III SA/Lu 316/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na działanie Prezesa Sądu Rejonowego w C. w przedmiocie działalności Sądu Rejonowego w C. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 1 kwietnia 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej – k. 4) skarżąca I. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na działalność Sądu Rejonowego w C.. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w C. wniósł o jej odrzucenie, z tym uzasadnieniem, że treść skargi odnosi się do postępowania toczącego się przed sądem powszechnym w oparciu o przepisy kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, co oznacza, że skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zarządzeniem z dnia 28 maja 2021 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie jej nr PESEL, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 8 czerwca 2021 r. (dowód doręczenia – k. 15 akt sądowych) i pozostało bezskuteczne, bowiem skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna, dlatego podlega odrzuceniu. Właściwość sądów administracyjnych określają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 tej ustawy, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). Sądy administracyjne rozstrzygają także spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 4 p.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika zatem, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach objętych wskazanym wyżej katalogiem spraw administracyjnych. Odnosząc zaś treść przywołanych przepisów do przedmiotu skargi wniesionej przez skarżącą należy wskazać, że skarga ta nie mieści się w żadnej z wymienionych kategorii spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Nie sprawują one bowiem kontroli nad działalnością orzeczniczą sądów powszechnych, jak i dokonują kontroli czynności nadzoru administracyjnego sprawowanym przez ich prezesów. Tymczasem z treści skargi wynika, że skarżąca jej przedmiotem uczyniła prowadzenie przez sąd powszechny konkretnego postępowania w sprawie o wykroczenie, jakie toczyło się już przed Sądem Rejonowym w C. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2021 r. poz. 457, z późn. zm.), w którym skarżąca była obwiniona o czyn z art. 107 ustawy – Kodeks wykroczeń. Oznacza to w konsekwencji, że tego rodzaju sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Reasumując należało stwierdzić, skarga wniesiona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podlegała odrzuceniu, albowiem dotyczyła sprawy, której przedmiot nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był skargę odrzucić, o czym – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. – orzekł w postanowieniu. Ubocznie wypada zauważyć, iż nawet gdyby nie zaistniała wskazana wyżej obligatoryjna podstawa do odrzucenia skargi, wniesiona skarga także podlegałaby odrzuceniu, gdyż w sprawie tej zaistniała także fakultatywna podstawa odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z mocy bowiem art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a., pismo strony gdy jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać, oprócz elementów wskazanych w art. 46 § 1 p.p.s.a., oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) oraz numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Według zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się także do braków skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W przypadku zaś, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a). Skarżąca została natomiast zobowiązana do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez podanie jej nr PESEL, czego zaniechała. Przesyłka skierowana do skarżącej, która zawierała wezwanie do usunięcia tego braku formalnego skargi została skutecznie doręczona stronie w dniu 8 czerwca 2021 r. Zatem termin do uzupełnienia tego rodzaju braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie z dniem 15 czerwca 2021 r., co uniemożliwiałoby nadanie sprawie dalszego biegu. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.