III SA/Lu 297/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 października 2010r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na postawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A.Z., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania A.Z. prawa jazdy kategorii A B T do czasu wykazania się kwalifikacjami w zakresie prawa jazdy kat. A B T. Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym sprawy: Na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]. L.dz. [...] organ I instancji orzekł o zatrzymaniu A. Z. prawa jazdy kategorii A B T - dokument nr [...] druk nr [...] wydany dnia [...] przez Prezydenta Miasta, do czasu wykazania się kwalifikacjami w zakresie prawa jazdy kat. A B T i nadał decyzji na podstawie art. 108 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i uzyskał łącznie 27 punktów karnych. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na realne zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego. Od tej decyzji odwołał się A. Z. , wnosząc o jej uchylenie decyzji i orzeczenie, że brak jest realnych podstaw dla zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzkiego, dla których nie był nigdy zagrożeniem z uwagi na 30 - letnie, bezkolizyjne doświadczenie uczestnictwa w ruchu drogowym, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podniósł, iż został skierowany na badania psychologiczne, które wykonał niezwłocznie w dniu 3 marca 2010r. z wynikiem stwierdzającym brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Dalej podniósł, iż nie uchyla się od wykazania się kwalifikacjami w zakresie prawa jazdy kat. B stwierdzających znajomość przepisów ruchu drogowego. Posiada prawo jazdy kat. A B T od 1979r. i nigdy nie miał żadnych problemów z prawem ruchu drogowego, nie miał też żadnych, nawet drobnych kolizji. Mieszkając wiele lat za granicą również nie miał żadnych kolizji drogowych i punktów karnych. Świadczy to o bezpiecznym i rozsądnym uczestnictwie w ruchu drogowym. Podniósł, iż przepisy, które przewidują po przekroczeniu 24 punktów karnych utratę prawa jazdy są niewymierne do doświadczenia, jakie posiada w 30 - letniej praktyce bezkolizyjnego uczestnictwa w ruchu drogowym i równania go z kierowcami o małym doświadczeniu. W dniu [...]kwietnia 2010r. do Kolegium wpłynęło pismo skarżącego skierowane do Wydziału Komunikacji UM zatytułowane : "wniosek o uchylenie i wyjaśnienie okoliczności otrzymania mandatu". Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium, powołując przepis art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy Prawo o ruchu drogowym, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając iż jest zgodna z obowiązującym prawem. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji odwołującego w związku z otrzymaniem łącznie 27 punktów karnych w okresie od 28 maja 2009r. do 14 stycznia 2010r. za następujące naruszenia ruchu drogowego: 1) 28 maja 2009r., L., samochód osobowy, [...], przekroczenie prędkości od 21 - 30 km/h; punkty: 4, 2) 31 lipca 2009r., L., samochód osobowy, [...], niestosowanie się do znaków od P-8a do P-8c "strzałka kierunkowa"; punkty: 5, 3) 27 listopada 2009r., U. samochód osobowy, [...], przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h; punkty: 8, 4) 14 stycznia 2010r., M., samochód osobowy, [...], przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h; punkty: 10. Zdaniem Kolegium, realizując powyższy wniosek organ I instancji zasadnie wydał zaskarżoną decyzję o zatrzymaniu odwołującemu prawa jazdy i pismem z dnia [...]. zażądał zwrotu dokumentu prawa jazdy. Następnie zawiadomieniem z dnia [...]. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji kierującej na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Organ po otrzymaniu wniosku od Policji, po przekroczeniu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, miał obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnia charakter naruszeń przepisów ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło ponadto, że nie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie fakt wykonania przez skarżącego badań psychologicznych ani też fakt wieloletniego posiadania prawa jazdy i dotychczasowej bezkolizyjnej jazdy. Odnosząc się do wniosku skarżącego o uchylenie mandatu Kolegium stwierdziło, że ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie są organami właściwymi do rozpatrywania wniosku o uchylenie mandatu i badanie okoliczności jego otrzymania, organem takim jest właściwy sąd powszechny. Sposobem odzyskania prawa jazdy przez odwołującego jest uzyskanie od organu pierwszej instancji decyzji o skierowaniu na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje i zdanie tego egzaminu z wynikiem pozytywnym. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł A. Z. , domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 80 k.p.a. polegające na niezebraniu całego materiału dowodowego w sprawie zatrzymaniu jemu prawa jazdy kategorii A,B,T, dowolnej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ administracji publicznej, skutkującej uznaniem, iż konieczne jest zatrzymanie dokumentu prawa jazdy w sytuacji gdy okoliczności związane z nałożeniem mandatu karnego na A. Z. w dniu 14 stycznia 2010 r. nie zostały wyjaśnione w trybie stosowanych przepisów k.p.w.; - art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego związanego z otrzymaniem przez skarżącego w sposób sprzeczny z prawem 10 punktów karnych, skutkujących przekroczeniem limitu 24 punktów w sytuacji, gdy postanowieniem z dnia [...] został przekazany wniosek skarżącego do Komendy Wojewódzkiej Policji o uchylenie i wyjaśnienie okoliczności otrzymania przez A. Z. mandatu w dniu [...], - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego pozwalającego przyjąć, iż niezbędne jest zatrzymanie dokumentu prawa jazdy, w sytuacji gdy w dniu 21 kwietnia 2010 r. A. Z. złożył wniosek o uchylenie i wyjaśnienie okoliczności otrzymania mandatu. Skarżący podniósł, że przez ponad 25 lat przebywał za granicą i nie było mu wiadomo o prawie do odmowy przyjęcia mandatu karnego, co skutkowało uprawomocnieniem się mandatu. Ponadto wyjaśnił, iż od czerwca 2007r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie informatyki jak i handlem hurtowym i detalicznym. Działalność ta jest bardzo uzależniona od posiadania prawa jazdy, a jego utrata uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej w dużym stopniu i może doprowadzić do jej zaniechania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje akty lub czynności z zakresu administracji publicznej i dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Poddawszy takiej właśnie kontroli zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta jest przepis art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g), starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy Prawo o ruchu drogowym, policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zwrot zatrzymanego prawa jazdy, w myśl art. 138 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 4. Zgodnie zaś z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Jak wynika z przeprowadzonego przez organy administracji postępowania, skarżący przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (tj. od dnia 28 maja 2009r. do 14 stycznia 2010r.) limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 27 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku o sprawdzenie kwalifikacji wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]., nr L.dz. [...], sporządzonego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b) cyt. ustawy. Wniosek ten wskazuje zarówno daty w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2002 r., nr 236, poz. 1998). Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zbadał prawidłowość postępowania organu administracji, poprzedzającego wydanie decyzji, w szczególności sprawdzając, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zarzut naruszenia przepisów postępowania jest chybiony. W myśl przepisu art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie bowiem do przepisu art. 136 i 138 Kpa przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie organy administracji zgodnie z przedstawionymi wyżej wymogami dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz jego prawidłowej oceny. Decyzja organu została wydana bowiem po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, tj. wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] który w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym był wystarczającym dowodem do wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Na gruncie niniejszej sprawy nie ma znaczenia zasadność nałożonego mandatu, kwestionowanie okoliczności jego nałożenia na skarżącego czy też złożony wniosek o uchylenie tego mandatu. Znaczenie wiążące miałby natomiast wyrok sądu powszechnego uchylający nałożony mandat, jednak skarżący nie składał stosownego odwołania. W niniejszej sprawie istotne jest tylko to, że nałożony został mandat karny na skarżącego z którym wiąże się przekroczenie przez kierowcę 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym i że ten mandat stał się prawomocny. Skarżący w przedmiotowym postępowaniu nie może kwestionować prowadzonego postępowania wykroczeniowego, ponieważ ewentualne nieprawidłowości postępowania wykroczeniowego nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Tryb ewidencji punktów za naruszenia prawa drogowego jest odrębnym postępowaniem od postępowania dotyczącego trybu nałożenia mandatu za wykroczenie drogowe. W tej sytuacji uprawniony organ, wobec dyspozycji art. 138 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, stwierdzając przekroczenie 24 punktów (łącznie 27), prawidłowo orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy. Wobec powyższego Sąd uznał, że sytuacja skarżącego została oceniona przez organ administracji w sposób prawidłowy, przy uwzględnieniu zasad prawa materialnego i procesowego. Z tych względów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlegała oddaleniu.