III SA/Lu 312/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. na czynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie dyskryminacji w postępowaniu o zatrudnienie postanawia: odrzucić skargę. M.G. wniósł skargę na Zakład Ubezpieczeń Społecznych zarzucając dyskryminację w czasie rekrutacji do pracy w Zakładzie. Pełnomocnik ZUS wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Kognicja sądów administracyjnych została zakreślona Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz aktami rangi ustawowej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ppsa). Rekrutacja nowych pracowników przez ZUS nie jest sprawą administracyjną. Regulacja taka nie pozostawia jednak skarżącego bez zagwarantowanej Konstytucją drogi sądowej do dochodzenia swoich praw, jeśli ich naruszania upatruje w rekrutacji przeprowadzonej w sposób go dyskryminujący. Ochrony musi jednak poszukiwać na podstawie stosownych przepisów Kodeksu pracy dotyczących zakazu dyskryminacji, która realizowana jest przed sądami pracy a więc sądami powszechnymi. Podsumowując, skarga do sądu administracyjnego była niedopuszczalna, gdyż nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Sąd skargę taką odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w postanowieniu.