III SA/Lu 289/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego osób taksówką bez odpowiednich dokumentów 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi M. C. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) w tym podatek VAT w kwocie 52,80 pięćdziesiąt dwa złote 80/100) od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...], L. Komendant Wojewódzki Policji w L., po rozpatrzeniu odwołania M. L., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] kwietnia 2010 r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego osób taksówką z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia faktyczne w sprawie: W dniu 12 marca 2010 r. o godz. 0335 na ul. O. w L., funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w L., przeprowadził kontrolę drogową pojazdu marki Toyota Carina nr rej. [...], odpowiednio oznaczonego i wyposażonego do wykonywania przewozów drogowych osób - jako taksówka osobowa. Kierującą była M. L. wykonująca transport drogowy osób taksówką osobową. Podczas kontroli stwierdzono, iż kierująca nie posiada dokumentów wymaganych w trakcie realizacji transportu drogowego tj. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oraz orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W toku postępowania skarżąca wyjaśniła, że z uwagi na dwukrotne włamania do jej pojazdu wszystkie dokumenty jak i urządzenia, które można wypiąć z pojazdu przechowuje w miejscu zamieszkania. W nocy z 11 na 12 marca 2010 r. spiesząc się do pracy zapomniała jedynie zabrać ze sobą licencji na przewóz drogowy osób taksówką, orzeczenia psychologicznego i orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Komendant Miejski Policji w L. nałożył na M. L. karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie przewozu drogowego osób taksówką bez wymaganych dokumentów. Decyzja została uzasadniona stwierdzeniem wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 roku, Nr 125, poz. 874 z późn. zm.). W odwołaniu od decyzji M. L. wniosła o uchylenie kary pieniężnej, motywując to trudną sytuację finansową, ponieważ w dniu 1 kwietnia 2010 r. zakończyła działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób taksówką i w chwili obecnej jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Uzasadniając rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję pierwszoinstancyjną organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 87 ustawy o transporcie drogowym obowiązkiem kierowcy jest posiadanie w trakcie kontroli wymaganych prawem dokumentów, w tym aktualnych badań psychologicznych i lekarskich oraz licencji w przypadku przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego taksówką. Strona nie neguje faktu, iż w chwili kontroli nie posiadała wymaganych dokumentów. W ocenie organu podnoszone argumenty dotyczące sytuacji finansowej odwołującej się nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji. W świetle stanowiska orzecznictwa odpowiedzialność za naruszenia przepisów regulujących sprawy transportu drogowego jest niezależna od winy a także od zaistniałej szkody bądź stanu zagrożenia nią. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia kary) bądź prowadzących do jej ograniczenia. Kompetencja funkcjonariuszy policji do nakładania na wykonującego przewóz drogowy kar pieniężnych w drodze decyzji wynikają z art. 93 ustawy o transporcie drogowym. Wyszczególnienie naruszeń w transporcie drogowym i odpowiadającą im wysokość kar pieniężnych zawiera załącznik do ustawy W myśl pkt 1.7 tego załącznika, wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty zagrożone jest karą w wysokości 500,00 zł. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję z [...] maja 2010 r. M. L. podniosła, iż rzeczywiście w trakcie kontroli w dniu 12 marca 2010 r. nie miała przy sobie przedmiotowych dokumentów, gdyż zapomniała jej zabrać z domu wskutek pośpiechu związanego ze spóźnieniem do pracy. Skarżąca wyjaśniła, iż wszelkie dokumenty po skończonej pracy zabiera do domu z uwagi na dwukrotne włamanie do jej samochodu. Ponadto skarżąca podniosła, że w dniu 1 kwietnia 2010 r. zakończyła działalność gospodarczą, a od 15 kwietnia jest zarejestrowana jako bezrobotna. W związku z tym nałożony mandat jest dla niej bardzo dużym obciążeniem finansowym. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, iż rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydawaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jeżeli zatem zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd obowiązany jest skargę oddalić. W okolicznościach sprawy niniejszej podkreślić należy, iż Sąd nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, bądź celowości jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W związku z tym odczucia dotyczące pokrzywdzenia strony wydaną przez organ decyzją nie mogą zostać uwzględnione. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest decyzja L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nakładająca na M. L. karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie przewozu drogowego osób taksówką z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W sprawie bezsporne jest, iż w toku kontroli w dniu 12 marca 2010 r. przeprowadzonej przez funkcjonariusza policji, skarżąca nie posiadała dokumentów wymaganych w trakcie realizacji transportu drogowego tj. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oraz orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze do sądu M. L. brak ww. dokumentów tłumaczyła tym, iż śpiesząc się na dyżur do pracy zapomniała ich zabrać ze sobą. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 tj. ) kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł od 15.000 zł. Zdaniem Sądu, nakładając karę pieniężną w wysokości 500 zł organy policji obu instancji, prawidłowo uznały, że skontrolowanym pojazdem wykonywano transport drogowy bez posiadania w pojeździe wymaganych dokumentów. Obowiązek taki nakłada bowiem art. 87 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym stanowiąc, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionych organów kontrolnych odpowiednie dokumenty m.in. aktualne badania lekarskie, licencje na wykonywani transportu drogowego taksówką. Wysokość kary pieniężnej wymierzona przez organy ustalona została w sposób prawidłowy na podstawie właściwego przepisu lp.1.7 załącznika do ww. ustawy. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej zawartych w skardze należy na wstępie zaznaczyć, iż dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, że kary pieniężne wymierzone w postępowaniu administracyjnym na podstawie ustawy o transporcie drogowym nie uzależniają nałożenia kary pieniężnej od winy, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków: wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1257/06 , Lex nr 382816 ; wyrok NSA z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt I GSK 159/09, Lex nr 573534 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 787/06, Lex 243065. W ocenie sądu obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji. Z obowiązujących powszechnie unormowań prawa wynika bezspornie, iż organy policji, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie ustalenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa – mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca wykonująca transport drogowy własną taksówką dopuściła się nieprawidłowości, organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Również organy administracji, po ustaleniu rodzaju naruszenia obowiązku lub warunków, o których mowa w ust. 1 art. 92 ustawy o transporcie drogowym mają obowiązek nałożenia także kary pieniężnej, która wynika z określonej liczby porządkowej załącznika do ustawy. Załącznik ten jest swoistego rodzaju "taryfikatorem" kar pieniężnych za określone naruszenie przepisów prawa, związane z wykonywaniem przepisów drogowych. Podkreślenia wymaga fakt, że określone w załączniku do ustawy o transporcie drogowym kary pieniężne zostały ustalone w sposób "sztywny", organy policji nie mogły uznaniowo ustalić wysokości tej kary dla skarżącej. Dlatego też Sąd nie mógł uznać zarzutu skargi, że wysokość kary pieniężnej ustalonej przez organy policji jest nadmiernym obciążeniem finansowym dla skarżącej. Okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej skarżącej mogą być przez nią podnoszone na etapie postępowania egzekucyjnego dotyczącego przedmiotowej należności. Jednocześnie Sąd uznał, iż brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczynił w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialno-prawnym. Mając na uwadze powyższe, skargę M. L. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.