III SA/Lu 345/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi B. Z.-T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. I Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. z 2006 r., Nr 122, poz. 851) po rozpatrzeniu odwołania B. Z. od decyzji Nr [...]z dnia [...] lutego 2007 r. znak: [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej, choroby zawodowej narządu głosu, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że z karty narażenia zawodowego, charakterystyki pracy wynika, iż B. Z. w latach [...] z przerwami z powodu urlopów na poratowanie zdrowia i zwolnień lekarskich w czasie pracy na stanowisku nauczyciela była narażona na nadmierny wysiłek głosowy. Łącznie okres narażenia na taki rodzaj wysiłku przekraczał 15 lat. Dnia [...] sierpnia 2006 r. zostało wydane orzeczenie lekarskie ([...]) przez lekarza posiadającego wymagane kwalifikacje, z którego wynikało że u B. Z. nie rozpoznano choroby zawodowej wymienionej w pozycji 15 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenie chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (DZ.U. Nr 132, poz. 1115), czyli przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat. Organ wskazał iż u skarżącej rozpoznano "przewlekły suchy nieżyt gardła i krtani", co nie ma związku przyczynowego z nadmiernym wysiłkiem głosowym i nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych. Przyczyną rozpoznanego schorzenia są przewlekłe zakażenia bakteryjne lub wirusowe, a nie nadmierny wysiłek głosowy. Instytut Medycyny Pracy ( jednostka orzecznicza drugiego stopnia) do której B. Z. został skierowana na własna prośbę, na podstawie wykonanych badań lekarskich specjalistycznych oraz po analizie całej zebranej dokumentacji lekarskiej, w orzeczeniu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., orzekł o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu. Do odwołania B. Z. dołączyła wynik badania podstawowego głosu oraz badania stroboskopowego krtani wykonanego w dniu [...] lutego 2007 r. oraz zaświadczenie lekarskie z Poradni Foniatrycznej z dnia [...] lutego 2007 r. Dokumenty te zostały przesłane do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze - Poradnia Chorób Zawodowych, celem uzupełnienia orzeczenia lekarskiego. Pismem z dnia [...] marca 2007 r. znak: [...] i z dnia [...] maja 2007 r. jednostka orzecznicza pierwszego stopnia potwierdziła swoje wcześniejsze rozpoznanie suchego nieżytu gardła i krtani, czyli schorzenia o pozazawodowej etiologii. W odwołaniu skarżąca zawarła wniosek o uchylenie decyzji pierwszo - instancyjnej i przeprowadzenie u niej ponownych badań lekarskich, który zdaniem organu odwoławczego nie był uzasadniony z tego względu iż postępowanie diagnostyczno-orzecznicze jednostek orzeczniczych pierwszego i drugiego stopnia jak i postępowanie organu pierwszej instancji został przeprowadzone z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu. Z dołączonych dokumentów: zaświadczenia lekarskiego i opisu wyników badań foniatrycznych wydanych przez lekarzy nie posiadających uprawnień do orzekania w spawie chorób zawodowych, nie wynika że u B. Z. rozpoznano zmiany chorobowe uznane za chorobę zawodową. Organ odwoławczy w uzasadnieniu, wskazuje że orzeczenie lekarskie wydane przez właściwe jednostki medycyny pracy stanowi warunek przesądzający o stwierdzeniu bądź nie stwierdzeniu choroby zawodowej i w przypadku orzeczenia wydanego we właściwej formie i należycie uzasadnionego brak jest podstaw do jego skutecznego zakwestionowania bądź do wydania rozstrzygnięcia wbrew jego treści. Zdaniem organu odwoławczego negatywna przesłanka postępowania jakim jest orzeczenie o nierozpoznaniu choroby zawodowej przesądza w istocie o negatywnym charakterze decyzji i czyni zbędnymi poszukiwania bądź tworzenia innych dowodów i ustaleń faktycznych, ponieważ kategoryczny charakter przepisów uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej o stwierdzeniu choroby zawodowej wbrew treści orzeczenia. Kontynuowanie czynności dowodowych które w istocie nie mogą zmienić treści rozstrzygnięcia, powodują tylko zbędną przewlekłość postępowania. II Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi właściwemu do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji rażącą obrazę przepisów prawa materialnego i procesowego: - § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, poprzez niedostateczne, opieszałe skompletowanie materiału dowodowego mającego stanowić faktyczną podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii w zakresie stwierdzenia obecności bądź braku obecności choroby zawodowej, - § 5 ust. 2 pkt 2 wskazanego rozporządzenia, poprzez nie dopuszczenie dowodu z opinii prof. Dr hab. G.N. – profesora Akademii Medycznej, specjalisty z zakresu otolaryngologii, foniatrii i audiologii, która to osoba w pewnym okresie czasu samodzielnie orzekała w zakresie istnienia bądź nie istnienia schorzeń zawodowych u nauczycieli, - art. 7 i art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. kodeks postępowania administracyjnego, poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności poprzez uchybienie procesowej zasady prawdy obiektywnej w ten sposób że organ II instancji nie dołożył wszelkich starań w kierunku ustalenia ponad wszelką wątpliwość stanu faktycznego stanowiącego merytoryczną przesłankę rozstrzygania w formie decyzji a przy tym nie uwgzledniono wniosku strony zawartego w piśmie z dnia [...] lutego 2007 r. zawierającego odwołanie od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z opinii biegłych lekarzy specjalistów z zakresu foniatrii i otolaryngologii w przedmiocie istnienia bądź nie istnienia schorzenia, które można skutecznie zaklasyfikować jako schorzenie zawodowe, - At. 35 § 3, art. 36 kpa poprzez załatwienie sprawy rażąco po terminie prawem przewidzianym bez uprzedniego usprawiedliwienia, czy wyjaśnienia okoliczności jakie wystąpiły i uniemożliwiły organowi załatwienie sprawy w terminie oraz 9 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak też poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. III W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny, zważył co następuje: IV Przedmiotem badania w niniejszej sprawie jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2007 r., która utrzymała w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2007 r. o braku podstaw do stwierdzenia u B. Z. choroby zawodowej narządu głosu. Kwestia chorób zawodowych jest aktualnie unormowana w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115), wydanym z upoważnienia art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeksu pracy. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, do rozpoznania lub stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest zaistnienie dwóch warunków, które muszą wystąpić kumulatywnie, a mianowicie rozpoznane schorzenie musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych oraz schorzenie to zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Załącznik do rozporządzenia w pozycji 15 wskazuje jako chorobę zawodową przewlekłą chorobę narządu głosu spowodowaną nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: - guzki głosowe twarde; - wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, -niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfunkcją. W przedmiotowej sprawie zarówno z orzeczenia lekarskiego Nr [...] jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia, jak i z orzeczenia lekarskiego Nr [...] jednostki orzeczniczej drugiego stopnia wynika, iż nie rozpoznano u B. Z. choroby zawodowej narządu głosu. U skarżącej rozpoznano "przewlekły suchy nieżyt gardła i krtani", schorzenie to nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do wskazanego rozporządzenia. Organy decyzyjne nie mogą wydać decyzji stwierdzającej chorobę zawodową w sytuacji, gdy z orzeczenia lekarskiego /opinii/ wynika, iż nie rozpoznano u danej osoby choroby zawodowej. Należy podkreślić, iż organ bez orzeczenia lekarskiego lub sprzecznie z nim nie może dokonać rozpoznania choroby. Ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia na jakie cierpi osoba, do choroby zawodowej, uzależnione jest od treści orzeczenia lekarskiego. W niniejszej sprawie jednostki orzecznicze stwierdziły, iż schorzenie na jakie cierpi skarżąca, nie jest chorobą zawodową wskazaną w załączniku do rozporządzenia pod pozycją 15. Wobec czego nie został spełniony jeden z warunków określonych w § 2 rozporządzenia, pozwalający uznać iż choroba skarżącej jest chorobą zawodową. Zarzuty naruszenia § 5 ust. 2 pkt 2 oraz § 6 ust. 1 i 2 wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów, są zdaniem sądu bezzasadne. § 5 ust. 2 rozporządzenia wskazuje jednostki orzecznicze I stopnia - jest to wyliczenie enumeratywne i tylko określone w tym przepisie jednostki uprawnione są do wydawania orzeczeń w sprawach chorób zawodowych. W sprawie orzeczenia lekarskie wydawane były przez uprawnione do tego jednostki – Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze oraz Instytut Medycyny Pracy im. Prof. dr med. Jerzego Nofera. Treść § 5 ust. 1 rozporządzenia wskazuje jednoznacznie, iż właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych oraz zatrudniony w jednej z jednostek określonych w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Tylko lekarz spełniający określone wymagania oraz zatrudniony we właściwej jednostce orzeczniczej /w przedmiotowej sprawie w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy/ ma uprawnienia do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania. Natomiast prof. dr hab. G. N. - profesor Akademii Medycznej, nie posiada uprawnień w zakresie orzekania w sprawach chorób zawodowych. Zgodnie z treścią § 6 rozporządzenia, lekarz wydaje odpowiednie orzeczenie na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz narażenia zawodowego. Orzeczenie lekarskie Nr [...] zostało wydane na podstawie badań lekarskich, wyników badań laryngologicznych foniatrycznych z publicznych i niepublicznych jednostek opieki zdrowotnej, w których skarżąca była leczona, wyników badań okresowych, charakterystyki stanowiska pracy, karty narażenia zawodowego. Wskazana dokumentacja i zawarte w niej informacje wystarczające były do wydania orzeczenia lekarskiego, i nie było potrzeby ich uzupełniania. Zebrane w sprawie opinie lekarzy uprawnionych do wydawania orzeczeń lekarskich w sprawach chorób zawodowych, wskazują że choroba B.Z., nie jest chorobą zawodową. Zarówno w orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy jak i Instytutu Medycyny Pracy nie stwierdzono wad, które dyskwalifikowałyby je jako środki dowodowe w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Zdaniem sądu organy administracji przeprowadziły postępowanie dowodowe przewidziane przepisami rozporządzenia i kodeksu postępowania administracyjnego, podjęły wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ odwoławczy pismem z dnia [...] marca 2007 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze Poradnia Chorób Zawodowych o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego czy załączone do odwołania wyniki badań dają podstawę do zmiany orzeczenia lekarskiego nr [...] oraz pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. o wyjaśnienie dlaczego wyniki badań nie mogą stanowić podstawy do zmiany wskazanego orzeczenia. WOMP w odpowiedzi na pisma wskazał iż po zapoznaniu z dołączonymi wynikami nie znaleziono podstaw do zmiany orzeczenia gdyż nie wnoszą one nowych elementów wpływających na zmianę treści wydanego już orzeczenia. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa. Organ na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz zgromadzonego materiału dowodowego właściwie ustalił stan faktyczny sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) orzeczono jak w sentencji.