III SA/Lu 320/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2009 r nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 kpa w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) – po rozpatrzeniu odwołania B. T. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2009 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "zatrucie ostre albo przewlekle lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne" – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że B. T. pracował w latach [...].08.1981 – [...].12.2000 r. w Daewoo Motor Polska. Okres narażenia zawodowego dotyczy okresu pracy na stanowisku malarza konstrukcji maszyn i obejmował okres od [...].01.1998 r. do [...].09.1998 r., następnie na stanowisku malarza – lakiernika w Zakładzie Montażu w okresie od [...].10.1998 r. do [...].12.2000 r. B. T. narażony był na opary farb i lakieru, czyli działanie takich czynników jak: wodorotlenek sodu, cykloheksan, alkohol etylowy, alkohol butylowy, toluen, trójmetylobenzen. Zakład pracy był kontrolowany przez pracowników Inspekcji Pracy i Inspekcji Sanitarnej. Natomiast pomiary czynników chemicznych przeprowadzane były przez Laboratorium Ochrony Środowiska przy fabryce Samochodów. Pomiary przeprowadzone w 1998 r. nie wykazały przekroczeń najwyższego dopuszczalnego stężenia. Ośrodek Medycyny Pracy orzeczeniem z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] uwzględnił dokumentację medyczną dotyczącą chorób zawodowych B. T. m.in. orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., czy protokół postępowania wyjaśniającego narażanie na zapylenie oraz czynniki drażniące drogi oddechowe z dnia [...] października 2001 r. sporządzony przez lekarza Ośrodka Medycznego wraz z charakterystyką stanowiska pracy. Instytut Medycyny Pracy Kliniki Chorób Zawodowych i Toksykologii w Łodzi orzekł również o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej "zatrucie ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane rozpuszczalnikami farb i lakierów". Organ uznał, iż badania w obu jednostkach orzeczniczych wykazały bezspornie, iż brak jest u skarżącego zmian, które mogłyby wskazywać na przewlekłe zatrucie zawodowe rozpuszczalnikami farb i lakierów. W tych warunkach, zdaniem Powiatowego Inspektora Sanitarnego brak jest podstaw do uznania u skarżącego B. T. choroby zawodowej "zatrucie ostre albo przewlekle lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne". Skargę na powyższą decyzję złożył B. T. wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca oraz, że badania przez jednostki orzecznicze zostały przeprowadzone nieprawidłowo, a organy administracji sanitarnej pomimo jego wniosków, nie odniosły się do tych okoliczności . W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części albo stwierdza jej nieważność lub niezgodność z prawem. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy, Sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że narusza ona prawo materialne i przepisy prawa procesowego w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej określa § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i rozpoznawania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Zgodnie z cyt. wyżej przepisami przez choroby zawodowe rozumie się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wskazanego rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak, organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami k.p.a. Przedmiotem badania organów sanitarnych są więc okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, w tym ustalenie istnienia w środowisku pracy B. T. czynnika szkodliwego mogącego wywołać chorobę zawodową. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że dochodzenia epidemiologiczne i procedowanie w sprawie, dotknięte było wadami. Orzeczenie lekarskie I instancji (WOMP) wydane zostało w maju 2008 r., zaś II instancji - Instytutu Medycyny Pracy Klinikę Chorób Zawodowych i Toksykologii im prof. J.Nofera wydane zostało [...] października 2008 r. tj. przed opracowaniem ocen narażenia zawodowego ([...] stycznia 2009 r. ) Okoliczności te nie budzą wątpliwości. Zgodnie z przepisami cytowanego rozporządzenia, orzeczenia lekarskie wydawane są na podstawie m.in. oceny narażenia zawodowego. W tych warunkach uznać należy, że zaskarżona decyzja nie uwzględniła wymogów określonych w cytowanym wyżej rozporządzeniu. Podnieść należy również, że w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie P 23/07 (Dz. U. Nr 190, poz. 64) zmieniony został stan prawny (ustawa z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw – Dz.U. 09.99.825). Organy obu instancji ponownie przeprowadzą postępowanie, stosując obowiązujące aktualne przepisy i wydadzą rozstrzygnięcie w zależności od poczynionych ustaleń. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje obu instancji z uwagi, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia uprzedniego postępowania w całości.