III SA/Lu 303/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W złożonej skardze pełnomocnik skarżącego zwrócił się m.in. z wnioskiem o zwolnienie skarżącego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Do skargi został załączony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dokumenty źródłowe: kserokopie zeznań podatkowych skarżącego PIT – 36 za 2013 r. i 2014 r., pism potwierdzających istnienie zadłużenia alimentacyjnego, zaświadczenia urzędu pracy z dnia [...] r. Referendarz sądowy wziął również pod uwagę z urzędu informacje wynikające z dokumentów nadesłanych przez pełnomocnika skarżącego do spraw III SA/Lu 1119/15 i III SA/Lu 1610/15. Z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentów wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, a źródłem utrzymania obojga jest emerytura matki skarżącego w kwocie [...] zł netto. Skarżący od dnia [...] r. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych (zaświadczenie urzędu pracy z dnia [...] r.). Obecnie skarżący odbywa karę [...] w formie [...]. W urzędowym formularzu skarżący podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z nim jeszcze dwoje niepełnoletnich dzieci, jednakże jak wynika z pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 16 października 2015 r. nadesłanego w sprawie III SA/Lu 1119/15, dzieci skarżącego zamieszkują ze swoimi matkami. Skarżący posiada znaczne zaległości w płaceniu alimentów na dzieci, które względem funduszu alimentacyjnego wynoszą na dzień 17 września 2015 r. – [...] zł (pismo GOPS stanowiące załącznik do PPF). We wniosku skarżący podał również, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza została wyrejestrowana z dniem [...] r. Wykazał ponadto, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ani żadnych zasobów finansowych (oszczędności, papierów wartościowych, innych praw majątkowych). Skarżący w uzasadnieniu wniosku złożonego na urzędowym formularzu podał, że na stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego składają się następujące wydatki: abonament TV [...] zł, energia elektryczna [...]-[...] zł, wywóz śmieci [...] zł, podatek od nieruchomości [...] zł, bieżące naprawy konieczne ok.[...]-[...] zł, zakup opału [...] zł (rocznie), rata kredytu na konieczny remont nieruchomości [...] zł, żywność [...] zł, leczenie matki skarżącego [...] zł, spłata zaległości alimentacyjnych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych [...] zł, dojazdy środkami komunikacji publicznej [...] zł, bilet miesięczny PKP oraz pozostałe środki komunikacji [...] zł. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Użycie w przytoczonym unormowaniu sformułowania "wykaże" oznacza, że to na stronie ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych spoczywa ciężar wykazania, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Obowiązkiem wnioskodawcy jest, przy zachowaniu należytej staranności, wyczerpujące wykazanie swojej sytuacji rodzinnej i szeroko pojętej sytuacji materialnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Natomiast jeżeli fakty, które podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym strony, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (por. postanowienia NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 360/04, niepubl., postanowienie z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt I FZ 428/10, niepubl.). Oceniając wniosek strony skarżącej w aspekcie wskazanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że jak wynika ze złożonego oświadczenia, skarżący w chwili obecnej prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, obydwoje utrzymują się z jej emerytury w wysokości [...] zł netto miesięcznie. Skarżący oświadczył, że jest to jedyny dochód rodziny. Jednocześnie biorąc wykazane w uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy wydatki na utrzymanie konieczne kształtują się one na poziomie [...]-[...] zł (nie wliczając w to kosztów zakupu opału). Ponadto jak wynika z wyciągu z rachunku bankowego matki skarżącego (złożonego w sprawie III SA/Lu 1119/15), spłaca ona jeszcze ratę kredytu w kwocie [...] zł miesięcznie zaciągniętego w [...]. Zatem wykazane przez skarżącego miesięczne wydatki związane z utrzymaniem koniecznym ok. czterokrotnie przekraczają osiągane w gospodarstwie domowym skarżącego dochody. Zdaniem referendarza, uwzględniając zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie jest możliwe aby wykazana kwota dochodu wystarczała na utrzymanie dwojga dorosłych osób. Zaspokojenie podstawowych, bieżących potrzeb życiowych ograniczonych nawet do niezbędnego minimum takich jak zakup żywności, środków czystości, ubrań, leczenie, konieczne przejazdy, wymaga znacznie większych środków finansowych niż zadeklarowane przez skarżącego. Wszystko to rodzi uzasadnione podejrzenie, że skarżący albo korzysta z pomocy osób trzecich lub posiada inne, nieujawnione źródła dochodów. Oceniając możliwości płatnicze skarżącego, nie można również pominąć przychodów wnioskodawcy z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W 2013 r. przychód ten wyniósł [...] zł, a w 2014 r. [...] zł, co wskazuje, że w tym czasie skarżący posiadał środki finansowe z których możliwe było zaoszczędzenie kwot na prowadzenie ewentualnych postępowań sądowych. Wykazana w zeznaniu podatkowym za 2013 r. i 2014 r. strata nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że kondycja finansowa strony wymaga wsparcia ze strony Skarbu Państwa. Należy mieć bowiem na uwadze, że strata podatkowa powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, co skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania - brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego, nie stanowi natomiast automatycznie o braku środków finansowych. Skarżący nie wyjaśnił przy tym z jakich źródeł finansowych pokrywał stratę (w 2013 r. wyniosła ona 19.557,28 zł, a w 2014 r. 90.045,16 zł). Co więcej, skarżący osiągając przychód z prowadzonej działalności gospodarczej i wiedząc o wszczętym postępowaniu w przedmiocie kary pieniężnej (data wszczęcia [...] r.), powinien gromadzić odpowiednie środki na prowadzenie ewentualnych postępowań sądowych, jakie mogą wyniknąć w związku z wynikami tego postępowania. Zdaniem referendarza, biorąc pod uwagę wielkość przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, skarżący posiada, bądź mógł zabezpieczyć, odpowiednie środki pieniężne na uiszczenie należnych kosztów sądowych. Na zdolności płatnicze skarżącego dodatkowo wskazuje fakt reprezentowania strony w postępowaniu sądowym, a wcześniej administracyjnym, przez profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto zestawienie dochodów będących podstawą utrzymania skarżącego i jego matki z wysokością ponoszonych wydatków jednoznacznie świadczy, że skarżący posiada źródła dochodów, których nie wykazał. Brak jest zatem podstaw do uznania, że skarżący wykazał istnienie przesłanek przyznania prawa pomocy osobie fizycznej określonych art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 ( 1 i ( 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.