III SA/Lu 344/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi F. B. i J. B. na postanowienie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w decyzji Starosty R. dotyczącej wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia J. i F. małżonków B., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...], nr [...] prostujące z urzędu błąd pisarski w decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu S., gmina S. dotyczącej działek o nr: [...], [...], [...], [...], [...] poprzez wpisanie w wierszu 40 na stronie 3 decyzji "[...]-[...]" zamiast "[...]-[...]". W podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu postanowienia organu I instancji wyjaśniono, iż w decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] wpisano błędnie oznaczenie linii granicznej, bowiem zgodnie z operatem technicznym zaewidencjonowanym w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej za nr ewid. [...] w dniu 15 listopada 2010 r. powinno być "[...]-[...]". Jest to ewidentny błąd pisarski, gdyż w całym opracowaniu nie występuje punkt o nr [...]. Zażalenie na to postanowienie złożyli J. i F. B. podnosząc, że występuje nie tylko błąd uznany przez starostę w postanowieniu, ale także pomięto podczas "modernizacji" postanowienia sądu czynności komornika. W ich ocenie zarówno postanowienie, jak i decyzja są niezgodne z prawem i wnieśli o ich uchylenie w całości oraz wyjaśnienie o jaką linię graniczną w tym przypadku chodzi. Rozpoznając zażalenie skarżących organ II instancji wyjaśnił przede wszystkim, iż organ I instancji błędnie pouczył strony o przysługującym im prawie wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], bowiem zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a. właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. W niniejszej sprawie organem wyższego stopnia jest stosownie do art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne – wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała (art. 112 k.p.a.), w związku z czym zażalenie wniesione przez małżonków B. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zachowaniem terminu należy uznać jako wniesione do właściwego organu. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W decyzji z dnia [...] r., nr [...] organ I instancji podał, że punkt [...] powstał z przecięcia linii [...]-[...] (punkt [...] to istniejący metalowy kątownik pokazany przez strony jako wbity podczas czynności komorniczych, natomiast pkt [...] to istniejący beton ([...]) z linią [...]-[...] (punkty graniczne z modernizacji, przyjęte zgodnie z operatem scaleniowym). Z analizy operatu technicznego zaewidencjonowanego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. za nr [...] w dniu 15 listopada 2010 r. wynika, że punkt graniczny o nr [...] nie występuje w całym opracowaniu, zaś punkt graniczny tworzący z punktem [...] linię graniczną, oznaczony jest nr [...]. Zatem zauważony przez organ I instancji błąd należało potraktować jako ewidentny błąd pisarski i wyeliminować go, co organ uczynił przez wydanie postanowienia z dnia [....] r., zaskarżonego zażaleniem. Organ II instancji nadmienił, że przedmiotowe postępowanie dotyczy postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji organu I instancji, zatem zarzuty skarżących odnoszące się do merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji, nie mogą być rozpatrywane w tym postępowaniu. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli F. i J. małżonkowie B. W złożonej skardze podnieśli, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z postanowieniem Sądu Rejonowego w P., wydanym w sprawach [...] i [...] oraz protokołami Komornika sporządzonymi w sprawach [...] i [...] [...]. Starosta R. nie wziął pod uwagę w/w postanowień i protokołów i wydał błędne postanowienie i decyzję. Zdaniem skarżących potwierdził to Inspektor Nadzoru Geodezyjnego w L. Skarżący wskazali, że zwracali się o komisyjne zbadanie sprawy na gruncie, aby można było wykryć wszystkie błędy popełnione przez służby geodezyjne, jednak wniosek nie został uwzględniony. W konsekwencji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i "zbadanie sprawy na gruncie". W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ II instancji podniósł, że nie dotyczą one zaskarżonego postanowienia lecz merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Starosty R. z dnia [...] r., nr [...]. Zarzuty odnoszące się do w/w decyzji zostaną rozpatrzone łącznie z odwołaniem od niej, po uprawomocnieniu się postanowienia organu I instancji z dnia [...] r. prostującego oczywistą omyłkę w tej decyzji. Postanowienie z [...] r. stanowi bowiem integralną część decyzji z dnia [...] r., nr [...] o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu S. dotyczącej działek o nr: [...], [...], [...], [...], [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne sprowadza się do badania, czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa. W sprawie niniejszej materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiło unormowanie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. - Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis ten nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych tylko składników decyzji, w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania może być tylko rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, możliwe jest również sprostowanie okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji jak i uzasadnieniu decyzji. Przy czym należy zaznaczyć, że organ administracji może prostować błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w każdym czasie. Z wykładni językowej art. 113 § 1 k.p.a. wynika, że w sprawie sprostowania decyzji właściwy jest organ, który wydał tę decyzję. Ustawodawca przewidując w omawianym przepisie możliwość prostowania błędów pisarskich i rachunkowych, jak też oczywistych omyłek, nie podał ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć. W orzecznictwie sądowym przyjęto pogląd, że przez błąd pisarski rozumie się widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, zwrotu, widocznie mylną pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 323/10 Lex nr 595344). Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach dokumentami. W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie organu II instancji dotyczyło utrzymania w mocy postanowienia Starosty R. z dnia [...] r., nr [...] prostującego błąd pisarski w decyzji Starosty R. z dnia [...] r., Nr [...] o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu S., gmina S. dotyczącej działek o nr: [...], [...], [...], [...], [...]. Błąd pisarski wystąpił w uzasadnieniu decyzji, gdzie w wierszu 40 na stronie 3 decyzji wpisano "[...]-[...]", a powinno być "[...]-[...]". W ocenie sądu, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób dostateczny wyjaśniono, na czym polegał dostrzeżony przez organ I instancji błąd i wskazano przesłanki uznania go za ewidentny błąd pisarski. Ta część uzasadnienia decyzji, w której wystąpił błąd pisarski dotyczyła opisu punktu granicznego [...] powstałego z przecięcia linii [...]-[...] z linią [...]-[...] (punkty graniczne z modernizacji przyjęte zgodnie z operatem scaleniowym). Natomiast z analizy operatu technicznego zaewidencjonowanego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. za nr ewid. [....] wynika, że punkt graniczny o numerze [...] nie występuje w całym opracowaniu, zaś punkt tworzący z punktem nr [...] linię graniczną oznaczony jest numerem [...]. Na skutek dostrzeżenia błędu, Starosta R. będąc organem, który wydał decyzję zawierającą błąd pisarski i jednocześnie organem uprawnionym do sprostowania błędu zawartego w decyzji, w dniu [...] r. wydał postanowienie prostujące wyżej wskazany błąd pisarski. Zdaniem sądu uregulowana w art. 113 § 1 k.p.a. instytucja sprostowania zawartych w decyzjach błędów i o oczywistych omyłek ma na celu przywrócenie rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność pomiędzy jego rzeczywistą wolą, a jej wyrażeniem na piśmie. Istotną cechą błędu, w tym błędu pisarskiego jest jego oczywistość. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić m.in. poprzez dokonanie porównania treści decyzji z dokumentacją zawartą w aktach sprawy administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić się z przyjętym w zaskarżonym postanowieniu stanowiskiem organu II instancji, że błąd zawarty w decyzji organu I instancji z dnia [...] r., nr [...] jest oczywistą omyłką pisarską. Świadczy o tym porównanie treści decyzji do jednego z dokumentów będących podstawą jej wydania, tj. do operatu technicznego zaewidencjonowanego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. za nr ewid. [...]. Skoro z operatu tego wynika, że punkt graniczny o numerze [...] nie występuje w całym opracowaniu, zaś punkt tworzący z punktem nr [...] linię graniczną oznaczony jest numerem [...], to oczywistym jest, że wpisanie przez organ I instancji w wierszu 40 na stronie 3 decyzji oznaczenia "[...]-[...]", zamiast prawidłowego "[...]-[...]" nastąpiło na skutek błędu pisarskiego. Przedmiotowa omyłka pisarska polegająca na mylnym wpisaniu jednej cyfry w zakresie oznaczenia punktu granicznego, miała charakter oczywistej omyłki pisarskiej służąc usunięciu nieistotnej wadliwości decyzji. W rozpatrywanej sprawie, na skutek sprostowania oczywistego błędu pisarskiego nie doszło do zmiany zawartego w wyżej wskazanej decyzji rozstrzygnięcia. Nie jest zasadny zarzut skarżących dotyczący braku właściwości [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako organu II instancji do rozpoznania zażalenia na postanowienie Starosty R. z dnia [...] r., [...] o sprostowaniu błędu pisarskiego. Faktem jest, że w postanowieniu Starosty R. z dnia [...] r. organ zawarł pouczenie o możliwości wniesienia w terminie siedmiu dni zażalenia na to postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] za pośrednictwem Starosty R.. Jednakże pouczenie to było nieprawidłowe w części odnoszącej się do organu, do którego należy wnieść zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Z tego względu oraz mając na uwadze zasadę wyrażoną w art. 19 k.p.a., dotyczącą przestrzegania przez organy administracji publicznej z urzędu swojej właściwości rzeczowej, organ I instancji (Starosta R.) pismem z dnia 4 maja 2011 r. skierował zażalenie wraz z aktami sprawy do organu właściwego do jego rozpoznania, tj. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. Podkreślić należy, że delegacja ustawowa zawarta w art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wyznacza wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jako organ II instancji w rozumieniu k.p.a., nie jest zatem możliwe, aby przeznaczone mu funkcje sprawowały bez żadnego upoważnienia inne organy, jak np. samorządowe kolegium odwoławcze (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. IV SA/Wa 2200/06 Lex nr 320067). Przekazanie zażalenia do organu właściwego, czyli do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. uchroniło skarżących od skutków zastosowania się do błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu Starosty R. z dnia [...] r. Pozostałe zarzuty skargi dotyczą tego, iż przy rozpatrywaniu sprawy organ nie wziął pod uwagę postanowienia Sądu Rejonowego w P., sygn. [...] i [...] oraz protokołów komornika, sygn. [...] i [...]. Zarzuty te dotyczą merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji z dnia [...] r., nr [...], nie będącej przedmiotem rozpoznania w tym postępowaniu. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzyganie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie treść zaskarżonego aktu albo czynności lub też bezczynności organu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Skoro wymienione zarzuty nie dotyczą zaskarżonego postanowienia organu II instancji z dnia [...] r., nr [...], ani utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, to nie mogą być one przedmiotem rozstrzygnięcia sądu w tym postępowaniu. Reasumując powyższe, w toku dokonanej kontroli zaskarżonego aktu, sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które by dawało podstawę do uwzględnienia skargi. W ocenie sądu zaskarżony akt został wydany w granicach i na podstawie prawa - przez upoważniony ustawowo organ i w granicach jego kompetencji (art. 7b ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ). Akt ten nie narusza również przepisu § 113 § 1 k.p.a., brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że sprostowanie nie odnosiło się do oczywistej omyłki pisarskiej. Mając powyższe na uwadze, skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.