III SA/Lu 313/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi N. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 5 marca 2024 r. nr 0601-IGC.4441.65.2023.KD w przedmiocie określenia kwoty cła oraz kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę. Decyzją nr 0601-IGC.4441.65.2023.KD z dnia 5 marca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania J. S.A. w K., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nr 308000-COC-3.4441.36.2023.MB z dnia 3 sierpnia 2023 r. w przedmiocie: 1/ stwierdzenia powstania długu celnego w dniu 04.11.2022r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci: nektary owocowe, soki, desery pitne - 32 opakowania zbiorcze, objętego procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego [...] z dnia 27.10.2022r.; 2/ zaklasyfikowania ww. towaru do kodu CN/TARIC 2202 99 19 99 (nektary owocowe), 2007 10 99 95 (desery owocowe), 2007 10 91 00 (przeciery owocowe); 3/ ustalenia wartości celnej ww. towaru na kwotę 137 179,00 zł; 4/ określenia kwoty długu celnego w wysokości 24 374,00 zł należnego z tytułu usunięcia towaru spod dozoru celnego; 5/ określenia kwoty podatku od towarów i usług w wysokości 10 456,00 zł należnego z tytułu importu ww. towaru. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie argumentował m.in., że w dniu 27.10.2022 r. w Oddziale Celnym w H. objęto procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego według dokumentu [...] towar w postaci nektarów owocowych, soków, deserów pitnych według załączonej do zgłoszenia faktury nr [...] z dnia 06.10.2022 r. Osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu wskazaną w dokumencie T1 była Spółka Akcyjna J. z siedzibą w K., zaś przewoźnikiem była firma P. z [...]. Towar objęty procedurą tranzytu zewnętrznego według ww. dokumentu T1 powinien zostać przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia W. do dnia 03.11.2022 r. W wyznaczonym terminie towar nie został przedstawiony w deklarowanym urzędzie celnym przeznaczenia. W trakcie procedury poszukiwawczej J. S.A. z K. przesłała informację o bezpośrednim dostarczeniu towarów do odbiorcy — firmy S. we [...], co miała potwierdzać dołączona kopia dokumentu CMR o nr [...] zawierająca pieczęć firmy S. [...] wraz z podpisem odręcznym. Urząd przeznaczenia oraz Regionalny Departament Celny P. poinformował, iż odbiorca towaru - A. nie istnieje pod adresem [...]. [...] urząd [...] w dniu 13.01.2023 r. przesłał odpowiedź zawierającą kod 1 tranzytu nieznany z adnotacją tłum. "Odbiorca wymieniony w MRN nie otrzymał tych towarów. Pieczęć na CMR potwierdzająca odbiór jest fałszywa". Spółka J. S.A wyjaśniła, że nie posiada innych dowodów potwierdzających zakończenie operacji tranzytowej. Złożyła następnie odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nr 308000-COC-3.4441.36.2023.MB z dnia 3 sierpnia 2023 r. w części dotyczącej pkt 5 i wydanie orzeczenia co do istoty poprzez określenie kwoty podatku od towarów i usług w wysokości 0 zł należnego z tytułu importu towarów, ewentualnie na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania oraz rozpoznając merytorycznie tę sprawę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie podał, że poza sporem pozostaje fakt, że towar objęty powyższym dokumentem T1 nie został przedstawiony w deklarowanym urzędzie celnym przeznaczenia we wskazanym terminie celem objęcia towaru procedurą celną tranzytu. Organ odwoławczy zauważył, że procedura poszukiwawcza wykazała, że dowód dostarczenia towaru do odbiorcy w postaci pieczęci firmy A. został sfałszowany. Towar nie został dostarczony do odbiorcy we [...], zaś osoba zobowiązana to jest J. S.A. nie posiada innych dowodów na zakończenie operacji tranzytu. Powyższe oznaczało, że w niniejszej sprawie towar został usunięty spod dozoru celnego po objęciu go procedurą tranzytu zewnętrznego wg dokumentu T1 [...] z dnia 27 października 2022 r. Organ II instancji stwierdził, że zgodnie z przepisami Unijnego Kodeksu Celnego (dalej jako UKC) jako dłużników w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano J. z siedzibą w K. oraz przewoźnika towaru, tj. firmę Z. z siedzibą w M. w [...], tj. osoby, które były zobowiązane do wypełnienia obowiązków prawa celnego wynikających z art. 233 ust. 1 lit. a) i b) oraz ust. 3 UKC. Dług celny powstał w dniu 4 listopada 2022r. (dzień upływu terminu na dostarczenie towaru). Dalej organ II instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie importowany towar zaklasyfikowano do poniższych kodów taryfy celnej: 1) towar z pozycji 1-3 faktury [...] z dnia 6 października 2022 r. nektary owocowe do kodu 2202 99 19 99 taryfy celnej; 2) towar z pozycji 4,5,7 faktury [...] z dnia 6 października 2022 r. desery owocowe do kodu 2007 10 99 95 taryfy celnej; 3) towar z pozycji 6 faktury [...] z dnia 6 października 2022 r. przeciery owocowe do kodu 2007 10 91 00 taryfy celnej. Organ odwoławczy podał, że klasyfikacji taryfowej dokonano na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu określonym przez rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2021/1832 z dnia 12 października 2021 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Nr L 385 z 29.10.2021 r.), która przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Wartość celną towarów ustalono na podstawie art. 70 UKC. Do określenia wartości celnej towaru przyjęto wartość podaną w fakturze nr BI. 00014700 z dnia 6 października 2022 r. W stosunku do przedmiotowego towaru zastosowano stawki celne erga omnes (poz. 1 - 9,6%; poz.2 - 24%; poz.3 - 15%) i określono kwotę wynikająca z długu celnego w łącznej wysokości 24 374,00 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wyjaśnił w dalszej kolejności, że zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11. Zgodnie z art. 30b ust. 1 cyt. ustawy podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. W myśl art. 33 ust. 2a ww. ustawy, jeżeli po zwolnieniu towaru, o którym mowa w art. 194 unijnego kodeksu celnego, organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym, rozliczeniu zamknięcia albo decyzji kwota podatku została wykazana nieprawidłowo albo nie została określona w prawidłowej wysokości, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje decyzję określającą różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo określoną. Zgodnie z art. 41 ust 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług stawka podatku VAT dla importowanego towaru wynosi 22%. Jednakże zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2019 r. art. 146aa ust. 1 pkt 1 ww. ustawy w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 3 8a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4 wynosi 23 %. Stosownie do art. 146da ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług w okresie od dnia 1 lutego 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. dla towarów spożywczych wymienionych w poz. 1-18 załącznika nr 10 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56) - stawka podatku wynosi 0%. W niniejszej sprawie określono podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, stawkę oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości: 1) poz.1- 45 463,00 (podstawa opodatkowania) x 23% = 10 456,00 zł; 2) poz.2 - 83 184,00 (podstawa opodatkowania) x 0% = 0 zł 3) poz.3 - 32 906,00 (podstawa opodatkowania) x 0% = 0 zł. W nawiązaniu do twierdzeń strony oraz przedstawionych przez nią informacji, że towary w postaci nektarów, zgodnie z pozycjami faktury: 1, 2, 3 wyprodukowane przez Jaffa, zawierają w każdym wypadku ponad 20% składu owocowego i tym samym spełniają kryteria określone rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej soków i nektarów owocowych (tj. Dz.U. z 2014r. poz. 494) i wobec tego należy przyjąć, że są to towary, o których mowa w poz. 17 załącznika nr 10 do ustawy o podatku od towarów i usług, korzystające z preferencji podatkowych z art. 146 da ust. 1 pkt 1 tejże ustawy, co powoduje, że stawka podatku powinna wynosić nie 23 % jak to przyjął organ, ale 0 %, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wyjaśnił, że kwestią nieudowodnioną jest rzeczywisty skład nektarów owocowych. Tym samym dowody, na które powołuje się strona w odwołaniu, w postaci wiążących informacji stawkowych nie mogą być podstawą zastosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług. Informacje te zostały wydane konkretnym podmiotom w oparciu o przedstawione we wniosku dowody dotyczące określonego składu surowcowego towarów. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że odwołujący się będący głównym zobowiązanym w procedurze tranzytu nie przedstawił dowodów potwierdzających właściwości towaru objętego procedurą tranzytu. W podsumowaniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie stwierdził, że w skontrolowanej decyzji prawidłowo określono kwotę podatku od towarów i usług, uwzględniono w podstawie opodatkowania należne cło oraz zastosowano stawkę podatku właściwą dla kodu CN 2202 99 19 99. Skargę na powyższą decyzję złożył Z. N. zarzucając naruszenie: - art. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez pominięcie konstytucyjnej zasady państwa prawa oraz zasady proporcjonalności; - art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie; - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez dokonanie przez organ drugiej instancji wykładni dotyczącej stawek VAT w sposób niedający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych; - art. 187 § 1 zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust 1 Prawa celnego poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę, co doprowadziło do zaniechania przez organ właściwej analizy składu towaru i pominięcia ustalenia właściwej zawartości owoców w towarze usuniętym spod dozoru celnego oraz błędnego przyjęcia przez ten organ, że towary w postaci nektarów owocowych o kodzie CN: 2202 10 91 00 nie korzystają z preferencji w postaci obniżonej stawki VAT 0% przysługującej po spełnieniu przesłanek wynikających z treści wymienionego wyżej przepisu, podczas gdy przesłanki te zaistniały; - art. 191 Ordynacji podatkowej przez dokonanie oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych z przekroczeniem wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów; - art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia nieistnienia ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, a wobec ewentualnego istnienia choćby jednej z tych przesłanek odniesienia się do uregulowań wspólnotowych dotyczących pomocy przedsiębiorcom uznaniowego charakteru rozstrzygania i granic tego uznania; - art. 122, art. 124, art 187 § 1 i art- 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, zinterpretowanie stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, które przemawiały za nałożeniem kary pieniężnej; - art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; - art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji, gdy ustawa wprost nakazuje organom zasadność przesłanek, którymi się kierują przy załatwianiu sprawy; - art. 121 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej mogące mieć wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwy sposób uzasadnienia decyzji utrudniający stwierdzenie, które fakty zostały uznane za uprawdopodobnione oraz w jaki sposób organ doszedł do konkluzji przedstawionej w sentencji decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Domagał się też zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Z. N. podniósł m.in. że można winić przewoźnika za to, że wydał on towar osobie podszywającej się za pracownika firmy odbierającej towar. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli jest rozstrzygnięcie - adresowane do J.-F. S.A. w K. (osoby uprawnionej do korzystania z procedury tranzytu) oraz do Z. N. (przewoźnika towarów objętych procedurą tranzytową) – wydane w sprawie: 1/ stwierdzenia powstania długu celnego w dniu 4 listopada 2022 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci: nektary owocowe, soki, desery pitne - 32 opakowania zbiorcze, objętego procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego T1 MRN [...] z dnia 27 października 2022 r.; 2/ zaklasyfikowania ww. towaru do kodu CN/TARIC: nektary owocowe -2202 99 19 99, desery owocowe - 2007 10 99 95 oraz przeciery owocowe - 2007 10 91 00; 3/ ustalenia wartości celnej ww. towaru na kwotę 137 179,00 zł; 4/ określenia kwoty długu celnego w wysokości 24 374,00 zł należnego z tytułu usunięcia towaru spod dozoru celnego; 5/ określenia kwoty podatku od towarów i usług w wysokości 10 456,00 zł należnego z tytułu importu ww. towaru. Niesporne jest, że towar objęty procedurą tranzytu zewnętrznego według ww. dokumentu T1 powinien zostać przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia W. ) do dnia 3 listopada 2022 r. Organ celny uznał, że osoby te nie dopełniły swoich obowiązków wynikających z przepisów UKC i doszło do usunięcia towarów spod dozoru celnego. Skarżący nie zgadza się z tym stanowiskiem. Z uwagi na charakter prowadzonego sporu wyjaśnienia wymaga, że według art. 5 pkt 18 UKC dług celny to nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego. Dłużnikiem jest każda osoba odpowiedzialna za dług celny (art. 5 pkt 19 UKC). Pojęcie "przewoźnik" oznacza: a) w kontekście wprowadzania - osobę, która wprowadza towary lub przejmuje odpowiedzialność za przewóz towarów na obszar celny Unii (art. 5 pkt 40 UKC). Podstawą należnych należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna (art. 56 ust. 1 UKC). Artykuł 57 ust. 1- 4 UKC reguluje kwestię klasyfikacji taryfowej towarów. W myśl art. 69 UKC do celów stosowania wspólnej taryfy celnej oraz środków pozataryfowych, ustanowionych w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, wartość celna towarów określana jest zgodnie z przepisami art. 70 i 74. Zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana (art. 70 ust. 1 UKC). Zgodnie z art. 79 ust. 1 UKC jeżeli towary podlegają należnościom celnym przywozowym, dług celny w przywozie powstaje w przypadku niewypełnienia: a) jednego z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego, dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii, usunięcia spod dozoru celnego, przemieszczania, przetwarzania, składowania, czasowego składowania, odprawy czasowej tych towarów lub dysponowania nimi na tym obszarze; b) jednego z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczących końcowego przeznaczenia towarów na obszarze celnym Unii; c) jednego z warunków wymaganych do objęcia towarów nieunijnych procedurą celną lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na końcowe przeznaczenie towaru. W myśl art. 79 ust. 2 UKC dług celny powstaje z chwilą, gdy: a) nie zostaje wypełniony lub przestaje być wypełniany obowiązek, którego niewypełnienie powoduje powstanie długu celnego; b) przyjęte zostaje zgłoszenie celne o objęcie towarów procedurą celną, a następnie zostaje stwierdzone, że warunek wymagany do objęcia towarów tą procedurą lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na końcowe przeznaczenie towarów nie został faktycznie wypełniony. Stosownie do art. 79 ust. 3 UKC w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), dłużnikiem jest: a) każda osoba zobowiązana do wypełnienia danych obowiązków; b) każda osoba, która wiedziała lub powinna była wiedzieć o niewypełnieniu obowiązku wynikającego z przepisów prawa celnego, a która działała na rzecz osoby zobowiązanej do wypełnienia obowiązku lub uczestniczyła w działaniu, które doprowadziło do niewypełnienia obowiązku; c) każda osoba, która nabyła lub posiadała towary i która w chwili ich nabycia lub wejścia w ich posiadanie wiedziała lub powinna była wiedzieć, że obowiązek wynikający z przepisów prawa celnego nie został wypełniony. Jeżeli do zapłaty kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej temu samemu długowi celnemu zobowiązanych jest kilku dłużników, odpowiadają oni solidarnie za zapłatę tej kwoty (art. 84 UKC). Przepis art. 87 UKC określa miejsce powstania długu celnego. Z treści art. 134 ust. 1 UKC wynika, po pierwsze, że od chwili wprowadzenia towarów na obszar celny Unii podlegają one dozorowi celnemu i mogą zostać poddane kontrolom celnym. Po drugie, że towary pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to konieczne do określenia ich statusu celnego, i nie zostają podjęte bez zgody organów celnych. Organy celne podejmują wszelkie środki niezbędne do dysponowania towarami, włącznie z orzeczeniem ich przepadku i sprzedażą lub zniszczeniem, jeżeli nie został wypełniony jeden z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii lub towary zostały usunięte spod dozoru celnego (art. 198 ust.1 lit. a UKC). Procedura tranzytu zostaje zamknięta przez organy celne, jeżeli na podstawie porównania danych dostępnych w urzędzie celnym wyjścia i danych dostępnych w urzędzie celnym przeznaczenia organy celne są w stanie stwierdzić, że procedura została zakończona w prawidłowy sposób (art. 215 ust. 2 UKC). Organy celne podejmują wszelkie działania niezbędne do uregulowania sytuacji towarów, wobec których procedura nie została zamknięta zgodnie z określonymi warunkami (art. 215 ust. 3 UKC). Jeżeli nie przewidziano inaczej, zamknięcie procedury następuje w określonym terminie (art. 215 ust. 4 UKC). Według art. 226 ust. 1 UKC procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie towarów nieunijnych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Unii, przy czym towary te nie podlegają: a) należnościom celnym przywozowym; b) innym należnościom określonym w innych stosownych obowiązujących przepisach; c) środkom polityki handlowej, jeżeli nie zakazują one wprowadzania towarów na obszar celny Unii lub wyprowadzania towarów z obszaru celnego Unii. Osoba przewożąca towary lub odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc, że są one przemieszczane w ramach procedury tranzytu unijnego, również odpowiadają za przedstawienie towarów w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie w nienaruszonym stanie i zgodnie ze środkami zastosowanymi przez organy celne w celu zapewnienia identyfikacji towarów (art. 233 ust. 3 UKC). Przechodząc do szczegółowych rozważań należy stwierdzić, że procedura tranzytu rozpoczętego w dniu 27 października 2022 r. nie została zakończona w zaplanowanym terminie do dnia 3 listopada 2022 r. Wszczęto więc w dniu 10 listopada 2022 r. procedurę poszukiwawczą i w systemie [...] wysłano zapytanie do francuskiego urzędu przeznaczenia [...] Zostało ono anulowane. Organ uzyskał informację o bezpośrednim dostarczeniu towarów do odbiorcy – firmy S. we [...] z pominięciem urzędu celnego wskazanego w polu 53 dokumentu T1 [...], co potwierdzał list przewozowy CMR nr [...]. Świadczyć o tym miało pismo J. SA w K. z dnia 1 grudnia 2022 r. Ponowne zapytanie poszukiwawcze w systemie [...] skierowano do francuskiego urzędu [...] W dniu 13 stycznia 2023 r. uzyskano informację kod 1 - tranzyt nieznany z adnotacją, że odbiorca wymieniony w MRN nie otrzymał tych towarów i pieczęć na CMR potwierdzająca odbiór jest fałszywa. W tych okolicznościach nie doszło do prawidłowego zakończeniu operacji tranzytowej realizowanej na podstawie dokumentu T1 MRN [...] Skarżący podważa fakt, że towar nie został przedstawiony w deklarowanym urzędzie celnym przeznaczenia. Na tę okoliczność nie przedstawia jednak jakiegokolwiek dowodu. Formułowany w tym zakresie zarzut, że towar został dostarczony prawidłowo, należy uznać za nieskuteczny. Dalej należy wyjaśnić, że stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Przepis art. 16 rozporządzenia Rady (WE) Nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego (Dz. Urz. WE L 82 z 22.03.1997, Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 8, s. 217) przewiduje, że bez uszczerbku dla art. 51 informacje, w tym dokumenty, poświadczone odpisy dokumentów, zaświadczenia, wszelkie akty lub decyzje pochodzące od organów administracyjnych, sprawozdania oraz wszelka dokumentacja, uzyskane przez personel organu przekazującego i przekazane do wiadomości organu otrzymującego w trakcie udzielania pomocy na podstawie art. 13 -15, mogą stanowić dopuszczalny dowód tak, jak gdyby zostały uzyskane w państwie członkowskim, w którym postępowania są prowadzone: a) w postępowaniach administracyjnych w państwie członkowskim organu otrzymującego, w tym w ramach dalszych procedur odwoławczych; b) w postępowaniach sądowych w państwie członkowskim organu otrzymującego, o ile organ przekazujący wyraźnie nie określił inaczej w momencie przekazywania informacji. Z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt I GSK 655/20 wynika, że unijne prawo celne posługując się pojęciami: "dokumenty i informacje w odpowiedniej formie"; "wszelkie informacje" nie definiuje formy dokumentu oraz że pisma przekazane w ramach współpracy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich (na podstawie rozporządzenia Rady (WE) 515/97 z 13 marca 1997 r.), choć są tzw. informacją spontaniczną, mają charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Powyższe oznacza, że organ miał prawo do wykorzystania w przeprowadzonym postępowaniu informacji uzyskanych od francuskiego urzędu celnego. Odnosząc się do zarzutu skargi opierającego się na założeniu, że nie doszło do usunięcia towaru spod dozoru celnego i w konsekwencji brak było normatywnych podstaw do określenia kwoty należności wynikającej z długu celnego, należy stwierdzić, że usunięcie towaru spod dozoru celnego ma charakter obiektywny, a to powoduje, że subiektywne przekonanie skarżącego o tym, że jako przewoźnik nie ponosi on odpowiedzialności za powstałe nieprawidłowości, jest bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Odzwierciedla ona – na podstawie art. 215 ust. 2 UKC - jednoznaczne stanowisko organu, że procedura tranzytu nie została zamknięta ponieważ zabrakło danych dostępnych w urzędzie celnym przeznaczenia pozwalających stwierdzić, że procedura ta została zakończona w prawidłowy sposób. Rzeczą organu było – stosownie do art. 215 ust. 3 UKC – podjąć działania niezbędne do uregulowania sytuacji spornych towarów. Jak wcześniej wykazano osoba przewożąca towary wiedząc, że są one przemieszczane w ramach procedury tranzytu unijnego odpowiada za przedstawienie towarów w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie w nienaruszonym stanie (art. 233 ust. 3 UKC). Skarżący nie sprostał temu obowiązkowi. W sytuacji, kiedy organ dysponował informacjami na temat ustalonych już dwóch dłużników (co dotyczy J. SA w K. oraz skarżącego jako przewoźnika) to nie musiał poszukiwać dodatkowo innych potencjalnych dłużników. Stanowisko prezentowane w tej materii przez stronę skarżącą nie znajduje uzasadnienia normatywnego, ani w treści omawianych wyżej przepisów prawa celnego, UKC, ani mających odpowiednie zastosowanie przepisach Ordynacji podatkowej. Jak wcześniej wykazano w świetle art. 84 UKC każdy z dłużników jest odpowiedzialny za całkowitą kwotę długu celnego. Ze wspomnianego przepisu wynika zatem, że jeżeli zobowiązanych jest kilku dłużników, odpowiadają oni solidarnie za zapłatę kwoty długu celnego. W niniejszej sprawie dłużnikiem jest zarówno J. SA w K., jak i skarżący. Był on niewątpliwie osobą przewożącą towary. Przyjmując towary do przewozu, co potwierdza list przewozowy CMR nr [...], wiedział, że są one przemieszczane w ramach procedury tranzytu unijnego. Zatem skarżący był osobą odpowiadającą za przedstawienie towarów w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie w nienaruszonym stanie i zgodnie ze środkami zastosowanymi przez organy celne w celu zapewnienia identyfikacji towarów. Towar nie został jednak przedstawiony w urzędzie przeznaczenia. Przepis art. 233 ust. 3 UKC wyraźnie wskazuje, że również odbiorca towarów odpowiada za ich przedstawienie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie w nienaruszonym stanie i zgodnie ze środkami zastosowanymi przez organy celne w celu zapewnienia identyfikacji towarów. Z powołanych przepisów (art. 84 i art. 233 ust. 3 UKC) nie wynika jednak, że przed wydaniem rozstrzygnięcia organ celny miał obowiązek ustalić osobę, która faktycznie dokonała odbioru towarów i dysponowała nimi. Prawnie obojętną jest – w realiach rozpoznawanej sprawy - okoliczność, kto w rzeczywistości odebrał towar z rąk kierowcy, pracownika firmy przewozowej S. O. i podpisał się na dokumencie CMR nr [...]. Powyższe oznacza, że w świetle przepisów UKC organ celny nie musiał oczekiwać na zakończenie postępowania dotyczącego sfałszowania dokumentu potwierdzającego odbiór towaru. Zawieszenie prowadzonego postępowania nie było czynnością konieczną ze strony organu celnego także w świetle przepisów Ordynacji podatkowej, w tym na podstawie wskazanej w art. 201 § 1 pkt 2. Nie wystąpiło bowiem zagadnienie wstępne (prejudycjalne) polegające na tym, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak wyjaśnia NSA w wyroku z dnia 4 czerwca 2024 r. sygn. akt II FSK 1114/21, konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ i obowiązek wstrzymania się z rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia (prejudykatu), zachodzi jedynie w sytuacji bezpośredniego uzależnienia rozstrzygnięcia danej sprawy od rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego. Powyższe prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi oraz podniesiona w tym zakresie argumentacja wskazują jedynie na prowadzenie przez skarżącego nieusprawiedliwionej polemiki ze słusznym stanowiskiem organu odwoławczego. W świetle przedstawionych wyżej rozważań, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że kluczową kwestią dla prawidłowej realizacji procedury tranzytu zewnętrznego było przedstawienie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów objętych taką procedurą oraz właściwych dokumentów. Warunkiem zakończenia procedury tranzytowej było stwierdzenie tożsamości (ten sam towar musi być przedstawiony w urzędzie celnym wyjścia i w urzędzie celnym przeznaczenia). Tak się jednak nie stało, co organ wykazał na podstawie zgromadzonych dowodów. Pojęcie usunięcia towaru spod dozoru celnego nie zostało zdefiniowane przez prawodawcę. W orzecznictwie przyjęto, że usunięcie spod dozoru celnego należy rozumieć w ten sposób, iż obejmuje ono każde działanie lub zaniechanie stanowiące dla właściwego organu celnego choćby chwilową przeszkodę w dostępie do towaru podlegającego dozorowi celnemu i w przeprowadzeniu kontroli. Aby doszło do usunięcia spod dozoru celnego, wystarczy żeby towar był obiektywnie usunięty spod ewentualnych kontroli, niezależnie od tego, czy właściwy organ w rzeczywistości dokonał tych kontroli (zob. wyrok TS z dnia 29 października 2015 r. sprawa C-319/14, B & S Global Transit Center Bv v. Staatssecretaris Van Financien). W okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że sporny towar wymknął się spod kontroli organu celnego. Jak wcześniej wykazano przepis art. 86 ust. 1 ustawy Prawo celne umożliwia organom celnym wydanie rozstrzygnięć z uwzględnieniem dokumentacji sporządzonej przez uprawnione organy celne państw obcych wraz z uwzględnieniem szczególnej mocy dowodowej tych dokumentów. Tego rodzaju dokumentacja ma zwiększoną moc dowodową, która przejawia się istnieniem dwóch domniemań - prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w niej zawartych (wiarygodności). Informacje uzyskane w drodze pomocy prawnej jednoznacznie świadczyły o usunięciu towarów spod dozoru celnego. Podlegały one – co wynika z dyspozycji art. 134 ust. 1 UKC - od chwili wprowadzenia ich na obszar celny Unii dozorowi celnemu oraz kontrolom celnym. Dozór celny kończy się z momentem określenia statusu celnego towarów. Wyjaśnienia wymaga, że ani z przepisów UKC, ani z przepisów Ordynacji podatkowej - nie wynika obowiązek prowadzenia przez organ celny jednoczesnego postępowania wobec wszystkich potencjalnych dłużników. Takiego nakazu nie sposób również wywieść z przepisów ustawy Prawo celne. Przyjęcie odmiennego poglądu przeczyłoby istocie solidarnej odpowiedzialności dłużników i oznaczałoby, że w przypadku braku możliwości ustalenia jednego z wielu dłużników, nie byłoby dopuszczalne prowadzenie postępowania (celnego i podatkowego) wobec pozostałych znanych organowi osób będących dłużnikami. W sytuacji, kiedy każdy z dłużników jest odpowiedzialny za całość długu celnego ilość dłużników nie ma wpływu na zakres odpowiedzialność każdego z nich. Tym samym skarżący nie może uwolnić się od odpowiedzialności z tytułu długu celnego tylko z tej przyczyny, że dłużnikami mogą być również inne osoby (na przykład ta, która przyjęła od przewoźnika towar objęty specjalną procedurą celną jaką jest procedura tranzytu). Skoro ustalenie innych dłużników nie zmieniało sytuacji prawnej skarżącego w przeprowadzonym postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, to nie można mówić, że powinno ono być zawieszone przez organ do czasu ustalenia osoby, która dodatkowo mogła być uznana za dłużnika z tego powodu, że dopuściła się ona kradzieży towaru, czy też jego przejęcia poprzez podszywanie się pod osobę uprawnioną do dysponowania nim zgodnie z obowiązującymi przepisami. Usunięcie towaru spod dozoru celnego skutkowało ograniczeniem zarówno możliwości dokonania kontroli celnej, o której mowa w art. 5 pkt 3 UKC, obejmującej czynności wykonywane przez organy celne w celu zapewnienia zgodności z przepisami prawa celnego oraz innymi przepisami regulującymi tranzyt i przemieszczanie towarów, jak i realnego dozoru celnego (art. 5 pkt 27 UKC). Osoba przewożąca towary odpowiada za ich przedstawienie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie, w nienaruszonym stanie i zgodnie ze środkami zastosowanymi przez organy celne w celu zapewnienia identyfikacji tych towarów. Przedstawienie ich organom celnym oznacza, stosownie do przepisu art. 5 pkt 33 UKC, powiadomienie organów celnych o przybyciu towarów do urzędu celnego lub innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne oraz o dostępności tych towarów do kontroli celnych. W przypadku przybycia towarów objętych procedurą tranzytu unijnego do urzędu celnego przeznaczenia we właściwym urzędzie celnym przedstawia się zarówno te towary, jak i MRN zgłoszenia tranzytowego oraz wszystkie informacje wymagane przez urząd celny przeznaczenia. Wymaga tego przepis art. 306 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny. Wymieniony wyżej przepis (art. 306 ust.1) określa ponadto, że przedstawienie odbywa się w godzinach pracy urzędu oraz że na wniosek zainteresowanej osoby urząd celny przeznaczenia może zgodzić się, aby przedstawienie odbyło się poza jego godzinami pracy lub w dowolnym innym miejscu. Procedura tranzytu unijnego może zostać zakończona w urzędzie celnym innym niż urząd zadeklarowany w zgłoszeniu tranzytowym. Taki urząd celny uznaje się wówczas za urząd celny przeznaczenia (art. 306 ust. 4 cyt. rozporządzenia). Z akt sprawy wynika, że urzędem celnym przeznaczenia (urzędem celnym, w którym przedstawione miały być towary objęte procedurą tranzytu unijnego) miał być urząd celny na terytorium [...]. Skarżący nie wykonał przyjętego na siebie obowiązku przedstawienia towarów w urzędzie celnym przeznaczenia we [...]. Zaistniały zatem podstawy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i stwierdzenia powstania długu celnego w dniu 4 listopada 2022 r. Skarżący nie kwestionuje dokonanej klasyfikacji taryfowej towaru do kodu CN/TARIC 2202 99 19 99 (nektary owocowe), 2007 10 99 95 (desery owocowe), 2007 10 91 00 (przeciery owocowe). Niemniej przypomnienia wymaga, że podstawą należnych należności celnych przywozowych jest Wspólna Taryfa Celna (art. 56 ust. 1 UKC). Obejmuje ona m.in. Nomenklaturę scaloną towarów, określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 (art. 56 ust. 2 lit. a/ UKC). W sprawie niniejszej organ zastosował rozporządzenie Rady (EWG) NR 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2021/1832 z dnia 12 października 2021 r. Skarżący nie podważył ani sposobu ustalenia wartości celnej towaru na kwotę 137 179,00 zł (na podstawie metody wartości transakcyjnej), ani określenia kwoty długu celnego w wysokości 24 374,00 zł należnego z tytułu usunięcia towaru spod dozoru celnego. Zaskarżoną decyzję wydano z poszanowaniem przepisów ustawy Prawo celne. W art. 2 Prawa celnego określono skutki prawne wprowadzenia towaru na obszar celny Wspólnoty. Wspomniany przepis stanowi, że wprowadzenie towaru na obszar celny Unii lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego. W postępowaniu w sprawach celnych mają odpowiednio zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej wskazane w art. 73 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo celne. Artykuł 73 ust. 1 ustawy Prawo celne w punkcie 1) odsyła do Działu IV Rozdziału 11 Dowody, w którym znajdują się art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 oraz art. 197 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie jest rozstrzygnięciem wydanym na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Oznacza to po pierwsze, że organ działał zgodnie z dyrektywą postępowania określoną w art. 7 Konstytucji RP, a po drugie, że bezpodstawnie sformułowano zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. W postępowaniu w sprawach celnych nie ma zastosowania zasada legalizmu z art. 120 Ordynacji podatkowej, zasada prawdy obiektywnej z art. 122 Ordynacji podatkowej, a także zasada czynnego udziału stron w postępowaniu podatkowym z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Zasada oficjalności postępowania dowodowego w postępowaniu w sprawie celnej doznaje specyficznych ograniczeń wynikających z przepisów prawa celnego. W ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie wymagane elementy, o których mowa w art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji zostało sporządzone prawidłowo. Organ odniósł się do poszczególnych wniosków strony, w tym do wniosku J. o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy podatkowej. W myśl art. 19a ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11. Ustęp 10a art. 19a dotyczy objęcia towarów procedurą uszlachetniania czynnego, zaś ust. 11 - składowania celnego, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, uszlachetniania czynnego, tranzytu, wolnego obszaru celnego, jeżeli od towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze. Skarżącego obciążał obowiązek uiszczenia cła. W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Podatnik jest obowiązany zapłacić kwotę podatku określoną w decyzjach naczelnika urzędu celno-skarbowego, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 oraz art. 34, w terminie 10 dni, licząc od dnia doręczenia tych decyzji (art. 37 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług). Zgodnie z jej art. 30b ust. 1, podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Skarżący kwestionuje wysokość określonej kwoty podatku. Kwota podatku od towarów i usług – wbrew zapatrywaniu skarżącego – została ustalona z poszanowaniem przepisów i w prawidłowej wysokości. W tej materii organ nie naruszył ani przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, ani przepisów Ordynacji podatkowej. Z uwagi na charakter prowadzonego sporu w tej materii wyjaśnić należy, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika (art. 2a Ordynacji podatkowej). Odpowiednie stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej do postępowania w sprawach celnych – co przewiduje ustawodawca w art. 73 ustawy Prawo celne – nie oznacza, że ma bezpośrednie zastosowanie wspomniany przepis art. 2a Ordynacji podatkowej nakazujący rozstrzyganie wątpliwości interpretacyjnych pojawiających się przy dokonywaniu wykładni przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika. Zasada in dubio pro tributario nie może być rozumiana w ten sposób, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości organy podatkowe są zobowiązane przyjąć punkt widzenia podatnika. Zasada ta ma bowiem zastosowanie wyłącznie do niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów i poza zakresem omawianej zasady pozostają wątpliwości zaistniałe co do stanu faktycznego sprawy (tak NSA w wyroku z dnia 19 kwietnia 2024 r. sygn. akt II FSK 597/23). Czasowe obniżenie stawki podatku do 0% - według art. 146da ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w okresie od dnia 1 lutego 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. dotyczy towarów spożywczych wymienionych w poz. 1-18 załącznika nr 10 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56). Stawka podatku wynosząca 0% obejmuje towary klasyfikowane do kodu CN 2202 (według poz. 17 załącznika nr 10, w którym wymienia się napoje bezalkoholowe w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego). Skarżący nie przedstawił dowodu świadczącego, że towar usunięty spod dozoru celnego miał skład surowcowy uprawniający do zastosowania preferencji podatkowej (i zastosowania przez organ stawki podatkowej w wysokości 0%). Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu, że w myśl art. 146aa. ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług zasadnym było zastosowanie stawki podatku w wysokości 23%. Wspomniany przepis stanowi, że w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż - 6% stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4. wynosi 23%. Bez naruszenia art. 146da ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług rozstrzygnięto w sprawie określając kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 10 456,00 zł (należnego z tytułu importu towaru). Nieprawidłową czynnością byłoby zastosowanie obniżonej stawki podatku od towarów i usług wynoszącej 0 %. Należy zwrócić uwagę, że na etapie postępowania odwoławczego Spółka J. zanegowała rozstrzygniecie organu I instancji tylko w zakresie punktu 5. określającego wysokość kwoty podatku od towarów i usług. W zakresie punktu 1-4 decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 3 sierpnia 2023 r. Spółka nie wniosła odwołania i nie zgłaszała zastrzeżeń oraz uwag. Powyższe oznacza, że J. zgodziła się ze stwierdzeniem, że dług celny powstał w dniu 4 listopada 2022 r., z przyjętą przez organ klasyfikacją taryfową towaru (nektarów owocowych) do kodu CN 2202 9919 99, ustaloną wartością celną tych towarów wynoszącą 137 179,00 zł oraz kwotą długu celnego w wysokości 24 374,00 zł. Uprawniona do korzystania z procedury tranzytu Spółka J. wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i twierdziła, że przedstawiona specyfikacja towarów pozwala na ustalenie ilości owoców znajdujących się w składzie nektarów owocowych. Skarżący nie składał jednak odwołania od decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 3 sierpnia 2023 r. Wniósł natomiast skargę kwestionując w całości zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 5 marca 2024 r. Podniesione zarzuty sformułowane przez skarżącego okazały się nieusprawiedliwione. I tak w odpowiedzi na zarzut, że z naruszeniem art. 187 § 1 zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust 1 Prawa celnego rozstrzygnięto sprawę, należy wyjaśnić, że na podstawie specyfikacji towarowej przedłożonej dopiero na etapie postępowania odwoławczego organ nie miał obowiązku badania składu surowcowego towaru usuniętego spod dozoru celnego. Analiza składu nektarów owocowych byłaby uzasadniona gdyby organ celny mógł w pełni korzystać z przysługujących mu uprawnień w ramach sprawowanego dozoru celnego. Skarżący twierdzi, że masowy udział soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosił nie mniej niż 20% składu surowcowego towarów objętych procedurą tranzytu zewnętrznego. Twierdzenie to jest gołosłowne i nie poparte żadnym dowodem bezpośrednim świadczącym o rzeczywistym składzie surowcowym towarów objętych procedurą tranzytu. Zagadnienie to zostało prawidłowo wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ jasno i logicznie wyjaśnił, że kwestią nieudowodnioną jest faktyczny skład nektarów owocowych, że informacje dostępne w na stronie Internetowej odnoszące się do oferty firmy Jaffa i dotyczące sprzedaży soków owocowych przez tegoż producenta nie stanowią wiarygodnego dowodu, że towar objęty procedurą tranzytu według dokumentu T1 [...] spełnia także kryteria, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej soków i nektarów owocowych. Z treści art. 73d. ust. 1 ustawy Prawo celne wynika, że naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzi jedno postępowanie w sprawie należności celnych oraz w sprawie podatku od towarów i usług. W wyniku postępowania, o którym mowa w ust. 1, jest wydawana jedna decyzja (art. 73d. ust. 2). Zaskarżona decyzja zasadnie rozstrzyga – na podstawie tożsamych ustaleń faktycznych – o należnościach celnych oraz o kwocie podatku od towarów i usług. Nie można zarzucać organowi, że z naruszeniem przepisów prawa zaniechał ustaleń w przedmiocie rzeczywistego składu surowcowego towarów objętych procedurą tranzytu (i usuniętych spod dozoru celnego). W świetle powyższych uwag – wbrew zapatrywaniu skarżącego - nie zaistniały również przesłanki do wyrażenia oceny o występującej uzasadnionej faktycznie i prawnie podstawie do zastosowania preferencji podatkowych dla spornego towaru. Wypada podkreślić, że organ nie zaprzecza, że towary w postaci nektarów owocowych o kodzie CN: 2202 10 91 00 korzystają z preferencji w postaci obniżonej stawki VAT 0%. Wyjaśnia równocześnie – i to prawidłowo – że wobec braku dowodów potwierdzających skład surowcowy towaru, niezasadnym jest zastosowanie w niniejszej sprawie obniżonej stawki podatku od towarów i usług. Z akt sprawy wynika, że uczestnik postępowania sądowadministracyjnego Spółka J. w piśmie z dnia 7 czerwca 2024 r. nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i zarzuca naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego regulujących wysokość podatku od towarów i usług poprzez zaniechanie zastosowania preferencyjnego opodatkowania oraz przepisów proceduralnych (art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1-2 ustawy Prawo celne). Zdaniem uczestnika, inna decyzja Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 4 stycznia 2024 r. dotycząca drugiej przesyłki towarów z dnia 27 października 2022 r. stosująca dla tego samego rodzajowo nektarów owocowych stawkę 0% podatku VAT wskazuje, że organ nie szanuje w niniejszej sprawie podstawowych zasad systemu podatkowego. Powyższe stanowisko uczestnika nie podważa legalności skontrolowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Merytoryczne odniesienie się do zasygnalizowanej przez uczestnika kwestii wymagałoby dokonania wstępnej oceny prawidłowości decyzji wydanej w odrębnym postępowaniu, a to przekraczałoby ramy tematyczne wyznaczone przedmiotem rozpoznanej przez Sąd sprawy. Podobnie należało ocenić dodatkową argumentację zaprezentowaną w piśmie uczestnika z dnia 21 sierpnia 2024 r. Organ celny zapewnił skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania. W piśmie z dnia 17 maja 2023 r. organ poinformował skarżącego, po pierwsze, o tym, że towar nie został przedstawiony w urzędzie przeznaczenia to jest W. ), a po drugie, że zamierza wydać niekorzystną decyzję stwierdzającą m.in. powstanie długu celnego w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego. Decyzja organu I instancji z dnia 10 sierpnia 2023 r. została doręczona obu stronom postępowania. Strony zostały zawiadomione pismem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 5 stycznia 2024 r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę jako nieusprawiedliwioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.