III SA/Lu 342/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Samcik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zlokalizowanie przyłączy telekomunikacyjnych w pasie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. B. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Zarządu Powiatu Ł. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] odmawiającą firmie "F. " A. B. wydania zezwolenia na zlokalizowanie w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] L T. - C. - K. - K. G. - Ł. (działka ewid. nr [...] obręb K.), urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w postaci przyłączy telekomunikacyjnych. Z akt sprawy wynikało, że po decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] i po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji ponownie odmówił wnioskodawczyni wydania zezwolenia na zlokalizowanie na wymienionym odcinku pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] L urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, odmawiając tym samym wydania warunków technicznych na lokalizację tych urządzeń. Decyzję organu I instancji wydano m.in. na podstawie art. 39 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz.1440 z późn. zm.; dalej jako "u.d.p.") z argumentacją, że uwzględnienie wniosku zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego na pasach drogowych tych dróg powiatowych. Odmowa uwzględnienia wniosku z dnia 29 grudnia 2015 r. była wynikiem ustaleń wskazujących, że umieszczenie wnioskowanych urządzeń w pasie drogowym zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego a także spowodowałoby zniszczenie lub uszkodzenie drogi. Dotychczasowe działania wnioskodawczyni na innych drogach powiatowych i gminnych na terenie powiatu ł. a także przebieg postępowania w niniejszej sprawie świadczy, że strona kwestionowała pytania kierowane do niej ze strony organu I instancji, negowała zasadność żądania przedłożenia określonych dokumentów oraz uchylała się od udzielania odpowiedzi i nie składała wyjaśnień (i dokumentów). Z tego powodu istotne dla sprawy okoliczności faktyczne organ I instancji ustalał samodzielnie na podstawie dowodów wymienionych w postanowieniach z dnia [...] stycznia 2016 r. i [...] lutego 2016 r. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu z dnia [...] lipca 2016 r. Po rozpatrzeniu sprawy Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wyjaśniło również, że zagadnienie zajęcia pasa drogowego w celu zlokalizowania w nim urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz opłat (i kar) z tym związanych reguluje ustawa o drogach publicznych. Z przepisów tej ustawy wynika, że jej celem jest ochrona pasa drogowego przed wszelkimi działaniami, które mogłyby zagrozić drodze jako obiektowi budowlanemu a także bezpieczeństwu ruchu drogowego. Dlatego ustawodawca ogranicza możliwość wykorzystania pasa drogowego do innych celów. Wniosek z dnia 29 grudnia 2015 r. dotyczy budowy sieci światłowodowej, o czym jednoznacznie świadczy graficzne zobrazowanie na załącznikach nr 2 i 3. Załącznik nr 3 stanowi ogólny plan orientacyjny (kolorem brązowym zaznaczono odcinek drogi powiatowej, w której pasie drogowym zaplanowano umieszczenie urządzeń telekomunikacyjnych. Załącznik nr 2 to fragment mapy zasadniczej (kolorem brązowym wrysowano linię biegnącą wzdłuż jezdni i punkty, od których do niektórych nieruchomości odchodzą boczne odcinki). Nie ma wątpliwości, że na załączniku nr 2 przedstawiono sieć, na którą składa się kabel przewidziany do zakopania w gruncie wzdłuż drogi i odgałęzienia od niego do poszczególnych nieruchomości odbiorców, czyli przyłącza. Z punktu widzenia przepisów ustawy o drogach publicznych, nie ma znaczenia, w jaki sposób owa instalacja funkcjonuje i w jaki sposób tymi kablami biegnie sygnał. Kolegium argumentowało, że odmawiając zgody na lokalizację urządzenia objętego wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r., organ I instancji wskazał właśnie na te względy, które unormowane są w art. 39 ust. 1 i 3 ustawy. Skarżąca swoimi innymi działaniami, które polegały na umieszczaniu w pasach drogowych kabli światłowodowych, niezależnie od tego, czy je nazywać linią, siecią, czy przyłączami światłowodowymi, niszczyła i uszkadzała drogi powiatowe, a także uszkadzała urządzenia, które już znajdowały się w pasach drogowych, sprowadzając zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Kolegium podniosło, że organ I instancji wykazał, że czynności objęte wnioskiem skarżącej mogłyby zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego i mogłyby spowodować zniszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń. Ocena ta opiera się na konkretnych faktach, już zaistniałych a ściśle związanych zarówno z samą stroną, jak i rodzajem zamierzonego przez nią przedsięwzięcia, zaś żadne racjonalne względy nie wskazują, by dotychczasowe działania skarżącej wynikały z niewiedzy bądź błędu czy pomyłki, czy innych niezamierzonych i nieświadomych działań. Dowody zgromadzone w sprawie - w świetle art. 39 ust. 3 zdanie drugie u.d.p. - wykazują, że zezwolenie na zlokalizowanie urządzenia infrastruktury technicznej w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] L spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, bowiem sposób działania i metody, jakie strona skarżąca dotychczas stosowała prowadząc roboty w pasach drogowych dróg powiatowych powiatu ł. , doprowadziły do zniszczenia ponad 65 km dróg i spowodowało wysokie straty (1 776 856 zł). Udowodniono uszkodzenia pasów drogowych i urządzeń już umieszczonych w tych pasach oraz straty z tego tytułu wynikające z dwóch opinii, jakie organ I instancji włączył do materiału dowodowego sprawy, a mianowicie biegłego w zakresie gazownictwa i inżynierii sanitarnej, A. P. oraz rzeczoznawcy budowlanego, D. F.. Opisany w tej ostatniej opinii stan pobocza drogi, nie tylko potencjalnie mógłby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego (przesłanka z art.39 ust. 3 zdanie drugie ustawy), ale realnie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Biorąc pod uwagę skutki dotychczasowych metod działania strony i brak jakichkolwiek sygnałów, że wnioskodawczyni zmieni swoje podejście, uprawniony jest wniosek, że zgoda na zlokalizowanie w pasie drogowym urządzenia wymienionego we wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego w rozumieniu art. 39 ust. 3 zdanie drugie ustawy o drogach publicznych. W skardze do WSA w Lublinie strona wniosła o uchylenie decyzji Kolegium i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła, że organ nie wyjaśnił istotnych okoliczności mających wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Podniosła, że niezrozumiałym jest, dlaczego uznano za wykrętne wyjaśnienia wnioskodawcy, że nie przewiduje ona, aby na chwilę obecną przyłącze światłowodowe objęte wnioskiem miało być elementem sieci światłowodowej, ale można jednak wykluczyć, że przyłącze to w przyszłości stanie się elementem sieci światłowodowej, o ile zostaną spełnione warunki techniczne przewidziane przepisami prawa. Skarżąca uznała za gołosłowne twierdzenia, że w ramach samowoli budowlanej zbudowała sieć światłowodową objętą przedmiotowym wnioskiem, bez wymaganych zezwoleń, w sytuacji gdy kompetentny w tym zakresie organ nie wydał w tym zakresie prawomocnej decyzji stwierdzającej samowolę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2018 r. strona zarzuciła dodatkowo, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem: - art. 7, art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że realizacja inwestycji spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego; - art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dowodu z opinii biegłego; - art. 39 ust. 3 zdanie drugie pkt 1 u.d.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zasady lokalizacji urządzeń w pasie drogowym drogi publicznej unormowano w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 z późn. zm.; dalej jako "u.d.p."). Wymieniona ustawa w art. 4 pkt 1 definiuje pas drogowy jako wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Przepis art. 39 ust. 1 u.d.p. zabrania dokonywania w tak zdefiniowanym pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Do czynności zabronionych ustawa zalicza między innymi lokalizację obiektów budowlanych oraz umieszczanie urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 pkt 1) oraz niszczenie rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolne rozkopywanie drogi (art. 39 ust. 7). Unormowanie art. 39 wprowadza także wyjątki od powyższej zasady. Przepis art. 39 ust. 1a u.d.p. stanowi, że przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243, z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Przywołany przepis art. 39 ust. 1a został dodany z dniem 17 lipca 2010 r. przez art. 62 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 7 maja 2010 o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675). Na mocy art. 62 pkt 4 lit. b ustawy nowelizującej również art. 39 ust. 3 otrzymał z dniem 17 lipca 2010 r. nowe brzmienie, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. W dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 39 ust. 3 u.d.p. stanowił, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi: 1) może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg; 2) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a. Stosownie do art. 39 ust. 3a u.d.p., w decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do: 1) uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3; 3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Przepis art. 40 u.d.p. w ust. 1 określa, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Według art. 40 ust. 2 ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 u.d.p.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca zezwolenia na zlokalizowanie w pasach drogowych dróg powiatowych urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W okolicznościach faktycznych sprawy chodzi o urządzenia mieszczące się w pojęciu infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (aktualnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1907 z późn. zm.), według którego infrastruktura telekomunikacyjna oznacza urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. W świetle przepisów ustawy o drogach publicznych uznać należy, że materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zezwolenie na lokalizację w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej nie stanowi ogólny przepis wyrażony w art. 39 ust. 3 zd. 1 tej ustawy, ale przepis szczególny zawarty w art. 39 ust. 3 zd. 2 pkt 1 ustawy. W ostatnio wymienionym przepisie jednoznacznie bowiem stwierdzono, że właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. Na zastosowanie w opisanej sytuacji przepisu art. 39 ust. 3 zd. 2, a nie zd. 1 u.d.p. wskazuje zatem już sama wykładnia gramatyczna art. 39 ust. 3 ustawy. Należy zauważyć, że w art. 39 ust. 3 zd. 2 pkt 1 ustawy, stanowiącym o "umieszczaniu w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a" ustawodawca wprost nawiązuje do zd. 1 art. 39 ust. 3, o czym świadczy użycie w określonym kontekście zwrotu "Jednakże właściwy zarządca drogi (...)", a co przesądza o tym, iż kwestia umieszczania w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej została odmiennie uregulowana od lokalizacji (umieszczania) w pasie drogowym innych obiektów budowlanych lub urządzeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2015 r., sygn. II GSK 1945/14). Taki wniosek wynika również z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675). W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano mianowicie, że zmiany ustawy o drogach publicznych zmierzające do stworzenia otoczenia regulacyjnego sprzyjającego inwestycjom telekomunikacyjnym, zwłaszcza światłowodowym, są jedną z najważniejszych spraw dla rozwoju publicznych sieci o dużych i bardzo dużych przepływnościach. Podkreślono, że właśnie drogi publiczne, jako domena publiczna o charakterze infrastrukturalnym, powinny być zasadniczym miejscem dla lokalizowania i efektywnego przeprowadzania sieci światłowodowych. Inwestycje tego typu jako ważny element planu antykryzysowego, służące podniesieniu jakości życia całego społeczeństwa, powinny być realizowane w pasach drogowych przy zminimalizowaniu warunków formalnych i finansowych. W odniesieniu do dodania w ustawie o drogach publicznych przepisu art. 39 ust. 1a wyjaśniono, że zmiana ta ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości co do wyłączenia spod ustanowionego w art. 39 ust. 1 pkt 1 generalnego zakazu dokonywania w pasie drogowym wymienionych w tym przepisie czynności. Z kolei zmiana art. 39 ust. 3 ma na celu uelastycznienie procedury wydawania zezwoleń na lokalizowanie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej. Wyjaśniono, że obecną zasadą jest to, że zarządca drogi może wydać takie zezwolenie wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, a tym samym wydanie zezwolenia zależy w zasadzie od uznania zarządcy drogi, co przy jednoczesnym obniżeniu wysokości opłat, które niewątpliwie w jakiejś mierze motywowały do wydawania zezwoleń, mogłoby doprowadzić do blokowania inwestycji. Dlatego też proponuje się ustanowienie obowiązku wydania zezwolenia, jeżeli nie zachodzą przeszkody z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wymagań określonych w przepisach odrębnych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dla powyższej oceny nie ma znaczenia użycie w art. 39 ust. 3 zd. 2 u.d.p. słowa "umieszczenie", występującego także w art. 40 tej ustawy, zamiast słowa "lokalizowanie", którym ustawa posługuje się w zd. 1 ust. 3 art. 39. Przepis art. 39 ust. 3 ustawy niewątpliwie dotyczy bowiem lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Nie zachodzą zatem podstawy do przyjęcia, że z uwagi na posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami "lokalizacja" oraz "umieszczenie", które przecież są podobne znaczeniowo, norma art. 39 ust. 3 zd. 2 miałaby nie znajdować zastosowania w przypadku decyzji dotyczącej wniosku o zezwolenie na lokalizację w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Przedstawione stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych, a także w doktrynie prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2016 r., II GSK 2399/14 oraz z dnia 6 października 2015 r., II GSK 1945/14, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 lutego 2016 r., III SA/Lu 176/15 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lutego 2015 r., II SA/Gl 1267/14 oraz R. S. K. do art. 39 ustawy o drogach publicznych, LEX). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło sprawę odmowy wydania zezwolenia na lokalizację w pasach drogowych urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w oparciu o treść art. 39 ust. 3 zd. 2 u.d.p. Pominęło jednak, że organ I instancji w decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. (jej str. 39) stwierdza i podkreśla, że podstawę negatywnego rozstrzygnięcia stanowi art. 39 ust. 3a zdanie 2. ustawy. Uregulowanie to nie zawiera zdania drugiego i odnosi się do sytuacji, kiedy udziela się zezwolenia na lokalizację "niedrogowego" urządzenia. Poza tym nie można zgodzić się z poglądem, wyrażonym w uzasadnieniu decyzji Kolegium, że prawidłowe określenie rodzaju inwestycji jest niezbędne w przypadku, jeśli właściwy organ miałby wydać zgodę na lokalizację. Powyższe skutkuje wadliwością zaskarżonej decyzji. Właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego wymaga dokonania oceny stanu faktycznego sprawy w świetle ustawowych przesłanek wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. W konsekwencji zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Ponadto wskazać należy, że w świetle art. 39 ust. 3 zd. 2 pkt 1 u.d.p. przeszkodę do udzielenia zezwolenia, jeżeli spowodowałoby to zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, stanowi "umieszczenie" w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury. Chodzi zatem w tym przypadku o przewidywane negatywne w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego skutki umieszczenia w pasie drogowym danej drogi określonego urządzenia. Nie jest natomiast decydujący sam proces umieszczania urządzenia w pasie drogowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2016 r., II GSK 2399/14). Rozważeniu winny przy tym podlegać konkretne okoliczności danej sprawy w związku z treścią właściwych przepisów ustawy o drogach publicznych. Mając na względzie treść art. 39 ust. 3 zd. 2 pkt 1 u.d.p., a także okoliczność, że w decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3, określa się w szczególności rodzaj inwestycji (art. 39 ust. 3a ustawy), rozstrzygając w sprawie organ powinien mieć wiedzę co do rzeczywistego charakteru planowanej inwestycji dotyczącej infrastruktury telekomunikacyjnej, której w innym przypadku nie mógłby prawidłowo ocenić w świetle przesłanek określonych w 39 ust. 3 zd. 2 ustawy. Organ zajmujący się zarządem dróg powinien także mieć pełną wiedzę o urządzeniach, które zostały już umieszczone w pasach drogowych dróg publicznych położonych na terenie objętym właściwością tego organu. Przedstawioną wyżej oceną oraz wskazaniami organ winien się kierować przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadniają przepisy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.).