układu ruchu sposobem wykonywania pracy w czasie zatrudnienia w Okręgowym Inspektoracie Sanitarnym PKP w C. i w PSSE w C., - orzeczenia lekarskie z jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia tj. z Oddziału WOMP w C. i z jednostki orzeczniczej drugiego stopnia tj. z Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o braku podstaw do uznania rozpoznanych schorzeń za zawodowe, - przepis art. 235² Kodeksu Pracy oraz przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego wniosła B.L., domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła w szczególności: 1) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego zabrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie ustalenia charakteru pracy strony, długości pracy oraz w zakresie kompletności dokumentacji medycznej; 2) naruszenie art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, poprzez traktowanie pytań i wniosków strony formułowanych w postępowaniu administracyjnym jako wiążących organ oświadczeń naruszenie art. 10 § 1 Kpa polegające na pozbawieniu strony możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w postępowaniu materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji oraz uniemożliwienie stronie udziału w przeprowadzeniu czynności dowodowych z udziałem jedynego przesłuchanego świadka; 3) naruszenie art. 235¹ Kp w zw. z art. 237 Kp pkt 3 i 4 w zw. z pkt 19 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez nieuznanie za chorobę zawodową chorób wymienionych w wykazie chorób zawodowych w punkcie 19 ust. 2 i 4; 4) naruszenie art. 235² Kp w zw. z art. 237 Kp pkt 3 i 4 w związku z pkt 19 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez nieuwzględnienie udokumentowanych objawów chorobowych ujawnionych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych w punkcie 19 ust. 2 i 4. W odpowiedzi na skargę Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.) Kontrola ta dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wykazała, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy Dz.U. z 1998r., Nr 21, poz.94 ze zm., dalej jako " Kp"), za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zgodnie z art. 237 § 1 pkt 3 - 6 Kp Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia: wykaz chorób zawodowych; okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym; sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych; podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych - uwzględniając aktualną wiedzę w zakresie patogenezy i epidemiologii chorób powodowanych przez czynniki szkodliwe dla człowieka występujące w środowisku pracy oraz kierując się koniecznością zapobiegania występowaniu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Wykaz chorób zawodowych, o którym mowa w powołanym art. 2351 Kp i 237 § 1 pkt 3 Kp, stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869). Według wymienionego załącznika do chorób zawodowych zaliczane są przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, m.in.: - przewlekłe zapalenie kaletki maziowej (poz. 19 pkt 2); - przewlekłe zapalenie okołostawowe barku (poz. 19 pkt 4). i na te jednostki chorobowe powołuje się skarżąca wiążąc okres ich powstania z pracą w Okręgowym Inspektoracie Sanitarnym PKP w okresie od 1 listopada 1977r. do 1 sierpnia 2000r. Bezspornym jest, iż u skarżącej stwierdzone zostały choroby w postaci: zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego z wielopoziomową dyskopatią, zespół szyjno-barkowy lewostronny, przewlekłe zapalenie okołostawowe lewego barku i przewlekłe wysiękowe zapalenie kaletki podbarkowej - ustalone na podstawie zaświadczeń lekarskich z 2008 r. i 2009 r. oraz jednorazowego badania USG z dnia [...]2008 r. - a pierwsze potwierdzone dokumenty o leczeniu kręgosłupa szyjnego pochodzą z 2007r. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej wyjaśnić należy, iż do stwierdzenia choroby zawodowej nie wystarczy samo stwierdzenie danej jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Musi być spełniona jeszcze druga przesłanka wynikająca z art. 2351 Kp , a mianowicie choroba ta musi być spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania i ten warunek na podstawie oceny warunków pracy należy stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. W przypadku skarżącej nie został spełniony ten drugi warunek, ponieważ z materiału dowodowego wynika, że stwierdzone u skarżącej schorzenia układu ruchu nie mają związku z wykonywaną przez nią pracą. Podnieść przy tym należy, że organ prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, zatem nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa oraz art. 8 Kpa. Kontrola sądu pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem dotyczy również prawidłowości postępowania organu administracji, poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl przepisu art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie bowiem do przepisu art. 136 i 138 Kpa przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie organy administracji zgodnie z przedstawionymi wyżej wymogami dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz jego prawidłowej oceny. Decyzja organu została wydana bowiem po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i wydaniu przez jednostki orzecznicze I i II stopnia orzeczeń lekarskich. Zgodnie z art. 10 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego przesłuchany został jeden świadek – były dyrektor Okręgowego Inspektoratu Sanitarnego PKP i podczas jego przesłuchania skarżąca nie była obecna. Podnieść należy, że stanowi to uchybienie procesowe, bowiem naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, jednak biorąc pod uwagę całokształt sprawy, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdy się zważy, że: a) protokół przesłuchania tego świadka został skarżącej doręczony w dniu 20 kwietnia 2010r. i miała ona możliwość ustosunkowania się do tych zeznań, co zresztą uczyniła, składając w dniu 29 kwietnia 2010r. stosowne pismo (karta 164 akt admin.), b) skarżąca nie wnioskowała natomiast o ponowne przesłuchanie tego świadka w jej obecności, c) nie wnioskowała również o przesłuchanie świadków R. M. i A. L., których oświadczenia znajdują się w aktach administracyjnych sprawy (karta 118 verte), a próba ustalenia adresów tych świadków dokonana przez organ w celu ich przesłuchania nie powiodła się, tym bardziej, że skarżąca nie wskazała ich adresów, pomimo stosownego wezwania organu. Nie polega na prawdzie twierdzenie skarżącej, że złożone przez tych świadków oświadczenia zastępują dowód z zeznań świadków, o których mowa w art. 75 i nast. Kpa. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Placówki medyczne I i II stopnia, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Oddział w C., jak i Instytut Medycyny Pracy w Ł. zgodnie uznały brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u B. L. Postępowanie epidemiologiczne nie wykazało, aby skarżąca w okresie od 1 listopada 1977r. do 1 lipca 2000r. pracowała w warunkach narażenia na chorobę zawodową. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że nie ma żadnych podstaw do uznania, że warunki pracy w czasie zatrudnienia do 2000 r. w Okręgowym Inspektoracie Sanitarnym PKP w L. stwarzały ryzyko przeciążenia narządu ruchu, a w szczególności lewego stawu barkowego. Opis czynności wykonywanych po 2000 r. (tj. w okresie zatrudnienia w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w C.) zawarty w karcie oceny narażenia zawodowego, również nie stanowi podstawy do uznania, że rodzaj i sposób wykonywania czynności obciążył układ ruchu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim wydanym przez uprawnione podmioty medyczne i o braku podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej przez te organy prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (zob. wyrok NSA z dnia 24 marca 2000 r. sygn. akt I SA 2334/99, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2000 r. I SA 664/00, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2001 r. I SA 746/99). Także utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że bez orzeczenia lekarskiego bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby zawodowej. Oznacza to, że zaliczenie schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Zważywszy na fakt, że za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba wymieniona w wykazie, jeżeli została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, organy Inspekcji Sanitarnej nie mogły stwierdzić u skarżącej choroby zawodowej, bowiem zdiagnozowane schorzenie układu ruchu nie było spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy ani w związku ze sposobem wykonywania pracy. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Z tych względów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlegała oddaleniu.