III SA/Lu 355/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis,, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi P. Ś. na decyzję L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oraz przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. Ś. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] roku w sprawie mianowania na stanowisko służbowe oraz przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą, uchylił zaskarżony rozkaz personalny i orzekł: - na podstawie art. 32 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277, ze zm.- zwanej dalej ustawą o Policji) o mianowaniu nadkom. P. Ś. pełniącego służbę stałą w Komendzie Miejskiej Policji - z dniem 6 czerwca 2008 r. na stanowisko specjalisty (A06M) Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego w 6 (szóstej) grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2.460 zł, wynikającej z mnożnika 1,65 kwoty bazowej określonej dla funkcjonariuszy Policji na rok 2008 i dodatkiem służbowym w wysokości 210 zł; - zgodnie z § 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 lutego 2009 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 30, poz. 201) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d Ustawy Budżetowej na rok 2009 (Dz. U. Nr 10, poz. 58), z dniem 1 stycznia 2009 r. przyznał mnożnik kwoty bazowej 1,75 i ustalił miesięczną stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości 2.670 zł; - na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji przyznał za okres pozostawania poza służbą, tj. od dnia 14 listopada 2007 r. do dnia 5 czerwca 2008 r. świadczenie pieniężne równe jednomiesięcznemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że organ I instancji zaskarżonym rozkazem personalnym, z dniem 23 lipca 2010 r. mianował nadkom. P. Ś. na stanowisko specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego KMP w 6 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej określonej na rok 2010 dla funkcjonariuszy w wysokości 2.670 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 210 zł. Jednocześnie za okres pozostawania poza służbą (od 1 czerwca 2008 r. do 22 lipca 2010 r.), przyznał policjantowi świadczenie pieniężne równe jednomiesięcznemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Od w/w aktu P. Ś. złożył odwołanie. Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...] wydał rozkaz personalny nr [...], mocą którego uchylił zaskarżony rozkaz w całości i mianował P. Ś. z dniem 6 czerwca 2008 r. na stanowisko specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego w 6 grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2.460 zł wynikającej z mnożnika 1,65 kwoty bazowej określonej dla funkcjonariuszy Policji na rok 2008 i dodatkiem służbowym w wysokości 210 zł oraz przyznał za okres pozostawania poza służbą, tj. od 14 listopada 2007 r. do 5 czerwca 2008 r. świadczenie pieniężne równe jednomiesięcznemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Na skutek skargi sądowej wniesionej przez P. Ś., Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. [...] uchylił zaskarżony akt organu II instancji. W uzasadnieniu sąd podniósł, iż organ II instancji uchylając rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji niewątpliwie pogorszył sytuację strony, przez co naruszył art. 139 k.p.a. Wskazał także, iż organ II instancji ustalając uposażenie policjanta na kwotę 2.460 zł- zgodnie ze stawkami z 2008 r. w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska w tym zakresie, ani nie wskazał przepisów prawa, według których dokonał wyliczenia uposażenia strony w takiej wysokości. Organ II instancji, ponownie rozpatrując odwołanie P. Ś. podniósł, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji zwolnił P. Ś. ze służby w Policji z dniem 24 października 2007 r. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia oraz wysokości nagrody rocznej. Jednocześnie organ odwoławczy określił nowy termin zwolnienia na dzień 13 listopada 2007 r. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] , sygn. akt [...] uchylił rozkazy personalne organów I i II instancji. Wyrok jest prawomocny od dnia [...]. Na skutek tego wyroku, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji przyznał P. Ś.- przywróconemu do służby w Policji- 6 grupę zaszeregowania i ustalił stawkę uposażenia zasadniczego, a następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...], zwolnił policjanta ze służby z dniem 31 maja 2008 r. Organ uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki obligatoryjnego rozwiązania stosunku służbowego, bowiem policjant nie zgłosił gotowości podjęcia służby w terminie 7 dni od przywrócenia do służby. Tym samym rozkazem personalnym ustalono policjantowi świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą od 14 listopada 2007 r. do 13 maja 2008 r. Decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], decyzja organu I instancji z dnia [...] została utrzymana w mocy. Wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę P. Ś. wniesioną na powyższą decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu NSA podkreślił m.in., że siedmiodniowy termin na zgłoszenie gotowości podjęcia służby powinien być liczony od daty uprawomocnienia się wyroku reaktywującego stosunek służbowy. W następstwie tego orzeczenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...]. Pomimo tego, że reaktywacja stosunku służbowego P. Ś. nastąpiła z dniem [...], tj. z dniem uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], to ze względu na pozostające w obiegu kolejne decyzje personalne w sprawie zwolnienia wymienionego policjanta ze służby, decyzję personalną w sprawie mianowania go na stanowisko służbowe równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby, organ wydał dopiero po uzyskaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...]. Rozpatrując powtórnie odwołanie strony od aktu wydanego w I instancji (rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...]) organ odwoławczy uwzględnił, wywołany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. [...], skutek w postaci przywrócenia do służby i orzekł o mianowaniu skarżącego na stanowisko specjalisty- równorzędne do zajmowanego przed dniem zwolnienia ze służby w Policji (tj. przed dniem 14 listopada 2007 r.) na dzień 6 czerwca 2008 r. i przyznał skarżącemu uposażenie w 6 grupie w kwocie 2.460 zł wynikającej z mnożnika 1,65 kwoty bazowej w wysokości 1,493,42 zł- określonej dla funkcjonariuszy Policji w art. 15 ust. pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2008 (Dz. U. z 2008 r., Nr 19, poz. 117). Organ odwoławczy przyznał P. Ś. prawo do uposażenia od daty mianowania na stanowisko służbowe specjalisty z dniem 6 czerwca 2008 r., aż do późniejszego zwolnienia ze służby, tj. do dnia 18 września 20110 r. Zgodnie z cyt. już rozporządzeniem MSWiA z dnia 17 lutego 2009 r., z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2009 r., nastąpiło obligatoryjne zwiększenie mnożników kwoty bazowej przyporządkowanych do grup zaszeregowania policjantów. Dotychczasowy mnożnik 1,65 na stanowisku specjalisty w 6 grupie zaszeregowania zastąpiony został mnożnikiem 1,75. Jednocześnie w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2009 (Dz. U. Nr 10, poz. 58) określona została nowa kwota bazowa dla funkcjonariuszy Policji na rok 2009- 1.523,29 zł. W roku 2010 kwota ta nie została zmieniona i zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2010 (Dz. U. z 2010 r., Nr 19, poz. 102) również wynosiła 1.523,29 zł (kwota bazowa określona dla policjantów w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2007 wynosiła 1.459,84 zł- (Dz. U. z 2007 r., Nr 15, poz. 90), a kwota bazowa określona dla policjantów w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2008 wynosiła 1.493,42 zł- (Dz. U. z 2008 r., Nr 19, poz. 117). W związku z powyższym, z dniem [...][...] Komendant Wojewódzki Policji przyznał P. Ś. prawo do uposażenia zasadniczego za okres od dnia 6 czerwca 2008 r. do dnia 18 września 2010 r. w następujących wysokościach: - w okresie od dnia 6 czerwca 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.- w wysokości po 2.460 zł, wynikającej z mnożnika 1,65 kwoty bazowej określonej dla funkcjonariuszy Policji na rok 2008; - w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.- w wysokości po 2.670 zł, wynikającej z mnożnika 1,75 kwoty bazowej określonej dla funkcjonariuszy Policji na rok 2009; - w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 18 września 2010 r.- w wysokości po 2.670 zł, wynikającej z mnożnika 1,75 kwoty bazowej określonej dla funkcjonariuszy Policji na rok 2010. W przypadku, gdyby organ II instancji utrzymał w mocy rozkaz personalny wydany w I instancji, zgodnie z którym P. Ś. mianowany został na stanowisko służbowe specjalisty z dniem 23 lipca 2010 r., wówczas zainteresowany uzyskałby prawo do uposażenia w wysokości 2.670 zł wynikającego z mnożnika 1,75 kwoty bazowej określonej dla funkcjonariuszy Policji na rok 2010, jedynie za okres od 23 lipca 2010 r. do daty zwolnienia ze służby tj. 18 września 2010 r. Zatem organ odwoławczy, stwierdzając wadliwą datę mianowania policjanta określoną w decyzji personalnej organu I instancji, dokonał stosownej korekty. Z przedstawionego powyżej zestawienia wynika, że organ odwoławczy przyznał skarżącemu wyższe świadczenia niż organ I instancji i w żaden sposób nie pogorszył sytuacji strony. Ponadto, organ I instancji jako okres pozostawania poza służbą, za który na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji przysługuje świadczenie pieniężne, określił czas od dnia 1 czerwca 2008 r. do dnia 22 lipca 2010 r. Natomiast organ II instancji uznał, że zgodnie z obowiązującym na dzień wydania decyzji stanem prawnym, okres ten należy liczyć od dnia 14 listopada 2007 r. (tj. od daty zwolnienia ze służby) do dnia 5 czerwca 2008 r. (tj. do dnia uprawomocnienia się wyroku WSA, sygn. akt [...], stanowiącego o przywróceniu wymienionego do służby). W tym bowiem okresie skarżący pozostawał poza służbą. Zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji- policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Taka konstrukcja wskazuje, że ustawodawca gwarantuje funkcjonariuszowi prawo świadczenia, natomiast wysokość tego świadczenia pozostawia uznaniu organu administracji, ograniczając je co do minimum i maksimum. Regulacja ta ma charakter rekompensacyjny, nie wprowadza jednak żadnych warunków, jakimi winien kierować się organ, ustalając przywróconemu do służby policjantowi wysokość przysługującego mu świadczenia. Organ II instancji rozstrzygając przedmiotową sprawę, po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych, uznał w tej kwestii rację organu I instancji i przyznał P. Ś. jednomiesięczne świadczenie za okres pozostawania poza służbą. Uwzględniając okres pozostawania poza służbą, sytuację finansową policjanta po zwolnieniu ze służby w Policji, fakt otrzymania przez niego odprawy, a także wysokość pobieranego w okresie pozostawania poza służbą świadczenia emerytalno-rentowego, uznano, że taka wysokość świadczenia czyni zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą. Organ odwoławczy wskazał również, że Komendant Miejski Policji, w dniu 18 [...] wydał rozkaz personalny nr [...], którym z dniem 19 sierpnia 2010 r. zwolnił P. Ś. ze służby w Policji. W wyniku złożonego odwołania, Komendant Wojewódzki w dniu [...] wydał rozkaz personalny nr [...], którym uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia i określił nowy termin zwolnienia na dzień 18 września 2010 r. W pozostałym zakresie, zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. P. Ś. zaskarżył decyzje organów I i II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. Skargę sądową na powyższą decyzję złożył P. Ś., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności bądź uchylenie oraz o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie aktu wydanego w I instancji. W uzasadnieniu skargi przedstawiono chronologię wydarzeń, poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego, decyzja wydana w II instancji dotknięta jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Komendant Wojewódzki Policji, jako organ wyższego stopnia uprawniony był do rozpoznania odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej (art. 127 § 2 k.p.a.). Organ ten nie mógł natomiast w niniejszej sprawie działać jako organ I instancji, stosownie do art. 6f- w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący pełnił obowiązki na stanowisku służbowym, usytuowanym w strukturach organizacyjnych Komendy Miejskiej Policji. Zatem organem właściwym do mianowania na stanowisko służbowe był Komendant Miejski Policji, a nie Komendant Wojewódzki Policji. Komendant Wojewódzki Policji nie jest organem właściwym miejscowo, rzeczowo i instancyjnie do wydania decyzji o mianowaniu na podstawie art. 32 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy naruszył przepisy art. art. 15, 19, 20 k.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej jako p.p.s.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji przyznano mu na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji za okres pozostawania poza służbą, tj. od dnia 14 listopada 2007 r. do dnia 5 czerwca 2008 r. świadczenie pieniężne równe jednomiesięcznemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, Tymczasem skarżący otrzymał już tego rodzaju świadczenie w dniu 23 czerwca 2008 r. za okres pozostawania poza służbą (za 6 miesięcy), tj. od 14 listopada 2007 r. do dnia 5 czerwca 2008 r. w kwocie 22.489,20 zł. W tej sytuacji organ odwoławczy pogorszył sytuację prawną skarżącego, zmniejszając wysokość świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą do jednomiesięcznego uposażenia, czym naruszył art. 139 k.p.a. oraz art. art. 7 i 8 k.p.a. W ocenie skarżącego, w/w świadczenie powinno zostać zaliczone do służby, zgodnie z art. 42 ust. 6 ustawy o Policji. Natomiast przyznane (ale niewypłacone) jednomiesięczne świadczenie jest nienależne, gdyż skarżący otrzymałby w sumie świadczenie za 7 miesięcy, co narusza art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Policji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, nie podzielił ich i stwierdził, że wydając decyzję- po stwierdzeniu wadliwej daty mianowania policjanta określonej w akcie pierwszoinstancyjnym, dokonał stosownej korekty na korzyść skarżącego. Niezależnie od tego, organ II instancji przyznał skarżącemu globalnie wyższe świadczenia finansowe, niż organ I instancji. Ponadto organ I instancji błędnie określił okres pozostawania poza służbą (od dnia 1 czerwca 2008 r. do dnia 22 lipca 2010 r.). Organ odwoławczy i w tej kwestii dokonał korekty na korzyść skarżącego, uznając, że okres ten należy liczyć od dnia 14 listopada 2007 r. do dnia 5 czerwca 2008 r. Ustosunkowując się do spraw finansowych poruszonych w skardze, Komendant Wojewódzki Policji zauważył, że są to świadczenia nienależne, które nie mają związku z przedmiotową sprawą. Aktualnie przed sądem cywilnym toczy się postępowanie o zwrot nienależnie wypłaconych kwot. W ocenie organu- nie zostały naruszone przepisy o właściwości miejscowej, rzeczowej i instancyjnej. Organ odwoławczy posiada bowiem kompetencje merytoryczno-reformacyjne i uprawnienie do korygowania wad decyzji organu I instancji. Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ II instancji jest władny uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. Sąd zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] została wydana przez organ II instancji, na skutek odwołania wniesionego przez P. Ś. od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...]. W osnowie zaskarżonej decyzji ostatecznej przywołano przepis art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 k.p.a., stanowiący podstawę rozstrzygnięcia procesowego oraz przepis prawa materialnego- art. 32 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, zastosowany w sprawie rozstrzygniętej przez organ I instancji, tj. w sprawie mianowania oraz przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. obejmuje swoją treścią trzy sytuacje, pozwalając organowi odwoławczemu wydać decyzję, mocą której uchyla on zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, albo uchylając tę decyzję- umarza postępowanie pierwszej instancji w całości. Dokładna analiza zaskarżonej decyzji, obejmująca zarówno jej osnowę, jak i uzasadnienie przekonuje, że mimo użytego zwrotu "uchylam zaskarżony rozkaz personalny w całości i orzekam(...), w rzeczywistości jest to decyzja uchylająca zaskarżoną decyzję w części dotyczącej: - daty, z jaką nastąpiło przywrócenie do służby w Policji- a jednocześnie mianowanie (według organu I instancji jest to 23 lipca 2010 r.); - określenia stawek kwotowych uposażenia zasadniczego i mnożników (organ I instancji przyznał od w/w daty uposażenie zasadnicze w wysokości 2.670 zł, wynikającej z mnożnika 1,75 kwoty bazowej określonej dla funkcjonariuszy Policji na rok 2010); - określenia dat wyznaczających okres pozostawania poza służbą (według organu I instancji był to okres od dnia 1 czerwca 2008 r. do dnia 22 lipca 2010 r.). We wskazanym zakresie organ II instancji orzekł co do istoty sprawy odmiennie, niż uczynił to Komendant Miejski Policji, a mianowicie: - przyjął dzień 6 czerwca 2008 r., jako datę przywrócenia skarżącego do służby (data uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] sygn. akt [...]; - określił stawki uposażenia zasadniczego: 1) w okresie od dnia 6 czerwca 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.- w wysokości po 2.460 zł, wynikającej z mnożnika 1,65 kwoty bazowej określonej dla funkcjonariuszy Policji na rok 2008; 2) w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.- w wysokości po 2.670 zł wynikającej z mnożnika 1,75 kwoty bazowej określonej dla funkcjonariuszy Policji na rok 2009; 3) w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 18 września 2010 r. (data ostatniego zwolnienia ze służby)- w wysokości po 2.670 zł, wynikającej z mnożnika 1,75 kwoty bazowej określonej dla funkcjonariuszy Policji na rok 2010 r.; - określił czasokres pozostawania poza służbą- od dnia 14 listopada 2007 r. do dnia 5 czerwca 2008 r. O tym, że w istocie zaskarżona decyzja jedynie w określonym zakresie uchyla decyzję wydaną w I instancji świadczy jej uzasadnienie (zob. np. str. [...] decyzji- k. [...] akt administracyjnych, wiersze [...] od góry kończące się zdaniem: "Zatem organ odwoławczy stwierdzając wadliwą datę mianowania policjanta określoną w decyzji personalnej organu I instancji dokonał stosownej korekty."). W pozostałym zakresie, Komendant Wojewódzki Policji de facto utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Dotyczy to: - mianowania na określone stanowisko (organ II instancji zaakceptował bez zastrzeżeń mianowanie P. Ś. na stanowisko specjalisty (A06M) Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w Chełmie; - kwoty dodatku służbowego (210 zł); - przyjęcia, że skarżącemu przysługuje na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji świadczenie równe jednomiesięcznemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Rację ma skarżący w zakresie twierdzenia, że skoro pozostawał w strukturze organizacyjnej Komendy Miejskiej Policji, to organem właściwym do wydania decyzji (rozkazu personalnego) odnośnie mianowania go na odpowiednie stanowisko służbowe oraz m.in. określenia należnego uposażenia, stosownie do art. 6f, art. 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz § § 1 pkt 4, 3 ust. 1 pkt 2, 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), był Komendant Miejski Policji. W istocie rzeczy tak się stało, gdyż w powyższej kwestii, w I instancji orzekał Komendant Miejski Policji. Na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o Policji oraz art. 138 § 1 k.p.a., Komendant Wojewódzki Policji przeprowadził kontrolę instancyjną rozstrzygnięcia wydanego w I instancji i dokonał jego stosownej korekty, w zakresie wcześniej wskazanym. Mimo literalnego brzmienia osnowy zaskarżonej decyzji, Komendant Wojewódzki Policji nie dokonał mianowania skarżącego jak utrzymuje skarżący, lecz określił inną datę mianowania niż uczynił to Komendant Miejski Policji (6 czerwca 2008 r., a nie 23 lipca 2010 r.). Organ II instancji ma kompetencje merytoryczno- reformatoryjne i uprawniony jest, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.- do korekty błędnych decyzji wydanych w I instancji. Stwierdzone wyżej uchybienia dostrzeżone w zaskarżonej decyzji nie są jednak tej rangi, że uzasadniałyby jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącego, decyzja ta nie jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż została wydana- nie w pierwszej instancji, lecz przez organ II instancji, na podstawie wskazanych wcześniej regulacji. Nie ma zatem przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w oparciu o przepis art. 145 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu, związanego z przyznaniem skarżącemu świadczenia pieniężnego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, stwierdzić na wstępie należy, że stanowisko skarżącego jest labilne. W uzasadnieniu skargi P. Ś. utrzymywał, że świadczenie to nie jest należne, gdyż w dniu 23 czerwca 2008 r. przekazano mu odpowiednią kwotę za okres pozostawania poza służbą (za 6 miesięcy- tj. za okres od 14 listopada 2007 r. do dnia 5 czerwca 2008 r.). Tymczasem w piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r. skarżący podniósł, że przedmiotowe świadczenie nie jest uposażeniem, lecz rekompensatą, odszkodowaniem za wadliwe zwolnienie policjanta ze służby. Emerytura była świadczeniem należnym, przyznanym po zwolnieniu ze służby na podstawie odrębnej decyzji i w żadnej mierze nie ma wpływu na wysokość świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Stanowisko skarżącego jest chybione. Stosownie do art. 42 ust. 5 ustawy o Policji- policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Wykładnia językowa tego przepisu wskazuje, że prawodawca zapewnił funkcjonariuszowi prawo do świadczenia pieniężnego, natomiast jego wysokość pozostawił uznaniu organowi, wskazując jedynie jego minimalny i maksymalny próg. Ustawa o Policji nie wprowadza żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się organ ustalając wysokość przedmiotowego świadczenia. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona, gdyż sprowadza się do oceny, czy decyzja nie nosi znamion dowolności, a zatem czy organ decyzyjny zebrał niezbędny do rozstrzygnięcia materiał dowodowy i dokonał wyboru właściwego sposobu załatwienia sprawy, po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. II SA/Wa 396/10 i z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Wa 392/11), że organ, biorąc pod uwagę rekompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji- powinien ustalić, jakie skutki w sferze finansowej spowodował zwolnieniem funkcjonariusza ze służby. "Świadczenie to ma czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą, zwłaszcza w najbardziej odczuwalnej sferze ekonomicznej, zatem wymiar świadczenia winien uwzględniać sytuację finansową policjanta po zwolnieniu ze służby i być wprost proporcjonalny do wysokości świadczeń otrzymywanych w związku ze zwolnieniem, a także pobieranych po zwolnieniu, np. świadczeń emerytalnych czy rentowych. Nie długość pozostawania poza służbą jest w tego rodzaju przypadkach kryterium decydującym, lecz okoliczności dotyczące sytuacji finansowej osoby zwolnionej w okresie od dnia jej zwolnienia do dnia przywrócenia do służby." Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja w omawianym wyżej zakresie nie nosi cech dowolności. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie zasadności przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego, równego jednomiesięcznemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Stanowisko to uzasadnił m.in. sytuacją finansową policjanta po zwolnieniu ze służby, faktem otrzymania przez niego odprawy, a także wysokością pobieranego świadczenia emerytalno-rentowego. Skoro decyzja w tym zakresie nie została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, a nadto zawiera przekonywujące uzasadnienie, przeto zarzut naruszenia art. 42 ust. 5 ustawy o Policji należało uznać za chybiony. Stwierdzić ponadto trzeba, że każdorazowe przywrócenie policjanta do służby, powoduje po stronie organu powinność przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Okoliczność, że skarżący otrzymał w dniu 23 czerwca 2008 r. świadczenie na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji w wysokości 6-miesięcznego uposażenia, nie stanowi sama przez się o tym, że zaskarżona decyzja narusza zakaz reformationis in peius (art. 139 k.p.a.). Na marginesie zauważyć należy, że aktualnie przed Sądem Rejonowym toczy się przeciwko skarżącemu sprawa o zwrot m.in. wypłaconego wcześniej 6-miesięcznego świadczenia za okres pozostawania poza służbą. Skarżący nie uzasadnił w żaden sposób zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Zarzut ten jest niezasadny. Poprzednio rozpatrując sprawę o sygn. akt [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organ odwoławczy naruszył zakaz reformationis in peius (art. 139 k.p.a.), uchylając rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] i orzekając o określeniu kwoty bazowej uposażenia zasadniczego w wysokości 2.460 zł, wynikającej z mnożnika 1,65. Tym samym pogorszył sytuację strony, dla której organ I instancji określił tę kwotę w wysokości 2.670 zł, wynikającą z mnożnika 1,75. Sąd zauważył, że organ II instancji określając kwotę bazową uposażenia zasadniczego, w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska w tym zakresie, ani nie wskazał przepisów prawa, według których dokonał wyliczenia tego uposażenia w określonej wysokości. Ponownie rozpatrując sprawę, Komendant Wojewódzki Policji dostosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w przywołanym wyżej wyroku (art. 153 p.p.s.a.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ prawidłowo wskazał wysokość uposażenia zasadniczego przysługującego skarżącemu w poszczególnych przedziałach czasowych, podając przy tym właściwe podstawy normatywne. Organ II instancji, dokonując korekty daty mianowania skarżącego, będącej jednocześnie datą przywrócenia do służby, spowodował przyznanie skarżącemu wyższych uprawnień finansowych globalnie, w porównaniu do rozkazu personalnego wydanego w I instancji. Aktualnie skarżący nie zwalcza zaskarżonej decyzji w w/w zakresie. Odnosząc się do stanowiska skarżącego zawartego w piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r. (str. 4 pisma) odnośnie istnienia w obiegu prawnym innego rozkazu personalnego o mianowaniu, który posiada znamiona decyzji ostatecznej stwierdzić należy, że powyższe twierdzenie nie jest prawdziwe. Dołączony do pisma rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] nie stanowi bynajmniej aktu mianowania P. Ś. na określone stanowisko służbowe. Z treści tego rozkazu personalnego wynika, że przyznano skarżącemu nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości jednomiesięcznego uposażenia- 100%, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu. Wskazany wyżej rozkaz personalny nie miał żadnego znaczenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.