III SA/Lu 29/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej postanawia: odrzucić skargę. J. S. pismem datowanym na dzień 18 grudnia 2008 r. wniósł do sądu skargę m. in. na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej . Organ w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazał, że po przeprowadzeniu stosownych wyjaśnień, skargę uznał za bezzasadną. W odpowiedzi na skargę wniesioną do sądu administracyjnego, organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc jej niedopuszczalność wobec braku trybu odwołania do sądu od zawiadomień o sposobie załatwienia skargi wydawanych w trybie art. 238 kodeksu postępowania administracyjnego, a więc wydawanych w trybie rozpoznawania skarg przewidzianych w dziale VIII kpa. Reguła ta obowiązuje również wówczas, gdy organ upoważniony do rozpoznania skargi działa poprzez podjęcie uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Kognicja sądów administracyjnych została zakreślona Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz aktami rangi ustawowej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ppsa). Utrwalony jest pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego, skarżącemu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII k.p.a. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym, skarga złożona do Sądu I instancji powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 ppsa, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r. I OSK 395/06, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2007 r., sygn. III SA/Lu 586/07). Nie można też przyjmować, że skoro skarga dotyczyła działalności kierownika gminnej jednostki organizacyjnej, a do rozpatrzenia skargi zobowiązana była rada gminy (art. 229 pkt 3 kpa), która działa w formie uchwały, to uchwała ta podlega zaskarżeniu do sądu na ogólnych zasadach (art. 3 ust. 2 pkt 6 ppsa). Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 listopada 2006 r. sygn. III SA/Wa 948/06 - sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 ppsa, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. W orzecznictwie zwrócono uwagę na to, że uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 kpa, nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie służyłaby (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. I SA 2668/00). Sąd w składzie niniejszym podziela wyrażone wyżej poglądy. Nie można uznać, że na stanowisko w sprawie skargi na działanie wójta w sprawach należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, gdzie właściwy do rozpoznania skargi jest wojewoda (art. 229 pkt 2 kpa) – nie przysługuje skarga do sądu, a w sprawie skargi na działanie wójta w sprawach należących do zadań własnych gminy, gdzie właściwa do rozpoznania skargi jest rada gminy (art. 229 pkt 3 kpa) – skarga do sądu przysługiwałaby tylko z tego względu, że wynik tej drugiej kontroli przybiera postać uchwały. Należy konsekwentnie przyjąć, że skargi do sądu na stanowisko organów rozpatrujących skargi nie są dopuszczalne, bez względu na to, czy załatwienie skargi następuje jedynie w formie zawiadomienia o wyniku badania, czy w formie uchwały, jako zwykłej formy działania niektórych organów powołanych do rozpoznawania skarg. O prawie do sądu nie może decydować zróżnicowana z innych przyczyn forma załatwiania jednorodnych spraw. Podsumowując, skarga do sądu administracyjnego była niedopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy sąd skargę taką odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w postanowieniu.