III SA/Lu 323/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na uchwałę Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie powołania Skarbnika Gminy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. T. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie powołania Skarbnika Gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej ze względu na to, że skarżąca nie dokonała wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W świetle przytoczonego przepisu bezwarunkowym wymogiem wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała, aby przed wniesieniem skargi wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, jakiego w ocenie skarżącej miał się dopuścić organ podejmując kwestionowaną uchwałę. Żadnego tego typu pismo nie zostało załączone do skargi, również w jej treści skarżąca nie wzmiankuje w żadnym miejscu o fakcie wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z treści skargi wynika jedynie, ze skarżąca zawiadomiła Wojewodę o mających miejsce naruszeniach prawa, wnosząc o uchylenie uchwały w trybie nadzoru (pismo z 6 kwietnia 2011 r.), na co uzyskała odpowiedź odmowną, z uzasadnieniem, że naruszenia prawa nie były istotne. Pismo skierowane do organu nadzoru z pewnością nie może być potraktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Z istoty i celu wezwania jasno wynika, że musi być ono skierowane bezpośrednio do organu, który dopuścił się domniemanego naruszenia prawa. Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (poza wymienionymi w punktach 1-5 cytowanego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopełnienie przez skarżąceą wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skutkuje niedopuszczalnością wniesienia skargi, to zaś prowadzi do jej odrzucenia. Sąd uznaje ponadto za zasadne zwrócenie uwagi na treść art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza możliwość wniesienia skargi na akt lub czynność organu gminy w sytuacji, gdy w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Z przepisu tego wynika, że odrzucenie skargi przez sąd, następujące z przyczyn formalnych, bez merytorycznej oceny zasadności skargi, nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej rozpoznanie merytoryczne zarzutów wobec organów gminy w przypadku ponownego wniesienia skargi, tym razem z zachowaniem wszystkich wymogów prawnych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.