III SA/Lu 316/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T.sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2013 r., znak: , w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka T. T. sp. z o.o. z siedzibą w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że bezspornym w sprawie pozostaje fakt, że zapłata kary w kwocie 36.000 zł już na obecnym etapie postępowania rodzi uzasadnione i realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody na rzecz Spółki oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04, LexPolonica nr 1926375; z 28 kwietnia 2005r., II OZ 184/05, LEX nr 302251; z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004, LexPolonica nr 375763; z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 569/2004, LexPolonica nr 420585; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005, LexPolonica nr 409861; z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006, LexPolonica nr 1394742). Odnosząc powyższe uwagi do wniosku skarżącej Spółki należy stwierdzić, że choć jej wniosek odwołuje się do przesłanek ustawowych z art. 61 § 3 p.p.s.a,, to jednak wniosku tego nie poprato żadnymi argumentami wskazującymi na możliwość wystąpienia opisanych w hipotezie tego przepisu okoliczności w stosunku do skarżącej Spółki. Skarżąca w żaden sposób nie umotywowała, w jaki sposób zapłata kary w kwocie 36.000 zł przed rozpoznaniem skargi przez sąd może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia jej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie może zastępować strony skarżącej i samodzielnie poszukiwać faktów potwierdzających realność wystąpienia powyższych okoliczności. Argumentacja skarżącej wydaje się podążać w tym kierunku, że jej zarzuty wobec zgodności z prawem zaskarżonej decyzji są wystarczającą przesłanką za wstrzymaniem wykonania decyzji. W tym jednak kontekście trzeba przytoczyć poglądy orzecznictwa wskazujące, iż "Stanowisko skarżącego, że skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi." (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2004 r., FZ 358/2004, LexPolonica nr 390383; podobnie NSA w postanowieniu z 28 kwietnia 2005r., II OZ 184/05, LEX nr 302251: "Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. (...) to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej"). Należy wskazać, że w razie potwierdzenia zarzutów strony skarżącej co do legalności decyzji jej uchylenie (stwierdzenie nieważności) skutkować będzie obowiązkiem organu zwrotu ewentualnych kwot wpłaconych przez Spółkę tytułem kary. Brak uzasadnienia przez stronę skarżącą wystąpienia w jej przypadku ustawowych przesłanek wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego postanowienia uniemożliwia uwzględnienie wniosku. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.