III SA/Lu 295/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant Monika Kutarska-Wolińska, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie : uznania za bezzasadną skargi na odmowę przyznania lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. przyznać adwokatowi B. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, którą wypłacić z funduszów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Uchwałą Rady Miasta nr XXIX/232/05 z dnia [...] kwietnia 2005 r. W sprawie rozpatrzenia skargi K. K. na działalność Burmistrza Miasta, wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm) w związku z art. 299 pkt 3 k.p.a., uznano skargę za bezzasadną. W uzasadnieniu uchwały podano, że dnia [...] lutego 2005 r. do Rady Miasta wpłynęła skarga K. K. na postępowanie Burmistrza, który odmówił skarżącemu przyznania lokalu mieszkalnego po zmarłej babce, która była najemcą lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu miasta. Podniesiono, iż zgodnie z art. 691 kodeksu cywilnego K. K. nie mieści się w kręgu osób uznanych przez ustawodawcę za uprawnione do wstąpienia w stosunek najmu po zmarłej. Ponadto skarżący nie zamieszkiwał stale w przedmiotowym lokalu z najemcą do chwili jego śmierci tj. do 25 lipca 2004 r. Babka K. K. nie była zobowiązana do świadczeń alimentacyjnych na rzecz skarżącego. Na przedmiotową uchwałę Rady Miasta K. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż działania organów gminy naruszającego prawa konstytucyjne określone wart. 75 pkt 1 Konstytucji stanowiącym, że władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli oraz wart. 37 pkt 1 Konstytucji. Skarżący uważa, że bezprawnie pozbawiono go mieszkania i nie przyznano mu mieszkania zastępczego, a wpisany został na listę osób oczekujących na mieszkanie dopiero po licznych skargach. Skarżący podniósł również, iż ten sam burmistrz wcześniej przyznał mu prawo do zamieszkania w lokalu przy ulicy S. wraz z babką. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu między innymi podała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem burmistrz nie pozbawił skarżącego prawa do lokalu, skoro K. K. nie nabył takiego prawa. Brak nabycia prawa do lokalu było skutkiem jego zaniechania, gdyż nie dopełnił czynności meldunkowych i nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem. Skarżący miał przyznane prawo do zamieszkiwania w tym lokalu poczynając od 2001 r. lecz go nie zrealizował. Dodatkowo Rada Miasta wskazuje, że uchwałą nr VIII/59/03 z dnia [...] czerwca 2003 r. ustalono zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasoby Gminy Miasta. Na podstawie § 8 ust. 1 pkt 6 skarżącemu, jako osobie nie mającej tytułu do lokalu mieszkalnego przysługuje pierwszeństwo wynajmu lokalu socjalnego. W piśmie z dnia [...] października 2005 r. skarżący podniósł, iż nie miał możliwości zameldowania się w lokalu przy ulicy S. gdyż przebywał w tym czasie zakładzie karnym. Jak twierdzi składał pisma jednak odpowiadano mu, iż czynności zameldowania musi dokonać osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przede wszystkim należy podnieść, iż w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 227 i 228 k.p.a. w przypadku zaniedbania lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, naruszenia praworządności lub interesów skarżących, a także w przypadku przewlekłego lub biurokratycznego załatwiania spraw można złożyć skargę do organu właściwego do jej rozpatrzenia. Organy właściwe do rozpatrywania skarg określone zostały w art. 229 .k.p.a . K. K. składając skargę z dnia [...] lutego 2005 r. na działalność Burmistrza Miasta, skorzystał z możliwości kontroli działalności organu administracji przewidzianej w wyżej wymienionych przepisach. Na mocy art. 229 pkt 3 k.p.a. skargi na działalność wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych rozpatruje Rada Gminy. W niniejszej sprawie skargę na działalność Burmistrza Miasta rozpatrywała Rada Miasta, która zaskarżoną uchwałą uznała skargę K. K. za niezasadną. Na powyższą uchwałę skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podnosząc, iż narusza jego prawa konstytucyjne. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne, niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie sprawa, dotyczy skargi na uchwałę rady miasta podjętą w wyniku złożonej skargi na działalność Burmistrza Miasta. Jest to skarga, o której mowa wart. 227 k.p.a., i która jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno - techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Mając na uwadze powyższe, rozpatrzenie tych skarg me następuje w formach wymienionych wart. 3 cyt. ustawy, z wyjątkiem skarg, do których rozpoznania są właściwe rady gmin, powiatów oraz sejmików województw. Organy te bowiem we wszystkich sprawach należących do ich właściwości podejmują uchwały. Jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie· załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych wart. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, iż w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mowa w art. 227 k.p.a. nastąpiło w formie uchwały i w związku z tym służy na nią skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby nie uzasadnioną nierówność prawną' podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie zostałaby załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie sprawy nie służyłaby (por. post. NSA z dnia 12.04.2001 r., sygn. akt I SA 2668/00 oraz wyrok NSA z dnia 1.12.1998 r., sygn. akt: III SA 1636/97). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż sprawa niniejsza nie podlega kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i na mocy art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega odrzuceniu.