III SA/Lu 317/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. III SA/Lu 317/18 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak [...], Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na M. P. (dalej jako: "skarżąca"). W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. W dniu [...] grudnia 2017 r., w miejscowości R. przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował G. J.. Kontrolowanym pojazdem kierujący wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy, przewożąc 14 palet drzewek owocowych z miejscowości N. P. do miejscowości T. w [...]. Kierujący wykonywał przewóz w imieniu przedsiębiorcy firma A Do kontroli drogowej kierujący okazał m.in. następujące dokumenty: prawo jazdy, kartę kierowcy, dowody rejestracyjne pojazdów, dokument CMR, wypis nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydany na rzecz przedsiębiorcy A. W.. Wykonano kserokopię okazanych dokumentów. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole, a także przesłuchano kierowcę na okoliczności wykonywanego transportu. W wyniku kontroli stwierdzono, że kierowca nie posiadał w pojeździe licencji lub wypisu na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że wykonywał międzynarodowy transport rzeczy z Polski do Holandii w imieniu i na rzecz M. P.. Dokumenty związane z przewozem i pojazd otrzymał od męża pracodawczyni. W piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r., Dyrektor Wydziału Komunikacji Miasta [...] poinformował, że skarżąca posiada zezwolenie z dnia [...] października 2013 r., nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu rzeczy. Pojazd marki [...] o nr. rej. [...] został zgłoszony do wykazu pojazdów w dniu [...] grudnia 2017 r., wraz z wnioskiem o wydanie dodatkowego wypisu do wyżej wymienionego zezwolenia. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r., Starosta [...] poinformował, że skarżąca nie figuruje w rejestrach wydanych zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W drodze korespondencji elektronicznej w dniu [...] grudnia 2017 r. B. do spraw T. M., poinformowało, że w ewidencji prowadzonej przez G. I. T. D., nie zarejestrowano żadnych uprawnień przysługujących skarżącej do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenia określone w Lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. - o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d.", w związku z obowiązkiem posiadania w pojeździe podczas wykonywania przewozu drogowego i okazywania przez kierowcę, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i odpowiedniej licencji. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca, zarzuciła, że wykonywany w dniu [...] grudnia 2017 r. przewóz, był przewozem krajowym, co potwierdzają załączone do odwołania dokumenty: potwierdzenie transportu z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], i faktura VAT z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Przedłożono również umowę o pracę z dnia [...] lipca 2017 r., zawartą pomiędzy skarżącą, a kierowcą na wykonywanie pracy na terenie kraju. Ponadto podniesiono również, że kierowca zaprzecza ustaleniom dokonanym w protokole w zakresie wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. W wyniku rozpatrzenia odwołania, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. - o czasie pracy kierowców, a ponadto: wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Organ odwoławczy wskazał, że przejazd kontrolowanego pojazdu wykonywany był w związku z przewozem rzeczy z Polski do Holandii, był zatem przewozem międzynarodowym, a tym samym wymagał uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i posiadania licencji wspólnotowej zgodnie z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r., Nr 300, str. 72 z późn. zm.). Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej, że nie wykonywała ona międzynarodowego transportu rzeczy. W ocenie GITD zebrany materiał dowody potwierdzał, że kierujący – G. J. w dniu kontroli wykonywał w imieniu strony międzynarodowy transport drogowy z Polski do Holandii. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że przewoził 14 palet drzewek owocowych z miejscowości N. P. do miejscowości T. w Holandii, protokół podpisał bez żadnych zastrzeżeń. O międzynarodowym charakterze przewozu świadczy również przedłożony do kontroli dokument CMR. Z dokumentu tego, jednoznacznie wynika, że w rubryce nr [...] jako przewoźnik widnieje firma firma A co oznacza, że w chwili kontroli skarżąca była jedynym przewoźnikiem rzeczy i tym samym powinna dysponować ważną licencją na wykonanie tego przewozu. Jednak w dniu kontroli, tj. w dniu [...] grudnia 2017 r. skarżąca nie posiadała ważnej licencji uprawniającej do wykonania ww. przewozu. Organ drugiej instancji nie dał wiary przedstawionym w odwołaniu przez skarżącą kopiom dokumentów oraz argumentom o niemożności wykonywania przez kierowcę przewozu międzynarodowego z uwagi na zatrudnienie go tylko do wykonywania zawodu kierowcy na terenie kraju. GITD uznał ustalenia organu I instancji za prawidłowe w zakresie nieposiadania licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego i zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a karę pieniężną za nałożoną w prawidłowej wysokości. Ponadto w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącej przewidziane w art. 92c ust. 1 pkt 1 czy 92b ust. 1 u.t.d. W skardze, M. P. zarzuciła, że decyzja organu odwoławczego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej jest bezpodstawna i nie zgadza się z nią. Na poparcie swojego stanowiska wskazała, na pismo z dnia [...] lutego 2018 r., w którym organ I instancji odstąpił od nałożenia kary z uwagi na niepopełnienie przez skarżącą jakiegokolwiek czynu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuję: Skarga jest nieuzasadniona. W ocenie sądu organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Przedmiotem kontroli było wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. Okolicznością niebudzącą wątpliwości w niniejszej sprawie, był w chwili kontroli brak licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego i zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Kierowca, przesłuchany w charakterze świadka przyznał, że wykonywał międzynarodowy przewóz rzeczy z Polski do Holandii (k. 8 - akt post. adm.). Również z okazanego do kontroli listu przewozowego (CMR) jednoznacznie wynika, że nadawcą towaru był M. R. i M. R. [...]., a miejscem załadunku N. P.. Przewoźnikiem zaś były firma A, a odbiorcą towaru firma C. Wpisana jest również data dokonania załadunku towaru przewożonego w dniu kontroli. List przewozowy jest dowodem zawarcia umowy przewozu przez nadawcę towaru i przez przewoźnika, gdyż tak stanowią przepisy art. 4 i 5 konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) i protokół podpisania, sporządzone w Genewie 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1964 r., nr 49, poz. 238). List przewozowy jest także dowodem realizacji warunków umowy przewozu i rozliczeń z jej wykonania. Prawidłowe jest też stanowisko organu, że brak licencji i zezwolenia w pojeździe daje podstawę do wymierzenia kary pieniężnej przewoźnikowi. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 5a ust. 1 pkt 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L z dnia 14 listopada 2009 r., Nr 300, str. 72 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie nr 1072/2009". Uzyskanie licencji wspólnotowej, uzależnione jest od posiadania przez przedsiębiorcę zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (ust. 2). Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Definicję drogowego transportu międzynarodowego określa art. 4 ust. 2 u.t.d., według którego jest to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Z art. 3 rozporządzenia Nr 1072/2009 wynika ogólna zasada, że wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej. Państwo członkowskie siedziby przewoźnika wydaje posiadaczowi oryginał licencji wspólnotowej, który jest przechowywany przez przewoźnika, oraz taką liczbę uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej, jaka odpowiada liczbie pojazdów, którymi dysponuje posiadacz licencji wspólnotowej, bez względu na to, czy stanowią one jego własność w całości, czy są w jego dyspozycji na podstawie umowy sprzedaży ratalnej, najmu lub leasingu (art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1072/2009). Uwierzytelniony wypis z licencji wspólnotowej przechowywany jest w każdym z pojazdów przewoźnika i musi być okazywany na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 4 ust. 6 zdanie drugie rozporządzenia nr 1072/2009). Obowiązek posiadania przez kierowcę pojazdu samochodowego w czasie wykonywania przewozu drogowego, wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypisu z licencji przewidziany jest przez art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z przytoczonych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że w pojeździe, którym wykonywany jest międzynarodowy transport drogowy, musi znajdować się uwierzytelniony wypis z licencji oraz zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika, który kierowca okaże na każde żądanie uprawnionego organu kontroli. Organy, w świetle powołanych wyżej przepisów, prawidłowo przyjęły, że międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany przez skarżącą z naruszeniem obowiązków określonych w art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. oraz przepisów rozporządzenia nr 1072/2009. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Pod pozycją 1.1.wyszczegółowiono naruszenie – (w brzmieniu obowiązującym na dzień popełnienia naruszenia u.t.d. tj. 4 grudnia 2017 r.), wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Prawidłowo zatem na skarżącą nałożona została w kara w wysokości 8.000 zł, określona w Lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Tym samym jej wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów, które nie mogą nałożyć kary w innej wysokości, niż określona w załączniku do ustawy. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji opierając się na prawidłowej wykładni przepisów dokonały niewadliwych ustaleń faktycznych co do okoliczności istotnych z punktu widzenia treści rozstrzygnięcia. Nie naruszyły też reguł prowadzenia postępowania dowodowego. Postępowanie administracyjne i postępowanie kontrolne, zostały przeprowadzone prawidłowo doprowadzając do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ustalone przez organy okoliczności faktyczne znajdują w pełni odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, to jest w: protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2017 r., protokole przesłuchania kierowcy z tego samego dnia., okazanych w trakcie kontroli dokumentach tj. liście przewozowym CMR, wypisie z zezwolenia z dnia [...] maja 2016 r., wyjaśnieniach skarżącej z dnia [...] lutego 2018 r. i informacjach dotyczących posiadanych przez skarżącą uprawnień w zakresie przewozów drogowych pozyskanych z Urzędu Miasta [...], Starostwa Powiatowego i G. I. T. D.. Z akt sprawy wynika, że prawidłowo przeprowadzone postępowanie kontrolne doprowadziło do należytego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w konsekwencji również do rzetelnego jej rozpoznania. Trzeba zwrócić uwagę, że protokoły z dnia [...] grudnia 2017 r. tj. protokół kontroli i protokół przesłuchania kierowcy pojazdu w charakterze świadka, które zawierały ustalenia odnośnie stanu faktycznego podlegającego ocenie przy wydaniu decyzji o nałożeniu kary, jako dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania, stosownie do art. 76 k.p.a. stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone i korzystają z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Podkreślić należy, że protokoły zostały sporządzone w sposób prawidłowy i zostały podpisane przez kierowcę skarżącej, bez żadnych zastrzeżeń. Skarżąca próbowała zakwestionować fakty stwierdzone w tych protokołach, dopiero po wydaniu niekorzystnej dla niej decyzji administracyjnej na etapie postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy, zasadnie nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącej, oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy uwzględniając zasadę prawdy materialnej w postępowaniu dowodowym wyrażoną w art. 81 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W toku postępowania administracyjnego skarżąca została wezwana do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. przyznała, że przewóz drogowy był wykonywany użyczonym samochodem, a licencja była wystawiona na osobę trzecią – A. W.. Ponadto wyjaśniła, że posiada wypis z licencji na kontrolowany w dniu [...] grudnia 2017 r. pojazd, od dnia [...] grudnia 2017 r. Skarżąca wprost przyznała, że naruszyła prawo i "poddaje się karze". Złożone przez nią wyjaśnienia są spójne z pozostałym zgromadzonym przez organ materiałem dowodowym i potwierdzają wykonywanie przewozu międzynarodowego rzeczy przez skarżącą z naruszeniem u.t.d., poprzez wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i bez wymaganej licencji. Wskazać należy, że okazany w trakcie kontroli wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wystawiony na rzecz osoby trzeciej, potwierdza dokonanie przez skarżącą zarzucanych jej naruszeń u.t.d. Stosownie do art. 11 ust. 1 pkt. 5 u.t.d. w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz w licencji określa się m.in.: przedsiębiorcę, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania. W myśl art. 13 u.t.d. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji nie można odstępować osobom trzecim, ani przenosić uprawnień z nich wynikających na osobę trzecią. Stwierdzić zatem należy, że z uwagi na art. 13 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 5 u.t.d., skarżąca nie mogła wykonywać przewozu drogowego rzeczy na podstawie okazanego w dniu kontroli zezwolenia, bowiem nie można odstąpić, ani przenieść uprawnień z licencji lub zezwolenia na rzecz osób trzecich. Skarżąca sama wskazała, że dopiero w dniu [...] grudnia 2017 r. wystąpiła do właściwego organu ze zgłoszeniem skontrolowanego pojazdu i uzyskała dokument obejmujący ten pojazd [...] grudnia 2017 r. Prawidłowo organ odwoławczy zauważył, że posiadane przez skarżącą w dniu przeprowadzenia kontroli zezwolenie wydane przez Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] października 2013 r., nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu rzeczy nie uprawniało do wykonywania przewozów z przekroczeniem Rzeczypospolitej Polskiej. Jeszcze raz należy podkreślić, że okazany w trakcie kontroli list przewozowy CMR z dnia [...] grudnia 2017 r. potwierdzał w sposób nie budzący wątpliwości, że miejsce załadunku towaru znajdowało się w Polsce w miejscowości N. P., a miejscem przeznaczenia była miejscowość T. w Holandi. Przewóz towaru do Holandii potwierdził również, przesłuchany przez kontrolujących w charakterze świadka kierowca. W ocenie sądu charakter wykonywanego przez skarżącą przewozu został ustalony przez organy prawidłowo. W ocenie Sądu z definicji legalnej międzynarodowego transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 2 u.t.d. wywieść należy, że rozpoczęcie międzynarodowego przewozu drogowego następuje w miejscu początkowym tj. miejscu nadania rzeczy, a zakończenie następuje w miejscu docelowym. O tym zaś, czy jest to przewóz międzynarodowy czy przewóz krajowy, decyduje fakt przekroczenia granicy RP przy przemieszczaniu rzeczy z punktu początkowego do punktu docelowego. Nie oznacza to jednak, że miejscem rozpoczęcia przewozu międzynarodowego jest granica RP, a przewóz wykonywany od miejsca nadania rzeczy na terytorium RP do granicy RP jest przewozem krajowym. Zadanie drogowe obejmujące transport na trasie z przekroczeniem granicy jest w sensie prawnym jednym przewozem, a dla jego wykonywania niezbędne jest posiadanie licencji na międzynarodowy transport rzeczy zgodnie z art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009. Wynikające z u.t.d. rozumienie pojęcia "przewóz międzynarodowy" harmonizuje, zdaniem Sądu, z definicją użytą w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 grudnia 2012 r. III SA/Łd 921/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 czerwca 2014 r. III SA/Lu 309/14, wyrok WSA w Olsztynie z 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 1018/16 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając na uwadze całokształt wskazanych powyżej okoliczności, w ocenie sądu zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy przy uwzględnieniu wskazanych dowodów, prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne i dokonały niewadliwych ustaleń, na podstawie których stwierdzono zaistnienie naruszeń wskazanych w lp.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Naruszenia te skutkowały nałożeniem kary pieniężnej, zgodnie z art. 92a ust. 1 i 6 w prawidłowej wysokości. Wskazać należy również art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., który przewiduje przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę należy stwierdzić, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, że skarżąca nie udowodniła istnienia przesłanek określonych w ustawie o transporcie drogowym, które pomimo stwierdzonych naruszeń mogłyby zwolnić ją z odpowiedzialności za te naruszenia, co w konsekwencji uzasadniało nałożenie na skarżącą kary pieniężnej. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym należało zatem przyjąć, że w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia przez organy przepisów, prawa materialnego i przepisów postępowania. Odnosząc się zaś do argumentu zawartego w skardze, dotyczącego odstąpienia przez organ I instancji od nałożenia kary z uwagi na niepopełnienie czynu, wyjaśnić należy, że załączone do skargi pismo organu I instancji z dnia [...] lutego 2018 r., stanowi odstąpienie od skierowania wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego w trybie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. 2018. 475 ze zm.). Okoliczność ta nie świadczy o braku naruszeń u.t.d., a jedynie o niepopełnieniu czynu społecznie szkodliwego w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2018 r., poz. 618 ze zm.), która stanowi odrębne od przewidzianych w przepisach u.t.d. podstawy odpowiedzialności. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).